Hoe kleine pinda’s grote jongens worden

pinda

Een klein vlekje, in de vorm van een pinda. Een zwart plekje in die pinda, die in een regelmatig ritme knippert. Zo klein en zo kwetsbaar. Een piepklein wonder op het scherm. Want wij hadden er niet meer op gerekend. De artsen ook niet, maar de mogelijkheid was ook niet uitgesloten. Na vijf chemokuren, een gestopte cyclus en een enorme lijst aan operaties en onderzoeken, was een zwangerschap wel een uitdaging geworden. We hoopten wel, maar wisten hoe onzeker de kansen waren.

Drie maanden na alle onderzoeken kwamen we weer binnen. Dit keer blij verrast. Mijn cyclus was nog maar net op gang gekomen en mijn haren waren nog maar nauwelijks aangegroeid. Mentaal zat ik nog midden in de verwerking, maar het scherm toonde ons dat mijn lichaam er toch klaar voor was. Nog geen centimeter groot, maar al genesteld in mijn hart. Het waren negen spannende maanden, vol onzekerheid en angst. Ik groeide door en jij groeide in mij. Mijn kleine wonder, de beloning voor alles wat ik het jaar ervoor had meegemaakt.

Morgen is het acht jaar geleden dat jij werd geboren. Een flinke vent met een nog flinker verhaal. Tijdens mijn zwangerschap is er een moment geweest, dat we hebben moeten nadenken over het beëindigen van jouw leven. Niet omdat je niet gewenst was, maar omdat het even leek dat mijn leven op het spel stond. Het verdriet om die keuze draag ik nog altijd in mijn hart en ik ben dolgelukkig dat ik veilig genoeg was om voor jou te kunnen kiezen. Jouw geboorte was een bezegeling van onze liefde en een beloning voor alles wat we hadden doorstaan. Jij bent meer dan alleen mijn zoon, jij bent mijn wonder.

Vandaag lig je op ons grote bed, een beetje ziekjes. Hoesten en hoofdpijn, waarschijnlijk veroorzaakt door een gemeen virusje. Je bent zo bang om morgen niet naar school te kunnen, want je wilt uitdelen en je feestje vieren. Ik vertroetel je en koester je. Ik breng je bekertjes water en knuffels op bed, zodat je op kunt knappen. Zodat jij morgen klaar bent voor je feestje en rond kunt gaan in de klas.

Die kleine pinda is nu al een hele grote jongen. Stoer en druk, maar ook zo ontzettend aanhankelijk. Je knuffelt zo graag en neemt altijd de tijd om afscheid te nemen. Zelfs al is het maar voor een ochtendje op school. Ik zwaai elke dag, totdat ik buiten het gebouw loop. Ik knuffel elke avond en kom later nog even bij je kijken, als je slaapt. Ik geniet al acht jaar van jou en hoop dat ik daar minstens nog acht jaar bij op mag tellen. Vandaag ben je even weer die kleine jongen. Die pinda, die zo diep in mijn hart zit. Vandaag knuffel ik de hele dag met jou en verzorg ik je met alle liefde. Morgen ben je alweer acht en nemen we afscheid van je zevende levensjaar. Maar dat afscheid is geen vaarwel. Het is slechts een stapje richting het begin van de rest van jouw ontwikkeling…

Advertenties

4 Reacties op “Hoe kleine pinda’s grote jongens worden

  1. Kippenvel…
    Destijds…hyves…ivjm…remember?
    Jij,Marion en ik gingen gelijk op…allen een verhaal…
    Deelden onze 9 bizarre,mooie,rare,wonderlijke maanden online…
    Jouw wonder werd 1dag voor die van ons geboren…
    Ik wens Niek een super achtste verjaardag!
    En dat jullie -bid ik- nog maar veel verjaardagen mogen vieren met elkaar…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s