Gisteren pakt niemand mij nog af

KinderReanimatie

Opstaan, vechten en weer doorgaan. Positief blijven en vooral niet opgeven. Dat is het verwachtingspatroon. Want voor wie kanker heeft, is opgeven geen optie. Wie kanker heeft blijft positief strijden.  Vechten, knokken, overwinnen of verliezen. Ja, verliezen. Dat doe je, als je niet wint. Maar wie is de winnaar, als je uiteindelijk verliest? Is dat de kanker of is dat de vrije keuze? De keuze om juist wel op te geven en toe te geven aan dat wat onvermijdelijk is. De dood, het einde.

Ik ben er nog en ik heb nog mogelijkheden. Maar de keuzes die ik krijg zijn verre van ideaal. Ik grijp mijn kansen met beide handen aan, maar neem de keuze om dit niet te doen wel steeds vaker in overweging. Omdat de mogelijkheden geen onuitputtelijk bron zijn. Omdat de afweging tussen kwaliteit van leven en leven steeds dichterbij komt. Omdat ik nu nog relatief fit ben en ervoor kies relatief fit te eindigen.

Elke acht weken een evaluatie en elke acht weken afwachten of de weken die op dat moment achter mij liggen zinvol zijn geweest. Beperkt houdbaar. Van twaalf weken teruggebracht naar acht. Steeds korter om goed nieuws te vieren en steeds korter om na te denken over de volgende stap. Direct over naar de orde van de dag en alles uit de kast halen om die acht weken te vullen met herinneringen. Want niemand pakt die weken nog af en daar zit nu juist de winst. Niet in de toekomst, maar in de geleende tijd. Tijd die ik achteraf bijteken en niet in tijd die nog komt. Het is juist die winst, die me steeds weer aan het denken zet. Wil ik straks terugkijken op een periode van ziekte of wil ik terugkijken op een periode van geluk en mooie momenten?

Heel langzaam verlies ik de grip op mijn keuze. Geen fit lijf en een gebrek aan energie. Moe, door alle jaren van behandelen en moe, door een chronisch tekort aan slaap. Morgen sluit ik weer een periode van acht weken af en als ik terugkijk, zie ik hoeveel ik dit keer heb moeten inleveren. Mooie momenten en herinneringen. Ze waren er zeker, maar een stuk minder intensief. Omdat ik ze heb moeten beperken door mijn eigen beperkingen.  Omdat mijn lichaam mij de afgelopen weken in de steek heeft gelaten. Een hardnekkige verkoudheid, een vervelende hoest en toenemende vermoeidheid. Is het allemaal tijdelijk of moet ik leren accepteren dat ik weer een stap terug moet doen?

Uiteindelijk maakt de uitkomst nu nog niet uit, want ik heb vaker moeten incasseren. Als dit is wat het is, zal ik daarmee om moeten leren gaan. Dan kan ik nog steeds herinneringen maken en mooie momenten beleven, al is het iets minder intensief. Maar ooit komt de dag dat een terugval te groot is en dat ik de keuze maak niet verder te behandelen. Dat ik nog fit genoeg ben om die keuze helemaal zelf te maken. Op die dag is het ook echt mijn keuze. Mijn keuze om niet op te staan of te vechten, maar om de winst te pakken, zolang ik nog een kleine voorsprong heb. Dan is het mijn keuze om de herinneringen die ik vandaag creëer mee te geven met een toekomst waar ik zelf niet meer in delen kan.

Advertenties

4 Reacties op “Gisteren pakt niemand mij nog af

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s