Rondje om

rondje

Met de auto, de boot, de bus, de trein, de sprinter, de bus. Een reis van tweeënhalf uur om in het ziekenhuis te komen en de wetenschap dat de terugreis evenzoveel tijd in beslag zal nemen. Waarom? Om een middel te krijgen, waarvan ik nog steeds niet weet of het ook echt wat doet. Ja, de laatste scan was hoopvol, maar niet doorslaggevend. Een fractie groei, een beetje krimp. Hoopvol genoeg om verder te gaan en toch geen enkele garantie.

Ik voel me brak. Moe van het hoesten en een structureel tekort aan slaap. Een klein beetje moedeloos en vol twijfel. Het alternatief is stoppen of een zwaarder traject. Allebei geen aantrekkelijk alternatief en ik kan wel een beetje goed nieuws gebruiken. De scan is al een week geleden gemaakt en de afspraak om de uitslag te bespreken staat voor over drie dagen gepland. De timing is ongelukkig, want ik start vandaag met een nieuwe kuur, zonder te weten of het ook echt zinvol is. Ik bespreek mijn onzekerheid met de verpleegkundige en ze snapt de twijfel. Ze kan geen concrete uitspraken doen, maar deelt wel de cijfertjes met me. Een vergelijkbaar verhaal met de vorige scan en zonder enige conclusie. Behalve de conclusie die ik er zelf uit trek en dat is dat het middel nog zeker niet uitgewerkt is.

Ik pak de bus, de sprinter, de trein, de bus en de boot. Aan de andere kant wacht de andere helft van mijn gezin met de auto en nog twee dagen vakantie. Ik ben moe van een lange dag en het gereis, maar wel iets meer voldaan dan op de heenweg. De echte uitslag laat nog even op zich wachten, maar we zijn voorzichtig positief.

De wekker gaat, maar ik zit al aan mijn tweede kopje koffie. Ondanks de voorkennis toch een beetje nerveus. Is wat ik aan cijfertjes gezien heb in werkelijkheid ook te vertalen in goed nieuws? De vermoeidheid, het hoesten, alle keren op en neer.  Is dat het allemaal waard geweest? Het antwoord komt snel en past bij wat ik zelf al gedacht had. Geen spectaculaire resultaten, maar ook zeker geen slechte. Zelfs nog ruimte voor hoop op een verdere afname. Want niemand weet nog precies hoe het verloop op lange termijn zijn zal. Het blijft experimenteel en met zes maanden behandelen kan ik alleen maar concluderen dat ik zes maanden bij mijn leven kan optellen. Zes maanden waarin ik lichamelijk iets heb moeten inleveren, maar niet echt ziek ben geweest. Het hoesten en de vermoeidheid? Daar is geen duidelijke of verontrustende oorzaak voor gevonden, behalve een combinatie van jaargetijde en bijwerkingen. We gaan voor symptoombestrijding en ik zal daarnaast een nieuwe balans moeten vinden. Maar als ik heel eerlijk ben? Voel ik me spontaan al een heel klein beetje beter, omdat ik nu weet waarvoor ik het doe. Misschien niet voor het ultieme resultaat, maar wel voor de tijd die het oplevert. Want tijd is, als je het goed bekijkt, eigenlijk veel meer waard dan een ongrijpbaar stukje zekerheid…

Advertenties

2 Reacties op “Rondje om

  1. Jij kan soms zo goed verwoorden hoe ik me voel. Het lezen helpt mij..Iemand die geen woorden nodig heeft maar geeft. Bedankt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s