Kon ik nog maar

verdriet

Jouw dood kwam plotseling. Geen tijd meer om vragen te stellen, geen gelegenheid meer om te praten. Nog een tijdje helder van geest, maar al in de steek gelaten door je lichaam. Een wanhopige blik in je ogen, omdat je mij niet meer kon helpen bij het nemen van een moeilijke beslissing. Ik had je zo graag willen vragen of ik wel de juiste keuze had gemaakt. Ik had je zo graag aan mijn bed gehad na al mijn operaties. Ik had jouw hand willen vasthouden tijdens de chemotherapie en ik had jou naast me willen hebben toen ik mijn haren voor het eerst verloor.

Er zijn zoveel momenten dat ik aan je denk. Elke dag en bij elke gelegenheid, mooi of juist verdrietig. In gedachten ben je altijd bij me en vraag ik jou in stilte om advies. Je praat niet terug, maar geeft soms wel het juiste antwoord. De herinnering aan jou blijft in leven en jouw nalatenschap stroomt door mijn bloedbaan. Het antwoord zit in mijzelf en in wat jij mij hebt geleerd. Niet alleen door te leven, maar ook door dood te gaan.

Het feit dat mijn kanker erfelijk is, brengt de wetenschap dat ik het ook door kan hebben gegeven. Dat is uit te zoeken, maar wordt meestal pas gedaan vanaf achttien jaar. Met nog drie jaar te gaan, sta ik voor de keuze om dat af te wachten of eerder onderzoek te laten doen. Is mijn meisje klaar voor zo’n zware beslissing en is ze sterk genoeg om de gevolgen te aanvaarden? Als ik afwacht, bestaat de kans dat ik er niet meer zal zijn om haar te helpen. Als ik het onderzoek vervroeg, kan ik haar hand nog vasthouden en haar begeleiden bij de keuzes die mogelijk nog komen. Maar als ik het onderzoek vervroeg, neem ik ook vervroegd een stukje onschuld van haar af. Ze is sterk, ze is wijs, ze heeft zelf al besloten. Maar is ze ook echt wijs genoeg voor zo’n zwaar besluit?

Mijn dood zal waarschijnlijk niet plotseling zijn. Ik weet dat ik ga en dat is een klein voordeel. Ik gebruik mijn tijd namelijk heel bewust. Om mijn eigen kinderen te leren, zoals jij dat bij mij deed, maar dan met de wetenschap die jij tien jaar geleden niet had. Ik sta voor moeilijke keuzes die ik helemaal zelf moet nemen en daardoor is het gemis nu even heel groot. Kon jij nog maar tegen me zeggen dat het goed komt. Kon ik nog maar even met je praten en aan je vragen welke keuze de juiste is. Kon ik nog maar, kon jij nog maar…

 

Advertenties

5 Reacties op “Kon ik nog maar

  1. Beste Femke, ik volg al een tijdje jouw verhalen, en deze raakt me sterk doordat ik in dezelfde positie sta. Ik wens ons beiden veel wijsheid toe. Lieve groet, Tineke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s