Een deurtje in mijn hoofd

hoofd-met-open-blauwe-deur-44915334

Of ik bang ben voor wat komt? Ja, als de dood! Er zit wat in mijn hoofd wat er niet hoort en ze gaan naar binnen om het weg te halen. Met een mes, een zaag en allerlei speciaal gereedschap. Via de bovenkant van mijn schedel of via mijn wenkbrauw, dat is nog niet helemaal zeker. Eerst maken ze nog een scan om de navigatie compleet te krijgen. De veiligste weg, zonder onnodige risico’s, maar geheel risicoloos zal het niet zijn. Of het nodig is? Ja, het is nodig, want de gevolgen van deze uitzaaiingen zijn na al nadrukkelijk aanwezig. Typen lukt me nog wel, maar het gaat langzaam en ik moet elke keer opnieuw kijken of mijn woorden compleet zijn. Er vallen letters weg uit mijn gezichtsbeeld en ik word er moe en onzeker van. Zonder schrijfwerk voel ik me leeg en eenzaam. Mijn laptop is mijn uitlaatklep en mijn weblog mijn contact met de buitenwereld. Dat betekent natuurlijk niet dat ik niet communiceer buiten mijn schrijfwerk, maar wel dat ik me haast verloren voel, zonder dat speciale lijntje.

Ze gaan een deurtje in mijn hoofd maken. Een deurtje om dat wat er niet hoort naar buiten te laten en mij daarmee wat extra tijd te geven. Een noodzakelijke ingreep, niet geheel onverwacht, maar toch beangstigend veel sneller dan ooit gehoopt of gedacht. Het doemscenario waar je niet aan wilt denken en toch ook weer het snelle schakelen naar de volgende stap. Want dat is wat er toch gebeurt. Je hoort het nieuws, bekijkt de gevolgen, doorloopt e mogelijkheden en zoekt dat plekje op de route waar je nu ineens zo onverwachts bent uitgekomen. Een stapje verder dan gehoopt, maar ook weer dichterbij dan je vooraf had gedacht. Het scenario is niet ideaal, maar toch ook weer niet zo dramatisch als je jezelf vooraf had voorgesteld.

De afgelopen dagen waren onrustig en de rust is ook nog lang niet terug. Een moment van acceptatie, de berusting, de woede, de frustratie. De angst, het verdriet, het verlies van mogelijkheden en de weg naar nieuwe opties. Veel lieve berichten, steunbetuigingen, aangeboden hulp en onzekerheid over wat nog komen gaat. In al die onrust heb ik nog steeds geen weg gevonden iedereen te beantwoorde en te bedanken, maar zeker is wel dat ik heel dankbaar ben. Dankbaar dat er zoveel mensen met me meeleven en wat voor me willen doen. Als ik niet ben ingegaan op een aanbod van hulp, is dat geen ondankbaarheid, maar simpelweg onwetendheid. Ik heb namelijk nog geen idee wat mij te wachten staat en welke hulp daadwerkelijk welkom is. Ik kan het alleen maar ondergaan en hopen dat er veel mensen klaar staan voor de mensen die de last grotendeels dragen.

Voor mezelf heb ik geen wensen, behalve dat de operatie straks het gewenste effect bereikt. Mijn enige wens is dat mijn gezin gesteund wordt en zich geliefd voelt door iedereen die ze al het geluk van de wereld gunt. Een knipoog, een knuffel, een boodschapje, een beetje extra steun in lastige tijden. Zodat ik weet dat zij niet alleen staan. Zodat ik daar wat rust uit kan halen, omdat ik dan weet dat ze nooit alleen zullen zijn. Niet nu, niet straks, niet nooit…

Advertenties

14 Reacties op “Een deurtje in mijn hoofd

  1. Lieve Femke. Ik kan je alleen maar kracht en het allerbest mogelijke toewensen. Dat geldt ook voor je gezin en dierbaren. Heb vertrouwen. Alles komt goed. En als het niet goed komt, dan komt het ook goed. Kus.

  2. Ik ken je niet persoonlijk maar wel van je weblog. Ik wil jou en je gezin een virtuele knuffel geven. Heel veel sterkte de komende tijd en weet dat er mensen, ook al heb je ze nooit ontmoet, aan je denken!

  3. Ouch lieve Femke, wat moeten jullie toch veel doorstaan! Wens jullie het allerbeste en hoop nog lang van jou verhalen te mogen leren. Want dat doe jij met je pen, je geeft zonder dat je het weet zoveel kracht aan mij door! Liefst van mij 😘 😘

  4. Lieve Femke. Hopelijk mag ik je zo noemen via Mandy en Cristine Carla(helaas overleden)ben ik je blog gaan volgen , Mandy is een hele goede vriendin van me ,en dus maak ik van dichtbij alles mee, ik kan het me zo voorstellen je angst de onwetendheid wat gaat er gebeuren hoe lang heb ik nog, maar ik weet ook wat voor oerkrachten jullie hebben en daar heb ik zo’n bewondering voor ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen en ik bid dat je nog een hele poos van je gezin mag genieten, ik denk aan jullie liefs Elly

  5. Oh lieve Femke, laat het lotgenoten contact alsjeblieft een beetje helpen je te geruststellen voor je grootste angst omschreven in je laatste alinea; …………..Mijn enige wens is dat mijn gezin gesteund wordt en zich geliefd voelt door iedereen die ze al het geluk van de wereld gunt. Een knipoog, een knuffel, een boodschapje, een beetje extra steun in lastige tijden. Zodat ik weet dat zij niet alleen staan. Zodat ik daar wat rust uit kan halen, omdat ik dan weet dat ze nooit alleen zullen zijn. Niet nu, niet straks, niet nooit…

    Lieverd, ze zijn het product van jouw zaaien. Jij hebt daar kracht ingestopt. Daar zullen ze nog heel lang op kunnen teren. Heb daar ajb vertrouwen in! Hoe erg ook, lotgenotencontact licht ook daar een stukje van de sluier op. XXXX

  6. Lieve Fem&fam

    Och wat maken jullie toch veel mee en wat dragen jullie het moedig…
    Ik hoop en bid dat door het deurtje de narigheid zo goed als het maar kan, zal worden weggehaald, en er dan weer wat rustiger vaatwater mag komen…met veel groot en klein geluk…
    Er wordt aan jullie gedacht…door zo velen…
    Hopelijk ervaren jullie daar ook wat steun en kracht door…

    Een virtuele knuffel
    X corrine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s