In het oog van de storm

oog van de storm

Heel voorzichtig voel ik de sterkste deining afnemen. Het schommelt nog wel, maar ik ben langzaamaan steeds minder snel uit mijn evenwicht te brengen. Dat komt deels doordat ik begonnen ben te accepteren dat ik iets minder snel kan reageren en deels door de gedwongen rust die ik mezelf heb opgelegd. Elke dag een uur op bed en nachten met minder hinderlijke onderbrekingen. Mijn energieniveau is iets omhoog gegaan en mentaal heb ik iets meer balans gevonden tussen wat moet en wat kan.

Sinds ik ziek ben, heb ik mezelf nauwelijks de ruimte gegeven om echt toe te geven aan mijn beperkingen. Ze kwamen ook geleidelijk en het was voornamelijk een kwestie van steeds een heel klein stapje terug doen. Die kleine stapjes ben ik blijven nemen, ook toen mijn beperkingen plotseling groter werden. Uiteindelijk werd ik ingehaald door mijzelf en voelde het alsof ik in een enorm gat viel. Want ik ben geen passief persoon. Ik wil door en ik heb haast, omdat ik niet weet hoeveel tijd ik nog heb. Ik wil herinneringen maken en genieten van dat wat ik nog wel heb, zonder na te hoeven denken over grenzen die ik nog niet zien wil.

Maar toen kwam de stilte. Even geen wind en toch het gevoel hebben nog steeds midden in de storm te zitten. In het oog van de storm, om precies te zijn. Dat moment van rust en bezinning, waarin je de tijd krijgt om even op adem te komen en na te denken over een strategie. Een plan van aanpak om de storm straks weer het hoofd te bieden. Ik heb die stilte gebruikt om wat kracht op te doen. Maar ook om te inventariseren waar ik nu precies sta. Want ik ben al ruim vier jaar onder behandeling en dan is het niet vreemd dat mijn lichaam mij een keer tot de orde roept. Bijwerkingen kosten energie en mijn lichaam werkt keihard om de balans tussen mentaal en fysiek toch op orde te houden. Als ik de signalen blijf negeren, komt dat uiteindelijk tot botsing.

Ik heb het oog van de storm gebruikt om een nieuwe balans te vinden en daarbij heb ik mijn dromen wat bij moeten stellen. Terug naar de oorsprong en het geluk vinden in alles wat mijn lichaam nog wel op kan brengen. Een nieuw evenwicht tussen willen en kunnen, zonder mijn echte passies te verloochenen. Een stukje rust creëren en het geluk iets dichterbij zoeken. Want ik kan misschien niet meer alles wat ik wil, maar als de storm straks wat gaat liggen, wil ik nog wel alles wat ik kan.

Advertenties

3 Reacties op “In het oog van de storm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s