Een wand vol kaarten

letters-409636_960_720

Zoveel lieve berichtjes, mooie wensen en hulp uit hoeken waarvan ik het bestaan niet eens kende. In de afgelopen maanden heb ik veel tegenslagen gehad en heb ik mezelf veel moed in moeten praten om door te gaan, maar dat had ik nooit gered, zonder alle steun die ik ontvangen heb. Bemoedigende woorden, woorden van bewondering en woorden van troost. Ze hebben me geholpen steeds weer uit het dal te klimmen, ook als ik het even echt niet meer zag zitten. Want ja, ik heb momenten gehad, waarop ik me afvroeg of dit nog wel het leven is wat ik wil. Tot twee keer toe bijna dood en lichamelijk behoorlijk afgetakeld. Van een actief leven, naar een leven in isolatie, omdat mijn lichaam niet meer kan wat mijn geest nog zo graag zou willen.

De koelkast, de vriezer en een deel van mijn keukenkastjes. Ze hangen vol met de kaarten die ik ontvangen heb, van zowel bekenden als van mensen die ik nooit heb ontmoet. We krijgen eten van buren, vrienden en vreemden en er worden regelmatig cadeautjes en bloemen bezorgd per post. Hartverwarmend en confronterend tegelijk. Als ik kijk naar die wand vol kaarten, zie ik namelijk ook de kaarten die zo pijnlijk ontbreken. Onzichtbaar lege plekken op de wand, waar ik zo graag de lieve woorden had gezien van een aantal mensen die dichtbij me zouden moeten staan.

Na al die jaren weet ik wel dat de aandacht verslapt. Als je zo lang ziek bent, gaan mensen verder met hun leven en vergeten ze dat jouw leven onveranderd in het teken van behandelingen blijft staan. Ik noem dat weleens de natuurlijke selectie van kanker, de uitzaaiing die toeslaat buiten het lichaam. Ik weet het, maar toch doet het pijn en juist het contrast maakt de pijn nog meer voelbaar. Het contrast tussen die wand vol kaarten, van mensen die belangeloos steun betuigen en het ontbreken van steun van juist die mensen waarvan je dacht dat jouw leven belangrijk voor ze was.

Ruim drie maanden, nadat ik vocht voor mijn leven, nadat ik vier keer in het ziekenhuis heb gelegen en nadat ik tot twee keer toe bijna dood was, gaat mijn telefoon. Ik zie wie het is en twijfel heel even. Behalve één kort berichtje, een maand na mijn operatie, is dit het eerste teken van leven van iemand waarvan ik toch meer had verwacht. Ik laat mijn telefoon overgaan en kijk om me heen. Ik kijk naar de bloemen op tafel, gekregen van iemand die mij nooit heeft ontmoet. Ik kijk daar de koelkast, de vriezer, de keukenkastjes. Mijn telefoon blijft geluid maken, maar ik neem niet op. Met pijn in mijn hart, besluit ik mezelf te beschermen tegen het verdriet. Ik omarm alle liefde die ik ontvang en trek me op aan de steun die ik krijg. Maar waar kanker genadeloos om zich heen slaat, sla ik terug. Ik kies voortaan zelf door wie ik me laat steunen en als ik naar die wand met kaarten kijk, zie ik dat er echt wel genoeg te kiezen valt.

Advertenties

10 Reacties op “Een wand vol kaarten

  1. Prachtig en gelijk verdrietig Femke zo als je dit schrijft
    Ik moet zeggen dat ik ook wel eens een steek laat vallen wat bellen naar zieken betreft Is niet alleen onwil maar ook het gevoel van *zitten* ze op mij te wachten? Ga ze gelijk bellen. Dank voor het wakker schudden.

    Liefs Leni

  2. Lieve Femke,

    JE kent me niet maar ik ben een hele goede vriendin van Mandy ,dit even om me voor te stellen, Elke keer als ik je blog lees komt er voor mij zoveel bekendheid boven, 2 jaar na de dood van mijn Man die ook deze rot ziekte had weet je wie je echte vrienden zij helaas, in die 2 jaar zoveel zo genaamde vrienden verloren en een heel klein handje echte vrienden over gehouden, ik zie wat jij en Mandy voor een strijd leveren de bewondering die ik voor jullie heb is heel groot altijd weer vast houden aan dat kleine kleine beetje hoop jij voor je gezinnetje Mandy voor haar honden vriendje Bobbi iedere dag vraag ik om hulp voor jullie met die rot ziekte lieve Femke heel veel kracht en hopelijk nog een hele mooie tijd bij je gezin

    Een lieve groet Elly Urbanus Verstuurd vanaf mijn iPad

    >

  3. Wat heb je ook dit onderwerp weer prachtig in woorden omvat!! Iets waar ik zelf ook tegen aan liep, dus helaas herkenbaar..maar jouw kijk daarop geeft nieuwe inzichten, en wellicht ook makkelijker te accepteren vanuit dit perspectief! Wat ben je een krachtige sterke vrouw Femke! Ik ken je niet persoonlijk maar geraakt door je verhaal en doorzettingsvermogen! Veel sterkte, en fijn dat er zo veel mensen om je heen staan die wél laten blijken aan je te denken en mee te leven!

  4. Lieve Femke,
    Dat ik niet altijd reageer op je ontroerende en dappere stukjes – zoals veel van je dierbare vrienden – betekent niet dat ik niet aan je denk! ik stuur je heel vaak en heel veel liefde en kracht per “luchtpost”. Jij en je gezin hebben een speciaal plekje in mijn gedachten en in mijn hart!
    Warmegroet, XXX Trude

  5. Mooi verwoord Femke. In 2002 bleek mijn ex-man een hersentumor te hebben. Van onze grote `vriendengroep`bleef de helft over. Misschien niet bewust, maar men wist niet meer wat ze moesten vragen of zeggen terwijl het enige dat wij wilden doorgaan met ons leven was. Een simpele vraag over hoe het ging of wat er nu verder ging gebeuren om daarna weer over te gaan op de orde van de dag, de dagelijkse dingen die in een gezin met destijds 3 kleine kinderen toch gewoon doorging, kwam er niet. Na de scheiding die onherroepelijk bleek na 5 jaar door verandering van karakter bleek er geen enkele vriend meer te zijn. Niet voor mij en ook niet voor hem. Daarna mijn eigen leven weer opnieuw opgebouwd en gedacht dat ik mijn `vrienden`nu beter geselecteerd had. Totdat in 2012 ikzelf aan de beurt was en de diagnose borstkanker kreeg. Van al de vrienden is er hooguit 1 die me regelmatig is op komen zoeken en uit onverwachte hoek een collega die me regelmatig even appte om te vragen hoe het met me was. Nu ben ik 4 jaar verder. En ik ben stabiel,op wat kleinigheidjes na waar goed mee te leven valt, maar vrienden durf ik niet meer te maken. Dus ik snap heel goed dat je nu voor jezelf kiest en zelf bepaalt wie je vrienden zijn. Vaak komen die uit onverwachte hoek. Ik hoop dat het je nu een stuk beter gaat dan de afgelopen maanden en dat het je ook goed blijft gaan. En hopelijk schudt jouw blog nog meer mensen wakker.

    Groetjes, Renate

  6. Heel herkenbaar…..confronterend, maar de juiste beslissing die je kan, mag en moet nemen. Vind het sterk, heel sterk van je. Trek je op aan de mensen die soms uit dat onverwachte hoekje komen, zijn de gouden randjes van je leven !

  7. Ook ik ken je niet persoonlijk lieve Femke, maar ik lees je blog al tijden en ben iedere keer weer onder de indruk van je schrijfstijl. Hoe je de gebeurtenissen in je leven beschrijft en al helemaal hoe je met alle tegenslagen omgaat en iedere keer je verdriet en machteloosheid omzet in iets positiefs. En nu ook dit weer, teleurstelling in aandacht , vriendschap en steun. Iets wat ik en zeker ook heel veel andere lotgenoten hebben ervaren, helaas. Dan is het des te fijner om uit onverwachte hoek wel lieve en zorgzame reacties te ontvangen.
    Heel veel voorspoed, steun en liefde voor jou en je gezin wens ik jullie toe. Groetjes Els.

  8. Dikke knuffel voor je eerlijke woorden en het gevoel. Ikzelf zit nu mn operatie ook weer in stilte te wachten op degenen die toen ook stil bleven. Ik ben assertiever nu. Zag het aankomen. Maar toch. Het lijkt wel alsof die oude vrienden ‘wachten’ tot ik weer ben wie ik was, meedoe zoals ik deed, doorgaand op de oude manier, alsof er niets is gebeurd. De nieuwe lichting contacten kan met kanker omgaan, anders zouden ze nu niet in mijn leven zijn. En toch. Steeds weer. Doet die stilte pijn.

  9. Lieve Femke,

    Lees ook af en toe jouw blog.
    Vind het vervelend te horen dat je je in de steek voelt gelaten. Aan de ene kant begrijp ik die ‘vrienden’ wel. Soms is het heel moeilijk om je plek te weten als iemand ernstig ziek is. Sommige willen graag alleen zijn. Andere hebben graag iemand bij zich. Als buitenstaander is dat soms moeilijk in te schatten. Je wilt niet te dicht bij komen. Maar als je dan bedenkt ik laat ze in de steek is het soms al te laat om na zo’n operatie bv te reageren. Ik ben nog niet zo lang geleden er achter gekomen dat een vriendin die ik de laatste jaren weinig sprak onverwacht is overleden… Dat vond ik onwijs moeilijk.. Ben nu ook wat attenter geworden. Ik bedenk maar zo als iemand ff met rust gelaten wil worden kunnen ze dat gewoon zeggen.
    Groetjes Tine.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s