Huilend hart

imagesCA1ST42M

Zijn eerste schooldag, haar tweede afspraak voor het erfelijkheidsonderzoek. Twee belangrijke gebeurtenissen en ik kan er niet bij zijn. Want ik ben weer door het oog van de naald gekropen en mag blij zijn dat ik op afstand mag toezien. Na een week, waarin we weer tussen hoop en vrees leefden, krabbel ik op van een gevaarlijke infectie. Een hersenvliesontsteking, veroorzaakt door een lekkage van de wond en een open verbinding in het hersenvlies. Heel ziek, de wanhoop nabij en uiteindelijk mezelf de vraag stellen of ik het dit het allemaal nog wel waard vind. Nee, ik geef niet snel op, maar na weken van pijn en mezelf niet zijn, komt dat moment toch een keer. Dat moment dat alleen verbetering nog hoop biedt. Verbetering en vooruitzicht. Zonder vooruitzicht geen zicht op hoop en zonder hoop geen zicht op verbetering.

De worsteling is er eentje met mezelf en mijn behoefte aan levenskwaliteit. Met de vraag waar mijn grens ligt tussen leven en overleven. Wat wil ik met mijn toekomst en waar ligt mijn prioriteit? Tot nu toe was dat de lange termijn overleving en in mijn beleving ook de enige mogelijkheid herinneringen te maken. Een nalatenschap creΓ«ren en mijn gezin alles geven om later stevig en sterk, zonder mij verder te kunnen. Maar nu ook die korte termijn overleving ineens in gevaar is, raak ik van slag en word ik gedwongen na te denken over zaken waar ik mentaal eigenlijk nog lang niet aan toe ben.

Die eerste schooldag in een klas hoger. Je ouders brengen je, als vanzelfsprekend. Want dat is spannend, omdat je een nieuwe juf krijgt en een nieuw klaslokaal. Een bezoek aan een groot ziekenhuis, een tweede gesprek en bloed laten prikken. Vijftig procent kan dat je over een paar weken hoort dat je erfelijk belast bent met een defect in je genen en daardoor in de toekomst mogelijk moeilijke keuzes moet maken. Een moederhart wil er op dat soort momenten voor haar kinderen zijn en die belangrijke stappen meebeleven. Een moederhart wil zijn handje vasthouden op die dag en haar een bemoedigende knipoog geven, om haar gerust te stellen, als dat even nodig is.

Het is dan ook dat moederhart, die me door een zware week sleept. De liefde voor mijn gezin en de behoefte ze bij elke stap te begeleiden. Morgen kan ik er niet bij zijn, omdat ik nog niet weg kan, maar ik weet ook dat ze er niet alleen voor zullen staan. Ik weet dat ik het gezin niet in mijn eentje draag en dat papa er altijd voor ze zijn zal. Het is die wetenschap, die me de hoop geeft en het vooruitzicht dat ik nu even nodig heb. Niet lange termijn of korte termijn, maar het hier en nu. Wat de toekomst uiteindelijk ook brengt. Mijn moederhart huilt om de gemiste momenten, maar wordt tegelijk ook weer warm als ik er aan denk hoeveel liefde mijn kinderen elke dag weer van iedereen krijgen…

Advertenties

10 Reacties op “Huilend hart

  1. O wat en je toch sterk , zoveel momenten die je moet missen….. Meis met een brok in me keel lees ik jou blog . Maar ik denk dat je kids en man trots zijn op jou. Heel veel kracht en sterkte 😘

  2. Lieve Femke ik snap je helemaal. Je zit in een neerwaartse spiraal en moet er weer bovenop komen. Ik zit in dezelfde moeilijke situtatie, alleen hebben wij geen kinderen. Telkens weer de energie vinden om jezelf weer op te trekken is moeilijk. Maar uiteindelijk wint de liefde voor je naasten het altijd hoeveel moeite het ook kost

  3. Op moeilijke momenten moeten afwegen wat zwaarder weegt, de kwaliteit van leven of opgeven, gelukkig is dat voor jou geen optie. Want je gaat gewoon door!!!!maar moeilijk blijft het! Nu weer langzaam opkrabbelen.πŸ’—πŸ’—πŸ’—πŸ’—πŸ’—πŸ’—

  4. We weten allemaal wat een moederhart is. Ik lees al heel lang mee. Vandaag gaf je me kippenvel. Ik vind het zo ongelooflijk erg voor je (ik wilde iets anders zeggen, maar ik houd het netjes), we staan niet in jouw schoenen maar zoals jij het beschrijft is het zo invoelbaar…. children bounce back very well. Dat is echt zo. Maar dat is maar deels een troost, want jij wil er zijn. Letterlijk, in dat klaslokaal en in dat ziekenhuis. Sterkte Femke, zij weten gelukkig dat je zielsveel van ze houdt.

  5. Ik weet echt ff niet wat ik moet zeggen, daarom zeg ik alleen maar: lieve Femke en man en Kids, dit was ff een tegenvaller maar het kan toch net meer slechter nu? Als je dit allemaal hebt doorstaan kan het alleen maar beter gaan! Wij denken aan jullie knuffels voor jullie allemaal. 😘 😘 😘 😘

  6. Ik lees je blog al heel lang, en ben diep getroffen door de moeilijke tijden die je moet doormaken en keuzes die je nu tegemoet gaat. Heel veel sterkte!!! Voor jou en ook voor je gezin!

  7. Hoi Femke, Wat ontzettend waardeloos dat je dit er nu ook nog overheen hebt gekregen. Ik kan me helemaal voorstellen dat je regelmatig denkt. Heb ik nog levenskwaliteit. Het is een moeilijke keuze, die alleen jij voor je zelf kan maken. Heel veel sterkte. En ik hoop dat er toch nog een lichtpuntje komt. Toch zou ik je willen adviseren zet dingen op papier..ivbm met je hersentumor. Gr

  8. Heftig zeg…. Ik weet hoe het voelt om niet jezelf te zijn… Aangezien ik meta’s op mijn hersenvliezen heb zitten… En door de medicatie zo afgevlakt was… Vond het zo vervelend…..

    Ik duim voor jullie dat jullie goed nieuws gaan krijgen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s