Erelid

moduk9w

Tien jaar. Tien jaar, ben ik al lid van de club. De roze club, want roze is de clubkleur van borstkanker. Nu houd ik toevallig wel van de kleur roze en ik heb het roze geweld ook heel lang omarmd. Oktober borstkankermaand, de commercie eromheen en de soms wat misplaatste glamour. Het voelde als steun, maar gaandeweg ben ik door de roze sluier heen gaan kijken. Roze is hip, roze verkoopt. Maar wat is er eigenlijk zo hip aan borstkanker? Om bij de club te horen, moet je eerst een ontgroening doorlopen. Mijn ontgroening bestond uit een reeks pijnlijke onderzoeken, een serie operaties en vijf chemokuren. Na de ontgroening, volgt het gewone lidmaatschap. Dan doorloop je de fases van verwerking, bezinning en acceptatie. Maar in hoeverre accepteer je ooit dat je leven voorgoed veranderd is? Dat je zelf nog volop worstelt met angst en de latere gevolgen van de behandelingen en dat je dat aan de buitenkant niet meer kan zien. Dat je omgeving niet snapt dat de kanker er altijd zal blijven, als een duiveltje die je eraan helpt herinneren hoe kwetsbaar je bent.

Na mijn eerste lustrum van vijf jaar, werd ik ongevraagd erelid. Uitzaaiingen en geen kans op genezing. De prijs? Nog meer nare onderzoeken en de tel kwijtraken, als het gaat om het aantal behandelingen dat ik gehad heb. Maar vanaf het moment dat je erelid bent, krijg je wel speciale verantwoordelijkheden, Je omgeving verwacht namelijk dat je vooral positief blijft en dat je niet op zal gaan geven. Strijdkreten en nog meer roze, maar heel langzaam gaat het roze steeds meer tegenstaan. Elke keer weer die confrontaties met nutteloze acties, zoals hartjes, bikinishoots en bizarre statussen; ja zelfs een heus “borstkankerspel”. Ik heb er zo vaak over geschreven en me uitgelaten over het roze geweld en de misplaatste, dwingende teksten. Als erelid heb je de taak het roze te vertegenwoordigen, maar ik sta al lang niet meer achter waar roze voor staat. Voor mij is roze gewoon een zoete kleur, die ik regelmatig draag en juist mijd in oktober. Mijn lintje draag ik wel het hele jaar door, maar die heeft voor mij niks te maken met het gelijknamige goede doel. Ik draag het lintje niet altijd zichtbaar, maar wel in mijn hart en in mijn gedachten. Want kanker heb je niet alleen in oktober en roze kan tenslotte ook het hele jaar door.

Ik vier mijn tweede lustrum. Tien oktobers, sinds ik lid ben. Van ontgroening naar erelid en nu tien jaar later nog in leven. Een lintje zal ik er niet voor ontvangen, ondanks dat ik me als lid lang keurig gedragen heb. Ik heb me lang aan mijn verantwoordelijkheden gehouden en de buitenwereld laten zien wat ze wilden zien. Eerlijk? Ik zou niets liever willen dan mijn lidmaatschap per direct te beëindigen. Gewoon opzeggen en een club met toekomst zoeken. Maar bij deze club is dat, als je eenmaal erelid bent, een gepasseerd station…

Advertenties

5 Reacties op “Erelid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s