Sanne en Emma

zebra

Dit is het verhaal van Sanne en Emma. Sanne heeft een kleine lichamelijke beperking. Door die beperking kan Sanne niet alles wat ze wil en heeft ze soms een klein beetje hulp nodig, maar Sanne wil het liefst alles zelf doen. Sanne en Emma kennen elkaar niet, maar Emma kent iemand met hetzelfde probleem en wil iets doen om Sanne te helpen. Als Sanne bij een drukke weg staat, komt Emma aangesneld om Sanne te helpen met oversteken. Maar Sanne wil helemaal geen hulp bij het oversteken. Emma is namelijk helemaal vergeten te vragen wat Sanne zelf graag zou willen. Sanne wil eigenlijk veel liever dat er een goede oversteekplaats komt, waar ze voortaan zelf veilig kan oversteken. Sanne is bang, dat als ze steeds hulp krijgt, niemand nog ziet hoe gevaarlijk de oversteekplaats nu is. Dat ze altijd hulp nodig zal hebben bij het oversteken, omdat niemand aan haar vraagt waarmee ze echt geholpen zou zijn. Sanne zou namelijk gewoon zelf kunnen oversteken, als er een stoplicht op de oversteekplaats komt. Daarom is Sanne een beetje boos op Emma. Niet omdat Emma niet lief vindt. Niet omdat Emma haar wil helpen, maar omdat Emma vergeten is te vragen hoe ze Sanne echt helpt. Emma bedoelt het wel goed, maar lost met haar hulp het probleem juist niet op. Emma is nu ook boos op Sanne. Emma vindt Sanne ondankbaar, omdat ze niet blij is met haar hulp.

Vrienden van Emma zijn verontwaardigd, omdat ze niet begrijpen wat Emma verkeerd heeft gedaan. Vrienden van Sanne zijn ook boos, omdat ze snappen dat Sanne liever zelf oversteekt. Er zijn ook vrienden met dezelfde beperking als Sanne, die ook boos zijn op Emma en Emma heeft vrienden die boos zijn op Sanne. Al die vrienden willen eigenlijk hetzelfde, maar omdat ze zo boos op elkaar zijn, vergeten ze helemaal waar het voor Sanne om gaat. Het gaat Sanne namelijk om de erkenning van haar beperking en de aanpassingen die nodig zijn om zelfstandig over te steken. Dat de hulp van Emma haar nu naar de overkant brengt, maar juist de aandacht op haar beperking vestigt en in de toekomst geen oplossing biedt. Er zal niet altijd iemand zijn om de hand van Sanne vast te houden en daardoor blijft haar beperking in stand. Sanne wil graag als volwaardig gezien worden en ervaart al heel lang dat hulp als die van Emma haar juist nog meer beperkt. Emma is gekwetst, omdat er ook mensen als Sanne zijn, die wel graag geholpen worden bij het oversteken. Emma begrijpt niet wat ze verkeerd heeft gedaan en besluit al die anderen naar de oversteekplaats te halen. Emma denkt, dat als ze dat doet, ze toch nog kan helpen en Emma begrijpt niet dat ze daarmee Sanne juist bozer maakt. Omdat Emma denkt dat haar hulp alleen Sanne en haar vrienden verdriet doet, omdat er ook mensen zijn die wel hulp bij het oversteken willen. Maar wat Emma niet begrijpt, is dat juist die hulp eraan bijdraagt, dat het stoplicht er misschien wel nooit zal komen.

 

 

Advertenties

4 Reacties op “Sanne en Emma

  1. De Sanne in mij heeft het idee dat er iets gedaan moet worden aan de manier waarop de verkeersregels worden nageleefd. Leuk al die stoplichten maar er zijn ook mensen die door rood rijden en ik vraag me af wat Emma zou kunnen doen in zo’n situatie. Ik vind dat de Emma’s en Sandra’s niet verantwoordelijk zijn om de problemen met oversteken op te lossen. De onoplettende bestuurder die Sanne niet op n normale manier wil laten passeren zou zich moeten aanpassen. Daardoor kan Emma zich meer richten op andere zaken in haar eigen leven en kan Sanne gewoon genieten van het alledaags leven. Als de bestuurder zich weigert aan te passen is de enige optie de bestuurder in quarantine te zetten en intensief behandelen tot dat er bij de bestuurder voldoende compassie voor anderen is ontstaan zodat er geen stoplichten nodig zullen zijn voor ongeacht welke verkeersdeelnemer dan ook.
    Ooit schreef een econoom dat arme mensen arm waren omdat ze zulks verdiend hadden in de ogen van God ; sindsdien heb je ieder euvel op je pad aan jezelf te danken … dogma’s zorgen voor stigma’s !

      • Dankje voor antwoorden , waardeer ik zeer πŸ™‚
        Ik verwacht dat dit in een werkelijk utopische toekomst zeker zal gebeuren , echter laat dit nog zeker enkele millennia op zich wachten. Ik heb uitgerekend dat ik slechts een tiental keren behoef te incarneren om dan als vrouw in een samenleving te kunnen leven waar eenheid met anderen de gewoonste zaak is van de wereld. Maar ik ben van plan wat langer ‘wakker’ te blijven als ik uit de huidige droom ontwaak omdat leven in het hiernamaals perfect & enorm saai zal zijn maar voorlopig te prefereren is boven de imperfecte perfectie die je als mens of ander levend wezen te behappen krijgt.
        Ook is 1 van mijn wensen om , als incarneren ‘verplicht’ is , als gras te incarneren – deze heeft wel sprieten maar geen gevoelssprieten πŸ˜‰ Gras groeit en dat is het enige wat het doet, geen ‘survival of the fittest’ geen gister, morgen of vandaag , groeien/leven is het enige dat gras doet… Heerlijk lijkt mij dat !-) EN net als een schizofreen ben je als grassprietje nooit alleen (lol) :-p
        Fijne dag vandaag !-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s