Mist

water-mist

De mist trekt heel langzaam op en ik probeer herinneringen terug te halen. Sommige helder, maar de meesten in flarden. Onthouden, omdat ze betekenis hadden of omdat ze op de een of andere manier indruk hebben gemaakt. Een verjaardag, de start van onze vakantie, een laatste bezoek aan het ziekenhuis. Hoe voelde ik me, wat is er gezegd, hoe duidelijk waren de signalen en wanneer werden ze serieus genomen?

“Die pizza op Texel was lang niet zo lekker als deze mam” Hebben we pizza gegeten? “Ja, maar jij wilde niet, want je lag ziek op bed. We hadden wel nog een ijsje voor je meegenomen, maar die hebben we toch ook maar weggegooid”.

De tranen komen, het verdriet, de woede. Om de tijd die me is afgenomen en het verlies van dierbare herinneringen. Ik ben zes weken kwijt en mijn gezin is door een hel gegaan. Niemand had dit kunnen voorkomen, maar ik besef wel steeds meer hoe groot het gevaar is geweest. Dat we bijna op de boot naar het ziekenhuis zaten en alles achter hadden gelaten, maar terug weer werden gestuurd omdat ze geen gevaar zagen. Dat ik voelde dat er iets niet goed zat en dat mijn kinderen daar getuigen van zijn geweest. Dat ik nog dagen ziek in de caravan heb gelegen, voordat er besloten werd dat ik beter toch kon komen. Dat we een helse rit naar het ziekenhuis hadden en dat de kinderen in de hitte, in hun eentje, met de honden op een taxistandplaats voor het ziekenhuis moesten wachten, terwijl ik werd opgenomen. De angst, de onzekerheid, de traumatische ervaring die je je kinderen had willen besparen.

Nu de mist optrekt, komt de emotie. Het besef dat het allemaal maar net goed is gegaan en de vraag wat als. Wat, als ik nog een dag had gewacht, wat als we waren gebleven? Wat als, wat als, wat als? Een proces van werkwerking, naast dankbaarheid voor de goede afloop. Want dankbaar ben ik ook, voor de zorg die ik uiteindelijk gekregen heb. Een geslaagde operatie en het gevaar voorlopig geweken. Het herstel is ingezet, maar die reis naar herstel zit hem voor een heel groot deel in de verwerking.

Het voelt alsof ik zes weken weg ben geweest en ik ben bijna onwennig thuis. De schoolvakantie is nog niet voorbij, dus ik hoop dat we nog wat schade kunnen inhalen. Mijn energie moet ik nog heel erg doseren, maar als dat lukt, gaan we voorzichtig proberen nog wat te ondernemen of misschien nog een paar dagen weg. Stapje voor stapje en heel rustig aan. “Als mama vanmiddag even geslapen heeft, zullen we dan gezellig samen een ijsje gaan eten?”

Advertenties

8 Reacties op “Mist

  1. Och Femke wat doet het zeer om jouw woorden te lezen. Ik kan mezelf er in terug vinden. De emotie die je nu ervaart van alles wat gebeurd en de vraag wat als? En de woede omdat je niet serieus genoeg genomen bent en dat dat bijna je leven gekost heeft, heb ik ook meegemaakt. Lieve schat laat het er even uitkomen en blijf het niet met je meedragen want je hebt al zoveel. Ik heb zeet verl respect om je humor die je nog steeds bezit en de manier waarop je dingen verwoord. Blijf knokken lieverd voor jezelf en voor je gezin. Ik denk aan je xxx

  2. Ik heb vannacht over Goudblok😉 gedroomd (weer) dat gebeurt de laatste tijd veel. Ze gaf me duidelijk te kennen dat ik je moet tegenhouden….dus bij deze…

    Ik gun je nog zovéél ijsjes….💋❤💋

  3. Respect voor jou… Mooi verwoord… Op naar een betere periode met veel mooie momenten waardoor deze herinneringen vervagen…

  4. Weet niet wat ik moet zeggen, behalve dat ik je heel krachtig vind. En hoop dat deze 6 weken hel voor jou gezin zorgt voor jaren mooie stabiliteit.
    Dikke knuffel.

    Stil van.

  5. Lieverd wat fijn nu, wat een verhaal, en vooral doet het voor mij ook heel veel pijn , want als,,,,,,,,,, dan had onze oudste nog geleefd……..maar ik ben ook heel blij met jou verhaal. !!!!!
    Voor jou lieve gezin, om dit allemaal ook mee te moeten maken het heeft hun levens detekend, zo jong, ik wens jullie nu een rustige hersteltijd, en dat er dan nog op het laatste van de schoolvakantie even saampjes op vakantie kunnen gaan, Sterkte!!!!!!

  6. Wat super knap dat je op deze manier alles beschrijft. Ik ken je niet persoonlijk, maar heb ook uitgezaaide borstkanker. Heb de tranen in mijn ogen. Gun je net als een vorige reactie hier nog heel veel ijsjes samen met je man en kinderen.

  7. Tranen in mijn ogen. “wat als” doordat we dit zo vaak meemaken in onze groep, begint mijn rotsvaste vertrouwen in de medische wereld enorm te wankelen.

    Hoe eng moet dit voor jou wel niet zijn? Jou “wat als” is wel heeeeel erg dichtbij gekomen. Hoe ga je hiermee om?? Geen idee. Ik hoop dat je de kracht kan vinden om te blijven vertrouwen. Wat kan je anders??? Wat als je dat verliest???

    Heel veel sterkte kanjer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s