29 oktober: Verlies

verlies

Als ik alle verliezen zou afwegen tegen de winst die ik uit mijn leven haal, zou de weegschaal gevaarlijk wankelen. Ik zou alle verloren tijd kunnen opnoemen, maar daar tegenover staat de tijd die ik gewonnen heb. Ik zou alle namen kunnen noemen van de mensen die ik ben kwijt geraakt, maar daar kan ik een lijst tegenoverstellen met namen van de nieuwe dierbaren die ik heb gevonden. Kanker is accepteren dat er dingen voorgoed veranderen en dat je afscheid neemt van de onschuld. Kanker is dagelijks afscheid nemen van zaken die altijd vanzelfsprekend waren en meer dan alleen het verlies van vertrouwen in je eigen lichaam.

Voor de één is het een tijdelijk afscheid en voor de ander definitief. Voor het één komt iets moois terug en het ander zal voorgoed verloren zijn. Het is een onderdeel van het leven en onderdeel van het verwerkingsproces. Dit proces is niet per definitie verbonden aan kanker, maar wordt wel versneld of intenser beleefd. Daardoor kan verlies een confrontatie zijn voor jou of juist voor je omgeving en die confrontatie boezemt angst in.

Wanneer je met kanker te maken krijgt, krijg je ook te maken met verliezen waar je nog niet aan toe bent of waar je je juist zo aan vast hebt geklampt. Hoop, tijd, toekomst. Een jonge meid, een vrouw, een moeder, een vader. Ik ben mijn toekomst kwijt en een deel van mijn verleden. Maar mijn grootste verlies is niet dat wat je zou verwachten. Want hoe onzeker mijn leven en toekomst ook lijkt, ik heb er ook een grote zekerheid terug en daar kan ik op inspelen. Ik weet dat ik jong zal sterven en kan mijn omgeving daarop voorbereiden, zodat dat verlies minder hard aankomt.

Nee, het verlies waar ik zelf het meest verdriet van heb, is het verlies van mijnonbevangenheid, mijn onbezorgdheid en de onschuld. Iets wat altijd vanzelfsprekend was, is niet meer en daar rouw ik soms om. Niet alleen omdat ik het nu kwijt ben, maar omdat ik het eerder nooit op waarde heb kunnen schatten.

Advertenties

5 Reacties op “29 oktober: Verlies

  1. Dankje voor de wake-up call.
    Vanzelfsrekendheid is zo vanzelfsprekend niet meer.
    Moeilijk om elke dag weer aan te moeten passen.
    Niks meer ‘gewoon n vanzelfsprekend leventje…’

  2. Jij en veel lotgenoten hebben dit ontdekt, Femke. Kun je nagaan hoe hol en leeg het leven van veel mensen is. Voor mij is het dan al heel lang niet meer. Mijn vader overleed aan kanker toen ik 9 was en mijn moeder toen ik 25 was. Ik ben mijn onschuld al heel erg lang kwijt.

  3. Ik vind je zo flink; na een heel slechte periode gaat het weer stukken beter, vooral tss mijn oren!!! Ik wens je nog een lange periode met diegenen die je lief zijn!!! Toen ik 44 was ging ik snel sterven…. nu word ik volgende maand 64….. Veel moed Femke, elke dag is weer anders.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s