Doorpakken

ladder

Het gaat langzaam, te langzaam. Ik blijf me beroerd voelen en heb het geduld gewoon niet. Zo ken ik mezelf ook helemaal niet en de frustratie helpt me niet mee. Ja, ik weet dat mijn lichaam veel te verduren gehad heeft. Ik weet ook dat een infectie, de medicijnen, de mentale impact en alles bij elkaar ervoor zorgen dat het tijd nodig heeft, maar tijd is me zo kostbaar. Ik wil weer genieten, vooruit kijken, geluksmomentjes zoeken en normaal functioneren. Maar ik kom niet verder dan een beetje op mijn bankje voor de deur hangen en wat voor me uitstaren. Ik slaap een paar keer per dag even een uurtje en moet moed verzamelen, als ik iets buiten de deur wil ondernemen.

Komende week start ik opnieuw met bestraling. De eerste poging hebben we af moeten breken, vanwege de infectie, maar langer wachten is nu niet meer verantwoord. Dat betekent, dat ik met mijn vermoeide lichaam, zes keer op en neer naar Amsterdam moet. Zes keer, waarvan vijf keer voor een bestraling van tien minuten, maar het reizen zal me waarschijnlijk flink uitputten. Het moet, ik moet erdoorheen. Doorpakken, om tijd te winnen. Tijd die kostbaar is, terwijl ik het gevoel heb tijd te verliezen aan mijn herstel. Gaat de bestraling mij straks tijd opleveren of lever ik tijd in, door zoveel van mijn lichaam te vergen? Die vraag stel ik mezelf steeds en daarmee de vraag over levenskwaliteit. Nu ik eindelijk heel voorzichtig wat opkrabbel, ben ik zo bang die stijgende lijn kwijt te raken, maar als ik niet vooruit kijk, doe ik mijn toekomstkansen tekort.

Het is zo dubbel op het moment. Ik wil tijd om te herstellen, maar ook tijd om te leven. Ik wil alle kansen aangrijpen, positief blijven, doorpakken en verder leven. Maar mijn leven staat al een tijdje stil en ik mis de drijfkracht die ik doorgaans heb. Ik voel hem wel langzaam terugkomen en gebruik hem om het volgende traject te doorlopen, maar ik zie voor nu even het einde nog niet. In de komende dagen hoop ik dat einde wel weer te zien en hoop ik dat de kleine stapjes die ik nu zet iets grotere stapjes worden. Dat de stijgende lijn steeds sneller omhoog gaat en dat ik ga zien dat het geluk weer terugkomt. Dan zal het me lukken om echt door te pakken en voorbij de bestraling te kijken. Dat zou een grote stap zijn richting de acceptatie die ik nu even kwijt ben. Maar het feit dat ik het wel weer kan opbrengen erover te schrijven, is volgens mij wel een stapje de goeie kant op…

 

Advertenties

9 Reacties op “Doorpakken

  1. De laatste regel van je stukje zeggen alles.
    Wat ben je toch bewonderingswaardig Femke!
    Blijf je herinneren hoeveel mensen van je houden en het liefst jou altijd willen blijven volgen in lief en leed tot je 100 wordt. XXX

  2. Lieve Femke
    Ik wil je schrijven vanuit een samen hebben van, maar ook vanuit het slopende van steeds weer de berg op te moeten klimmen. Ik zou je hand willen pakken en in je oor willen fluisteren dat we samen gaan, want de weg samen is maar half zo lang.

    Nog steeds, ook in de zo zware tijd die je nu doormaakt ben jij, als geen ander, in staat het moment te pakken en van daaruit in het “nu” te zijn. Vreemd genoeg, je zo belazerd voelend, ben je een steun voor heel, heel velen.

    Ik wens je licht en liefde en heel veel leven van de kwaliteit die je zo graag wilt. Ik denk aan je en zing voor je.

    Heel veel liefs

  3. Dat is zeker een stapje Femke en ik voel een heel klein beetje wat jij ook voelt, de onmacht dat je wilt, maar niet kunt. Dikke kus en volhouden!!!😘😘😘

  4. Daar ligt misschien je allergrootste uitdaging: bij het je neerleggen dat het niet meer kan zoals je wil. Niet het ziek zijn, maar het je neerleggen bij dat je niet meer gezond/fit bent en dus erg beperkt, dat is zo verschrikkelijk moeilijk. Je wilt de tijd die je leeft en die al veel te kort is zo graag een zo goed mogelijk leven leiden en als dan die tijd komt dat zo goed mogelijk nog maar zo’n klein beetje goed behelst…. Het is zo gemeen en hard en ik wens je alle moed toe om ook dit weer onder ogen te zien en tegelijkertijd hoop ik dat je nog herstelt, nu, en opnieuw na de bestraling en dat er tóch weer meer goed komt. x

  5. Ik duim voor je, bid voor je, steek een kaarsje voor je aan, heb gisteren gecollecteerd voor het Kankerfonds Nederland met jou in mijn gedachten. Dit gaat je weer lukken Femke, succes en ik hoop dat je je lichamelijk iets sterker gaat voelen zodat het niet al te zwaar wordt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s