Stapje voor stapje

naald

Opluchting, verdriet, blijdschap en angst. Door het oog van de naald gekropen en heel dankbaar dat ik nog leef. Mijn emoties zijn losgelaten, na een periode van gijzeling en elke prikkel is een nieuwe uitdaging geworden. Ik wil voelen en proeven en schade inhalen, omdat zo lang zoveel heb gemist. Omdat ik zo lang geen uitleg kon geven aan dat wat ik miste en maar niet kon verklaren. Het is een reis door mezelf en een film die steeds afspeelt. Wanneer voelde ik nog en waar ben ik dat kwijtgeraakt? Waar ligt dat punt waarop ik mezelf ben verloren?

Tranen en woorden stromen in overvloed en helpen mij bij dit verwerkingsproces. Ik praat en ik huil en dankbaarheid overheerst. Dankbaar dat zoveel mensen de tijd nemen om langs te komen en naar me te luisteren. Dankbaar voor alle berichten, de steun en het medeleven. De hulp en de ruimte die ik krijg om te rouwen. Want ook dat is een proces waar ik nu nog doorheen moet, omdat de werkelijkheid niet meer is wat het was. Ik ben niet alleen tijd in het verleden verloren, maar ben ook in één klap een deel van mijn toekomst kwijtgeraakt. Dat klinkt hard, maar is wel realiteit. Mijn kansen zijn er niet beter op geworden. De hoop blijft natuurlijk en ik tel echt wel mijn zegeningen. Ik ben er nog, maar beter worden doe ik niet meer.

De dreiging is voor dit moment even geweken, maar het feit is dat er meer in mijn hoofd zit en daar niet alleen. We weten niet hoe lang al en hoe snel het gegaan is, dus er is geen garantie dat we het goed kunnen remmen. Uiteraard gaan we voor het maximaal haalbare, maar dat is wat mij betreft niet alleen gericht op resultaat. We gaan voor dat wat we kunnen om die extra tijd te krijgen, zolang daar het woord kwaliteit voor blijft staan. Stapje voor stapje en keuze voor keuze, met de wetenschap dat tijd relatief is.

Na een periode van emotionele beperking, is voelen iets waar ik opnieuw aan moet wennen. Alles komt ongefilterd binnen en ik vlieg alle kanten op. Ik wil schade inhalen, maar moet mezelf ook beschermen. Ik moet een balans vinden in mijn verdriet. Wat laat ik toe en waar sluit ik voor af; hoe gedoseerd neem ik de wetenschap tot me? De werkelijkheid is hard en niet alleen moeilijk voor mij. Dat besef ik en ik zou niets liever willen dan iedereen daartegen beschermen. Maar dat kan niet, we hebben geen keus. Voor nu ga ik voor het herstel en de tijd die mij gegeven is, om wel weer te voelen. Dankbaar dat dat me weer gegeven is. En zolang er ruimte is voor tranen en woorden, is er een uitweg en gaat het elke dag een klein stukje beter.

 

 

 

Advertenties

9 Reacties op “Stapje voor stapje

  1. Het is niet voor te stellen in wat voor rollercoaster je nu zit maar ik wens je heel veel sterkte en neem de tijd om het te verwerken het is niet niks πŸ‘πŸ‘πŸ‘

  2. Femke wat knap dat je dit alweer kan opbrengen ..te schrijven. Ik kan me voorstellen dat het ook heel fijn is. Je emoties en gevoelens op papier te zetten. Ik doe het ook al een paar jaar na aanleiding van de hersentumor bij mijn man. Ik hoop dat je je beter gaat voelen en dat de tumor zich rustig houd. Ik heb regelmatig aan je gedacht de afgelopen dagen ..ook al kennen we elkaar helemaal niet. Maar ik ken het ziekenhuis ..de afdelingen en weet hoe heftig het allemaal is. Heel veel sterkte voor jou en voor je gezin en geniet van elkaar..hartelijke gr

  3. Mocht je vragen hebben die ik misschien voor je kan beantwoorden mail me dan ..gr nogmaals. Mocht je mijn blog willen lezen klik op mijn naam .Ik ben begonnen met schrijven in de periode dat mijn man geopereerd werd. In het begin puur informatief later uitgebreider..Nog maals gr en heel veel sterkte hoor

  4. Lieve Femke, wij kennen elkaar niet maar hebben gezamenlijke kennissen. Ik ben je blog gaan volgen toen een vriendin van mij een hersentumor kreeg. Zij deelt haar emoties niet zoals jij. Door jouw blog begrijp ik het proces en de emoties waar zij mee te maken heeft. Ik vind het ongelofelijk hoe goed jij je gevoelens kunt verwoorden. Het raakt me diep. Jij raakt me diep. Ik wens je nog heel veel goede, mooie, gelukkige momenten samen met je gezin en iedereen om je heen.
    Heel veel sterkte
    Irma

  5. Rasoptimist! Menigeen leert zoveel van jou! Ik ken je niet persoonlijk, maar jij hebt de kracht mensen te leren wat leven is: vallen, opstaan, uithuilen en weer doorgaan….tot de volgende hobbel. Je bent een kanjer!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s