Maar heel af en toe

tas

Vannacht viel het mee. Rond een uur of twee en om half vier. Twee keer wakker en vrij snel weer in slaap gevallen. Relatief weinig pijn en slechts korte onderbrekingen. Redelijk uitgerust sta ik op. Ik drink koffie en ben blij dat het vakantie is. Want tijdens vakanties is er minder tijdsdruk. Geen tikkende klok die me steeds weer herinnert aan wat er allemaal nog moet gebeuren, voordat we de deur uit moeten. Ik lees het nieuws en pak nog een kopje koffie. Ik bedenk me wat we nog aan boodschappen nodig hebben en kijk om me heen om te inventariseren wat er in huis te doen is. Het valt mee, dus ik neem me voor vanmiddag nog even te gaan liggen, als ik de kans krijg.

Na zes maanden behandelen en twee maanden met doorgaans gebroken nachten, moet ik de balans opnieuw zien te vinden. Mijn energie anders verdelen en toegeven aan de vermoeidheid om erger te voorkomen. Dat is lastig, want ik geef niet gemakkelijk toe. Maar het is noodzaak. Een gevolg van vier jaar behandelen, zes verschillende behandeltrajecten, ontelbare onderzoeken en diverse operaties. Ik ben er nog en klaag niet, maar ik moet onder ogen zien dat ik gewoon niet meer zo fit meer ben als vier jaar geleden.

Complimentjes krijgen is altijd fijn. Het bezorgt een goed gevoel en draagt bij aan het zelfvertrouwen. Maar, ik stel me zo voor. Als ik nou, voor elke keer dat iemand tegen me zegt: “Maar je ziet er wel goed uit” een euro zou krijgen. Dan zou ik zomaar alle feestjes af kunnen lopen om mijn zakken te vullen. Dan zou ik al die aanvullende verzekeringen niet nodig hebben en de premie voor het nabestaandenpensioen stop kunnen zetten.  Dat klinkt wat bot en zelfs een beetje ondankbaar. Heel soms ben ik dat wel even maar niet lang, want dat zou niet bij me passen. In werkelijkheid ben ik juist heel dankbaar voor alles wat me nog wel gegeven is.

Maar heel af en toe. Als ik al mijn moed bij elkaar geraapt heb en mezelf naar de winkels heb gesleept voor de noodzakelijke boodschappen. Als ik niet eens de moeite heb genomen er goed uit te zien, maar mensen dat wel tegen me roepen. Heel af en toe ben ik niet dankbaar voor die buitenkant. Omdat die buitenkant niet laat zien hoe ik me eigenlijk voel. Omdat de buitenkant slechts een omhulsel is van een lichaam en geest, waarover ik de regie soms wel een beetje mis. Omdat de buitenkant niet laat zien hoe mijn nacht was en hoeveel koffie ik heb nodig gehad, voordat ik het op kon brengen me aan te kleden. Heel af en toe baal ik daarvan. Maar als ik ’s middags thuis kom met mijn boodschappen, dan vergeet ik het alweer en ben ik dankbaar. Dankbaar dat ik sommige dingen, ondanks dat het me veel energie kost, wel nog gewoon zelf kan doen…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s