Eerlijk toegeven

stappen

Na een week vol emoties maak ik voorzichtig de eerste balans op. Waar sta ik nu en wat heb ik bereikt? Mijn verwerkingsproces is nog in volle gang, maar ik ben trots op de kleine stapjes die ik nu al genomen heb. Door mijn tranen, het praten en de ruimte die ik daarvoor steeds weer van iedereen krijg. Alle bezoekjes, de aandacht en de liefde die ons steeds omringt. Ik voel me gezegend met zoveel mensen, die allemaal meeleven en klaarstaan voor mijn gezin. De hulp, het eten, een luisterend oor. Dankzij die liefde worden kleine stapjes straks grote stapjes en kan ik voorzichtig op weg naar herstel.

Naast alle hulp, had ik een grote behoefte en dat is die aan erkenning voor wat ons is aangedaan. Want er zijn fouten gemaakt en signalen gemist en we zijn vreselijk in de steek gelaten. We zijn door een hel gegaan, omdat ik niet serieus genomen werd en dat heeft mijn gezin echt een trauma bezorgd. Niemand kan achteraf alles nog terugdraaien, maar om vooruit te kunnen gaan kijken, moet er ruimte zijn om het verleden te bespreken.

De eerste stap is genomen, een eerste gesprek. Ik heb de kans gekregen om echt voor mezelf op te komen en ben gehoord in al mijn verdriet. Er is fout op fout gemaakt in een periode van maanden en elke fout heb ik benoemd. De communicatie, het feit dat ik weggestuurd ben en de bevestiging dat het uiteindelijk kritiek is geweest. Ik heb antwoord gekregen op heel veel vragen en er is geen moment van ontkenning geweest. Het was vooral schaamte en openheid, zonder ook maar ergens in de verdediging te gaan. Elke fout toegegeven en toegelicht, elke fout is erkend. Namen van verantwoordelijken zijn niet achtergehouden en feiten zijn keurig gedocumenteerd.

Het was goed om te praten en fijn om gehoord te worden en het heeft me een klein stapje verder gebracht. De erkenning, de openheid en de excuses. Ze dekken de lading niet, maar helpen mij wel in het proces van verwerking. Het neemt twijfel weg over mijn eigen beslissingen en het schuldgevoel naar mijn gezin. Want ik weet nu dat het echt niet aan mij lag dat het zover is gekomen en dat ik ze zoveel angst heb bezorgd. Dat het niet mijn schuld is, dat ik daar zo heb gelegen, maar het gevolg van een inschattingsfout. Die erkenning is zo ontzettend belangrijk en heeft me een klein beetje meer rust gebracht. Hoe we verder gaan weet ik niet, de tijd zal het leren, maar ook dat doen we gewoon stapje voor stapje. Maar nu we ruimte krijgen om het verleden te verwerken, kunnen we strakjes heel langzaam vooruit.

 

 

 

 

 

Advertenties

3 Reacties op “Eerlijk toegeven

  1. Wat een verhaal weer, heftig en wat kun jij het toch goed en mooi verwoorden! Ik denk dat dat al een stukje van jou verwerking is. Je gezin boft met zo’n krachtige vrouw en moeder die door deze kracht nog steeds bij hen is xxx

  2. Ik blijf het verschrikkelijk vinden dat wij als patienten zo goed moeten opletten of alles goed loopt, vroeger was ik een rustig bedeesd mens, nu ben soms een bitch en assertief bij alles wat er gebeurt, je moet wel!

  3. Lieve Femke, ondanks alles wat een een mooi geschreven verhaal, ik heb er eigenlijk geen woorden voor dat alles nu is uitgepraat , recht gezet. Wij als patiënten worden nog steeds niet serieus genomen.
    Is dit het begin ? Het zou veel leed voorkomen kunnen worden!
    Ik ben nu te emotioneel, om verder te gaan, , …………liefs !!!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s