Struisvogelen

struisvogel

Met een dik vest aan, nestel ik me in een waterig zonnetje. Nog geen weer voor slippers, maar het voorjaar hangt wel al in de lucht. Een kopje koffie en mijn telefoon. Geen gezelschap om tegen aan te praten, maar dat komt me wel goed uit. Want praten doe ik al een paar dagen niet. In mijn hoofd is het al druk genoeg met allerlei gedachten en ik heb tijd nodig om ze op een rijtje te zetten. Mijn gevoel heeft het overgenomen van mijn verstand en dat gevoel zegt mij dat mijn lichaam langzaam aan het toegeven is. En dan kan ik mentaal nog zo sterk in m’n schoenen staan, de realiteit is toch dat we een gok genomen hebben, waarbij de kans van slagen niet heel groot is.

Iets minder dan de helft. De helft van een heel klein groepje, dat heeft meegedaan aan eerdere studies, heeft iets van resultaat geboekt. Het deel waarvoor het middel echt goed werkte, is kleiner dan klein. Het is een theorie in praktijk gebracht en beproefd op een select gezelschap. De toekomst van kankerbehandeling, een compleet nieuwe weg. Dat de theorie in praktijk resultaat geeft, is hoopgevend en op de vraag waarom niet bij iedereen, zoekt men nu antwoord. Wat is het verschil tussen de deelnemers, dat de uitkomst zo wisselend is? Bij welk groepje hoor ik en wat wil mijn lichaam mij toch vertellen? Ik drink mijn koffie op en leg mijn telefoon weg. Er schuift een wolk voor de zon en het koelt snel af. Het is tijd om te gaan.

Overtuigd van de aankomende teleurstelling, stappen we de spreekkamer in. Het beeld van een tumor van vier centimeter, staan nog op mijn netvlies en ik bereid me voor op een nog afschrikwekkender plaatje. Achttien procent groei was binnen de marges, maar wel vlakbij de grens. Na zestien weken immuuntherapie, is daar het moment aangebroken dat het vruchten moet afwerpen en vol spanning kijken we naar het beeldscherm. Een paar witte vlekken, twee grote en een aantal wat kleiner. Ze bewegen en worden wat groter, maar tijdens het verder scrollen krimpen ze weer. Ik zie toename, maar ook wat afname en mijn hoop groeit.

De cijfertjes geven het doorslaggevend bewijs. Van achttien procent naar twaalf procent. Gemiddeld nog steeds groei, maar al minder dan acht weken geleden. Ten opzichte van het begin- als je de verwachte groei mee zou rekenen- zou je zelfs over lichte afname kunnen spreken. Dit is niet het slechte nieuws waar ik op gerekend had en het is ook niet verpletterend goed, maar we zijn duidelijk wel op de goede weg. Het is een begin en een teken dat de gok die we namen, goed is geweest. Het is een belangrijke stap voor de wetenschap en misschien hebben we zelfs wel een stukje geschiedenis geschreven.

Na een week struisvogelen, zou ik het wel van de daken willen schreeuwen. De stilte is niet voor niets geweest, want daarmee heb ik mezelf en mijn omgeving beschermd. Geen valse hoop en geen valse illusies. Eerst de feiten laten spreken, voordat ik voor mijn beurt praat. Maar nu we de volgende stap in het proces gaan nemen, durf ik wel te hopen dat de trend die is ingezet doorzet. Dat ik kan zeggen wat een vriendin laats nog zei. Dat mijn vader zou zeggen: van mij zijn jullie voorlopig nog lang niet af!

Advertenties

9 Reacties op “Struisvogelen

  1. Hoi Femke, wat een waanzinnig goed bericht. Dit is echt zo mooi, dat er toch weer een behandeling is, die de tumor doet slinken. Ik ben heel blij voor jou en je gezin!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s