Het domino-effect

download

Vijf jaar uitzaaiingen, zes verschillende chemokuren, vierendertig kuren totaal en negentien behandelingen met twee verschillende experimentele middelen. Verzwakt door gemiste signalen, stond ik voor een onmogelijke keuze. Een echte keuze was het niet, want niets doen was gelijk aan een zekere dood. Zeven centimeter liet geen ruimte over om na te denken, letterlijk en figuurlijk. Hij moest eruit en daarmee viel het eerste steentje. Een succesvolle operatie, maar al snel volgde de eerste complicatie. Het volgende steentje viel, in de vorm van een hersenvliesontsteking. Twee weken ziekenhuisopname, antibiotica en plat op bed. Maar het herstel was daar en noodzakelijke bestraling van mijn hoofd kon eindelijk plaatsvinden. Wankel stond het derde steentje. Mijn weerstand aangetast en gevoelig voor elke infectie, viel ook dat steentje om en kreeg ik er een longontsteking overheen. Weer antibiotica en aanpassing van medicatie, maar juist die medicatie gooide steentje nummer vier omver. Een bacterie, veroorzaakt door een combinatie van de dexamethason en verminderde weerstand. Een bacterie die heel wat schade in mijn longen heeft veroorzaakt en waardoor ik voorlopig zuurstof nodig heb. Maar ook voor deze bacterie is een medicijn en na een week lijkt er eindelijk wat verbetering te komen. Hoopvol kijk ik vooruit naar verder herstel, totdat ik plots wat hoor vallen. Was dat steentje nummer vijf? Ik voel me moe en maak me zorgen. De artsen doen dat ook, dus word ik weer opgenomen en onderzocht. Uit onderzoek blijkt dat mijn lever niet goed werkt, waarschijnlijk veroorzaakt door de antibiotica die ik gebruik tegen de bacterie. De kuur is net klaar, dus het is een kwestie van afwachten en binnen twee dagen lijkt mijn lever weer langzaam te herstellen.

Het is een domino-effect, waarin de rij steentjes vooruit raast, zonder dat ik weet waar het stopt. Ik kan het volgende steentje niet zien of niet grijpen en alleen maar hopen dat dit het geweest is. Naast alle tegenslagen of misschien wel daardoor, heb ik een kleine angststoornis ontwikkeld, waardoor ik steeds bang ben te stikken. Ook daar moet ik aan werken, maar ook daar krijg ik hulp bij.

De moed erin houden, is soms bijna onmogelijk, maar ik blijf hopen op een herstel. Al met al is het een lange weg, maar ik zie ook wel degelijk verbetering. Nu mijn angst beter onder controle is en ik daarmee het zuurstofgebruik langzaam afbouw, groeit mijn hoop weer een beetje en hoop ik vooral dat er geen dominosteentjes meer in de rij staan…

 

Advertenties

11 Reacties op “Het domino-effect

  1. Och #machtigemoedigevrouwkleinmeiske# Wat een strijd lever jij. Heel veel respect, ik doe het je nooit na. Ik wens dat je alle dominosterntjes weer gehad hebt. Ik wens je alles wat jij winst voor jezelf je gezin. Dikke knuffel, Ella

  2. Sprakeloos – en dat ben ik niet zo snel – bij alles wat jij Femke en je gezin meemaakt!
    Ik kan alleen maar voor je bidden en je het best haalbare wensen. Liefs!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s