Interne reorganisatie

arbeidsmarkt-reorganiseren-1

In de ochtend werk ik mijn lijstje af. Ontbijt regelen, kinderen naar school, boodschappen halen, huishouden doen en alle klusjes die van de dag ervoor zijn blijven liggen. Dat is niks nieuws, maar wat wel nieuw is, is dat ik het voor twaalf uur gedaan wil hebben. Want waar ik voorheen de middag nog had, heb ik die nu ingeleverd voor een uurtje rusten. Dat lijkt niet lang, maar ik ben na enen pas terug van Niek naar school brengen en om half vier staat hij weer buiten. Dat is per saldo ongeveer twee uur, waarvan altijd toch tijd verloren gaat aan het opruimen van de lunchtafel en nog even snel de wasmachine legen. Als ik het allemaal heel vlot doe, heb ik krap anderhalf uur over om te liggen.

Mijn uurtje rust is op dit moment nog echt noodzaak. Ik hoop tijdelijk, maar vrees dat ik uiteindelijk toch wel structureel wat extra rust nodig zal hebben. Misschien uiteindelijk niet meer dagelijks of tenminste tijdens de vier lange schooldagen van Niek. Voor nu doe ik het ermee en ik merk dat ik daardoor de dag wel een stuk beter door kom. Toch voelt het ook als enorm inleveren en vooral op dat wat ik als het meest kostbaar zie. Tijd. Daar heb ik altijd tekort van, maar zonder energie kan ik maar zo weinig met die tijd. Ik zal dus moeten reorganiseren en opnieuw prioriteiten moeten stellen.

De afgelopen weken heb ik gezocht naar een moment om mijn blog bij te werken. Er is veel gebeurd en mijn hoofd loopt regelmatig over van de inspiratie. Het zou zo gemakkelijk zijn hieraan toe te geven, maar dan moet ik wel dat uurtje rust inleveren. Een dilemma waar ik enorm mee worstel. Zo belangrijk als mijn blog ook is, mijn gezin is veel belangrijker. Rustig zitten om te schrijven, kan ik eigenlijk alleen maar als ik geen verplichtingen meer heb. Zolang de was draait en er een boodschappenlijstje ligt, gun ik mezelf nu even de rust niet om mijn inspiratie te verwerken. Die reorganisatie is voor mij echt een flinke uitdaging. Het is accepteren dat ik minder tijd heb, terwijl ik al het gevoel heb tijd tekort te komen. Daar tegenover is daar de energie die het uurtje rust mij oplevert. Accepteren dat ik op energie moet inleveren, is mogelijk nog moeilijker te verkroppen.

Naast mij ligt een boodschappenlijstje. Ik heb gestofzuigd en de was draait. Ik heb wat telefoontjes gepleegd en eigenlijk zijn de boodschappen voor vandaag de laatste verplichtingen, tot aan lunchtijd. Ik heb dus eindelijk een beetje tijd over om te schrijven, maar kom nog niet toe aan al die zaken waar ik nog over zou willen schrijven. Dat is het gevolg van de situatie waar ik nu in zit. Dat is waar ik me aan moet overgeven. Die reorganisatie kost tijd, maar vooral ook veel frustratie. Ik geef er toch aan toe, in het belang van mijzelf en mijn gezin. Straks pak ik mijn blog wel weer op. Als de boodschappen in huis zijn. Misschien gelijk na de boodschappen, misschien morgen en heel misschien pas overmorgen.

Advertenties

Een Reactie op “Interne reorganisatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s