Soms doet het gewoon net iets meer pijn

 

266px-Ladybird

Een beetje verlegen en wat onzeker. De jongste van het stel, maar een kleiner verschil dan vooraf verwacht. Een drempel genomen, een stap richting lotgenotencontact. Dat was er al wel, maar slechts virtueel. Dit was het echte werk en ik vond het best spannend. Tien jaar geleden, een week naar Texel. Bij elkaar gebracht door een lieve vrouw met een tomeloze drijfveer het ons naar de zin te maken. De laatste kuur van vijf kuren chemotherapie net achter de rug en in twijfel over de volgende stap. Twee zussen, genetisch belast. De ene wat nadrukkelijker aanwezig dan de ander, maar ze vulden elkaar prachtig aan.

Wat hebben we gelachen, wat hebben we veel gepraat. Herkenning en erkenning, zonder enige gereserveerdheid. Ik heb mij opgetrokken aan twee vrouwen, die beiden zo sterk waren dat ze een voorbeeld voor me werden. Een voorbeeld van kracht en van veerkracht. Zelf zoveel meegemaakt en die ervaring gebruiken om mij te adviseren bij toekomstige keuzes.

Eenmaal thuis heb ik de volgende stap genomen. Een reconstructie, een belangrijke stap terug naar mezelf. Het contact bleef, maar in een soort golfbeweging. Dan weer wat intensiever, dan weer wat meer afstand. Het was goed zo, want ieder gaat uiteindelijk zijn of haar eigen weg. Totdat één van de zussen de pijn niet meer verdroeg. Een schok van verdriet, omdat één van mijn helden was weggevallen.

Niet lang daarna kreeg ik slecht nieuws. Dat waar ik al zes jaar bang voor was werd werkelijkheid. Uitzaaiingen en een lange weg aan behandelingen. Eén van mijn twee grote voorbeelden leefde nog en het contact herstelde weer. Op afstand, tot twee jaar geleden. Toen kwam je op bezoek op de camping, tijdens onze vakantie op Texel. We hebben gepraat, gelachen, gehuild. Jij was mijn held en stond symbool voor de kracht die ik gebruik om elke keer weer te accepteren in welke positie ik zit. Nu ben je er niet meer en voel ik de leegte.

Het contact met lotgenoten geeft steun. Het contact met lotgenoten geeft herkenning. Maar het contact met lotgenoten brengt ook confrontaties en verdriet. Confrontaties met de dood en verdriet om het verlies van diegenen waar je nauw bij betrokken raakt. Dat hoort er helaas bij en dat doet pijn. Maar soms, heel soms, doet het net even wat meer pijn. Als iemand wegvalt, waarvan je nooit hebt kunnen accepteren dat diegene sterfelijk is. Omdat diegene net wat dichterbij staat, door een gedeeld verleden. Omdat diegene nu juist de persoon is die jou al zo lang de kracht heeft gegeven om door te blijven gaan.

 

Rust zacht lieve, mooie dappere Marjan….

Advertenties

6 Reacties op “Soms doet het gewoon net iets meer pijn

  1. En soms valt er dan even niets te zeggen bij dit verdriet en deze pijn.
    Maar weet dat jij ook een enorme steun en voorbeeld bent voor mij en vele anderen met deze herkenbare en raak opgeschreven verhalen.
    Zonder jouw kracht had ik niet de stappen kunnen maken die ik nu doe.
    Daarom een hele dikke knuffel voor jou. Gewoon omdat het kan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s