Stil in mij

stilte

Geen woorden, geen nieuws. Weinig verandering in mijn situatie, medisch gezien dan. Mentaal daarentegen, is het behoorlijk op en neer gegaan de afgelopen tijd. Een relatief goede uitslag, die tijd nodig heeft om te landen. De wetenschap en het bewijs dat mijn klachten geen diepe oorzaak hebben, behalve dat het bijwerkingen zijn van mijn behandeling. Het besef dat mijn keuzes eigenlijk vreselijk beperkt zijn en dat het alternatief alleen maar meer bijwerkingen zal geven of de dood brengt, als ik ervoor kies helemaal niet meer te behandelen. De zoektocht naar een nieuwe balans en moeten toegeven aan de beperkingen die ik nu heb. De confrontatie met mezelf en met de sterfelijkheid van enkele lotgenoten.

Nee, medisch gezien heb ik niet zoveel te melden, maar dat is niet de reden dat ik stil ben. Ik ben stil, omdat ik tijd nodig heb te wennen aan de verandering in mijn situatie. Van hoopvol, naar hoop en van goed nieuws vieren naar de opbouwende spanning van het volgende meetmoment. Want die momenten liggen vrij dicht op elkaar en het valt niet altijd mee er tussenin te leven. Intens genieten, maar ook intense angst en verdriet. Omdat ik merk dat ik heb ingeleverd en nog niet kan wennen aan de onvoorspelbaarheid van mijn vermoeidheid.

Het plan is om vooral eerst uit het dal te komen. Symptoombestrijding en gedoseerd leven. Niet teveel doen op één dag en niet te laat naar bed. Extra uren slaap pakken en uren van de dag inleveren om de genietmomenten te kunnen behouden. Een plan met een doel. Aanpassen aan mijn beperkingen en de mooie momenten nog intenser maken. Een plan waarmee ik leven wil toevoegen aan de dagen, terwijl mijn gevoel juist zeg dat ik dagen van mijn leven afhaal. Want het zit zo niet in mijn karakter rustig aan te doen en nu heb ik ineens geen keuze meer. Alleen de keuze om dan in ieder geval zelf de regie te nemen. Die regie is voor mij heel belangrijk en geeft mij het gevoel dat ik het waard ben om te leven. Maar om die regie te houden, moet ik wel inleveren op mijn wensen en dat maakt mij een heel klein beetje stil.

Geen nieuws is niet altijd goed nieuws. Het is soms gewoon een moment van berusting. Een moment van diep inademen, accepteren en weer doorademen. Ik adem door, maar heb wel wat langer nodig dan voorheen. Om een manier te vinden de regie vast te houden, zonder teveel in te moeten leveren. Toegeven aan mijn beperkingen is voor mij een zware taak en daar heb ik misschien wat tijd voor nodig. Daarom ben ik nu zo stil en daarom is het even stil in mij.

 

Advertenties

8 Reacties op “Stil in mij

  1. Hallo femke
    Ik volg jou belevenissen al een tijdje met veel bewondering en ook verdrietig om wat je allemaal meemaakt.ik ben ook een lotgenoten sinds vorig jaar borstkanker met uitzaaiingen naar heup lever borst en tussen mijn longen
    Ik heb geen operatie geen chemo geen bestraling alleen 1 pilletje per dag antihormoonpillen. Oke veel gewrichtspijn spierpijn maar daar kan ik mee leven tot nu toe werkte dat 1 pilletje goed laatste CT-scan was de tumor weer geslonken en ook de uitzaaiingen. Ik ben nu 61 en volgens mijn oncoloog kan ik nog wat jaren mee dus dat hoop ik ook.15 jaar geleden ook mijn man verloren aan kanker hij was pas 52.
    ik hoop dat jij nog heel veel jaartjes kan genieten van je gezinnetje
    Heel veel sterkte xxx

  2. Heel veel kracht gewenst. Heb veel bewondering voor je vechtlust. Pas op de plaats maken is zeker vreselijk moeilijk! Sterkte lieve vrouw

  3. Ik begrijp de chaos in je hoofd. Blij, verdrietig, angst, hoop……..zoveel emoties waar je geen controle over hebt en die je wisselend kunnen overvallen bij het zien, horen of lezen van dingen. Is heel vermoeiend en kost heel veel energie die je nu eigenlijk voor andere dingen wilt gebruiken waarschijnlijk. Pak de extra uurtjes slaap maar want je kan ze goed gebruiken. Heel veel sterkte met alles, x

  4. Lieve Femke, heftig om te lezen hoe jij om gaat met de vermoeidheid. Ook ik ben chronisch vermoeid na behandeling borstkanker. Vooralsnog ziet het er qua kanker goed uit maar ook ik kan slecht omgaan met mijn beperkte energie. Hoe hou jij de regie? Leven met beperkingen is iedere dag weer een strijd voor mij, en juist het strijden maakt mij zo moe. Je schrijft prachtig, je bent een prachtig mens. Wees niet stil maar blijf ons je verhaal vertellen 💕

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s