Millimeterwerk

sola-flexibel-stalen-liniaal

Mijn middagslaapjes worden steeds langer en sinds een tijdje heb ik het gevoel dat ze zelfs dan nog te kort zijn. Mijn dagen worden steeds korter en ik doe steeds minder op een dag. Mijn lichaam werkt niet mee. Het voelt na elke kleine inspanning, alsof ik een topprestatie heb geleverd en het cirkeltje waarin ik leef, lijkt vrijwel ongemerkt steeds kleiner te worden. Dit was niet wat ik voor ogen had met toegeven aan mijn vermoeidheid. Want als mijn beperkingen nu ineens zo groot zijn, valt de balans helemaal niet waar ik hem hebben wil. Een beetje inleveren, zodat ik er energie voor terug krijg. Dat was het plan. Toegeven aan mijn vermoeidheid en genieten van dat beetje extra energie, wat het mij oplevert. Maar sinds kort neemt mijn energie per dag af en brengt geen enkele rust ook daadwerkelijk dat waar ik de rust voor neem.

Dat ik moet inleveren, daar probeer ik mee te leven. Maar wat ik nu inlever, staat buiten elk verband. Elke ochtend en elke middag twee uur op bed, zodat ik het op kan brengen wat alledaagse dingen te doen. Na het eten knikkebollend op de bank en uiteindelijk nog geen uur na de jongste gaan slapen. Elke dag eerder, elke dag langer. Dit gaat niet goed, dus ik maak een afspraak met de huisarts. Die luistert, kijkt en meet. Geen concrete aanwijzing voor iets ernstigs, maar ze ziet wel dat ik er doorheen zit. Ze besluit een snelle bloedtest toe te passen en dan blijken mijn ontstekingswaarden torenhoog. Ze stuurt me naar huis met de belofte te gaan overleggen met het ziekenhuis.

Ik dommel net een beetje weg, als de telefoon gaat. De huisarts, met de mededeling dat ik waarschijnlijk een longontsteking heb. Op de scan van een paar dagen ervoor, zijn plekken in mijn longen te zien die daarop wijzen. Het beleid is eerst thuis proberen. Een kuur antibiotica, waarmee ik binnen achtenveertig uur moet opknappen. Lukt dat niet, dan wil het ziekenhuis me laten opnemen voor medicatie per infuus. Ik ben al lang blij dat ik mijn bed niet uit hoef en binnen een uur neem ik mijn eerste pil. Ik breng twee dagen in bed door, maar merk daarna dat ik heel langzaam een klein beetje opkrabbel. Nog steeds moe, maar fit genoeg om steeds een half uurtje op te zitten. Halve uurtjes worden hele uurtjes en na een week kan ik alweer een hele ochtend uit mijn bed. De middag slaap ik nog en mijn energieniveau is nog steeds laag, maar ik heb daar nu een verklaring voor en zicht op het einde.

Toen de eerste vermoeidheid kwam, had ik moeite dat te accepteren. Toen ik vrede kreeg met de situatie, nam de vermoeidheid plotseling toe. Als dat het was, wist ik voor mezelf niet zeker of ik nog wel verder wilde met mijn behandeling. Ik wil graag langer leven, maar niet tegen elke prijs.

De uitslag van de scan hebben we moeten uitstellen, maar gisteren was daar de dag om mijn behandeling te evalueren. Het was millimeterwerk in beide richtingen. De ene tumor een millimeter groter, de andere een millimeter kleiner. De totale som van alle krimp en groei, bracht de conclusie dat mijn kanker, na acht kuren van vier weken, formeel nog steeds stabiel is. Hoe lang dat zo zal blijven weet niemand, maar we hebben al geleerd niet teveel vooruit te kijken. Voor nu is het goed en geeft het mij de moed om ook dat laatste restje zorg rondom mijn energieniveau los te laten.

 

Advertenties

2 Reacties op “Millimeterwerk

  1. 2 millimeter vooruit en 1 achteruit lijkt het wel ;-(
    Knap hoor….hoe krijg je het voor elkaar zo te blijven jongleren, ik neem nogmaals mijn petje voor je af!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s