Keuzevrijheid

keuzevrijheid

De wekker is al drie keer afgegaan en ik dwing mezelf om uit bed te gaan. Moe, na een rusteloze nacht. Ik zou nog heel even kunnen blijven liggen, maar dan mis ik dat belangrijke moment van de ochtend. Dat moment, waarop ik even in alle rust kan wakker worden en kan herstellen van de nacht. Ik sleep mezelf de trap af en zet koffie. Ik lees het nieuws, zet nog wat koffie en wrijf de slaap uit mijn ogen.

Geen misselijkheid, geen haaruitval, geen spierpijn en geen kast vol medicijnen. Een hardnekkig hoestje, wat gewrichtspijn en een deken van vermoeidheid. Zes kuren achter de rug en voorzichtige hoop. Relatief weinig bijwerkingen en een kans op extra tijd. Ik mag niet klagen. Als iemand mij vraagt hoe het gaat, zeg ik goed. Als iemand vraagt of ik last heb van mijn behandeling, zeg nauwelijks. Dat is de realiteit, maar de werkelijkheid ligt iets genuanceerder.

Ik mag niet klagen en ik zou dankbaar moeten zijn voor de kans die ik gekregen heb. Een nieuwe scan staat voor de deur en we hopen op nog meer resultaat. Maar diep in mijn hart weeg ik mijn opties weleens af. Veel opties zijn er niet en dat maakt mij soms boos en verdrietig. Het besef dat de enige optie die mij echt rust zou geven, ook de optie is waar ik nog niet aan toe ben. Want ik wil nog geen afscheid nemen van het leven, van mijn kinderen, mijn gezin. Ik wil nog verder, maar om dat te bereiken, moet ik kiezen uit twee kwaden. Want stoppen met een behandeling met relatief weinig bijwerkingen, laat slechts twee opties open: Dood gaan of een nog zwaarder traject. Ik sta met mijn rug tegen de muur en weet dat doorgaan voor mij op dit moment eigenlijk de enige juiste keuze is. Maar het is geen keuze, het is noodzaak. Noodzaak om in leven te blijven en de hoop te blijven voeden.

Ik klaag niet en ik ben dankbaar. Dankbaar voor de tijd die ik mag winnen, maar ik ben ook boos. Boos op mijn lichaam, mijn genen, mijn zwakte. Boos, omdat ik niet meer ben wie ik ooit was en omdat ik alleen nog maar kan kiezen tussen de dingen die ik eigenlijk niet wil. Dat is geen eerlijke keuze en toch moet ik dankbaar zijn dat de keuze er nog is. Dat doodgaan nog niet mijn laatste optie is en dat ik nog tijd krijg met mijn gezin. Maar als ik echt zou mogen kiezen? Dan zou ik willen kiezen voor de optie die mij bij geboorte al ontnomen is. De optie die zovelen wel nog hebben, zonder het te beseffen. De optie om elke ochtend fit wakker te worden, zonder pijn of angst. Ik ben boos op mijn lichaam en boos op iedereen die mijn lichaam niet heeft. Niet omdat zij meer opties hebben, want ik gun het niemand zo gedwongen te moeten kiezen. Maar ik ben weleens boos, omdat ze niet zien wat ik nu zie. Hoe ontzettend waardevol keuzevrijheid is, totdat er keuzes wegvallen.

Advertenties

7 Reacties op “Keuzevrijheid

  1. indd Fem..De meeste mensen nemen het leven als vanzelfsprekend, vind het erg voor jou dat je zo moet strijden al zolang!.. klein geluk..is wat je post soms..is waar, zo mooi sta daar dan ook bij stil en denk erover na, ik heb niet het “mooie gezin ” gekend wat ik zo graag wilde (buiten mijn kinderen om dan), maar zeker zo’n strijd als jij voert een sterke vrouw moet zijn met wilskracht en respect verdient.. wilde even reageren op je schrijven..Lilian..xx

  2. Ik neem aan dat je op de hoogte bent van wietolie? Er staan op de site van mediwiet heel veel ervaringsverhalen van mensen met uitgezaaide kanker die daar baat bij hebben.
    Ik weet ook iemand die de olie kan leveren en samenwerkt met artsen en patiënten.
    Vind het wat lastig om je te benaderem omdat we elkaar niet kennen, maar doe het toch omdat ik je blogs volg.

  3. Je weet pas wat je mist als het verloren is. Soms zou je willen dat mensen even jou ervaringen konden voelen. Zodat je je meer begrepen voelt. Je hebt er alles voorover om weer aan die andere kant te mogen staan. Met dit inkijkje in je ziel neem jij ons mee in die hoek waar jij heen gedreven bent. Soms vind ik het moeilijk om je blogs te lezen. Omdat ik een scenario lees wat ik meerdere malen rondom mij heb gezien. Zelf de dans tot nu toe ontsprongen omdat er geen uitzaaiingen waren. Besef ik elke dag dat die andere kant van de munt mij nog bespaard is gebleven. Niet wetende waar ik dat aan heb verdiend en zoveel anderen, net als jij niet. Sorry daarvoor.

  4. Kippenvel, keer op keer, ieder blog weer. Zoveel respect en bewondering voor de manier waarop je in het leven staat en het kunt verwoorden! Realistisch, met een lach en een traan, maar zo puur en eerlijk. Ik hoop dat je nog vele blogs mag schrijven !

  5. Je bent er nog Fem……..de juiste woorden vinden om tegen jou iets te vertellen of moed in te spreken zoek ik…..maar vindt ze niet…….ik heb je een half jaar niet kunnen volgen wegens mijn eigen chemobehandeling (non hodskins lymfklierkanker) waar ik god zij dank makkelijk doorheen gerold ben zonder veel problemen. Een ding heb ik wel geleerd en dat je positief voorruit moet zien helpt ook de mede patienten op je kamer. Van hieruit Fem…..zet door en geef niet op.
    Jhon53

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s