Maar ik ben er nog!

scheur

Heel voorzichtig reik ik naar een handdoek. Een beetje onzeker, omdat ik de vloer niet onder mijn voeten voel; bang om uit te glijden. De verschillende chemo’s hebben mijn zenuwuiteinden aangetast, onherstelbaar; neuropathie. Maar ik ben er nog. Als ik droog ben, kleed ik me snel aan. Ik hoef niet in de spiegel te kijken, want ik weet precies waar al mijn littekens lopen. Maar ik ben er nog. Geen strakke schoenen, vanwege de pijn en ruimvallende kleding voor comfort en om de twintig kilo extra gewicht te verhullen. Door de overgang en door medicatie aangekomen en van vorm verandert. Maar ik ben er nog. Beneden pak ik koffie en neem ik de tijd om bij te komen. Moe door de inspanning en bang dat ik weer naar boven moet, omdat ik wat vergeten ben. Vergeten doe ik namelijk vaak en concentreren is een uitdaging. Teveel prikkels, teveel geluid en ik ben de draad alweer kwijt. Mijn brein, ooit getest op hoog niveau, kan nu nog maar nauwelijks meekomen. Maar ik ben er nog. Energie verdeel ik, tijd verdeel ik en pijn onderdruk ik met pijnstillers. Slapeloze nachten door zorgen en opvliegers en een lichaam dat nog niet in de verste verte lijkt op wat het ooit is geweest. Alle gevolgen van mijn situatie zijn daar, elke dag en elke dag ook weer de confrontatie met onzekerheid. Maar…. Ik ben er nog!

Elke dag tel ik mijn zegeningen. Ik investeer in extra tijd en creëer nieuwe herinneringen voor later. Ik bouw aan een toekomst waar ik mogelijk zelf geen deel meer van uitmaak. Ik accepteer de gevolgen, mijn gebreken en ik geniet van alles wat mij nog wel gegund is. Dat doe ik vol overgave en zelden zal je mij horen klagen. Ja, over mijn zorgen om mijn kinderen of over maatschappelijke zaken. Soms over misstanden of een onbegrepen gevoel. Over het verlies van regie op mijn leven en mijn angst voor de aftakeling.

Maar als ik wel eens een keer gewoon klaag, gewoon zoals iedereen weleens doet, wil ik niet horen dat ik blij moet zijn dat ik er nog ben. Als ik iets weet, is het wel dat het anders had kunnen lopen of alsnog plotseling over kan zijn. Maar als ik echt geluk had gehad, was ik toch niet ziek geweest? Dan had ik geen littekens, geen neuropathie, geen chemobrein, geen overgewicht, geen opvliegers, geen slapeloze nachten, geen angst? Dan had ik misschien andere zorgen gehad of mijn zorgen tenminste op een ander weegschaaltje gelegd. Nu is de schaal voor mij in balans, dankzij mijn kijk op het leven, maar ook omdat ik af en toe gewoon lekker klaag over mijn gebreken. Klaag over mijn littekens, mijn pijn en mijn zorgen. Omdat ik klaag over een opmerking die mij het onbedoeld het gevoel geeft dat ik het recht om te klagen verspeeld heb door in leven te blijven. Ik heb namelijk niemand nodig om mij te vertellen wat ik zelf dondersgoed weet: dat ik ondanks alles, ontzettend blij mag zijn dat ik er nog ben!

Advertenties

8 Reacties op “Maar ik ben er nog!

  1. Lieve Femke, Samen met vele anderen ben ik blij dat jij er (nog altijd) bent! Je hebt alle redenen tot klagen, hetgeen je bijna nooit doet. En als je het doet, is het ontroerend mooi. Je hebt de bijzondere gave het allemaal zo goed te kunnen omschrijven. Dank je dat het allemaal wilt delen. Petje af! Houd moed en ga door alsjeblieft. Wij kunnen veel van jou leren, ook al heb je daar niet om gevraagd en was dat niet jouw doel. Maar misschien is het wel een van de doelen in jouw leven. Bewondering en vooral heel veel respect! Warme groet, Trude

  2. Ik lees al een lange tijd je berichten soms voor een gedeelte en soms helemaal zonder comment. Tja wij hebben een dochter verloren en twee vriendinnen plus drie collega’s aan die rot ziekte. Zit met verbazing steeds te lezen dat je zo vreselijk sterk alles van je af zit te schrijven. Nu op het laatste ritje wens ik jou en je familie veel sterkte toe.Groet Rinus.

  3. Zo herkenbaar. Ik vroeg eens aan mijn neuroloog waarom de cisplatine nog altijd als chemokuur wordt toegediend. Zij antwoordde dat ik er nog wel ben. Tja ondanks de polyneuropathie aan beide benen met veel pijn, heeft zij ook gelijk. Ik zeg zelf altijd dat boven de gordel het allemaal wel goed zit. Femke je schrijft het van je af dat is goed om te doen. En nog een ding als je ’s morgens niets voelt ben je dood.

  4. waarom mag jij niet klagen? je was ook liever een moeder zonder de toekomst zorgen voor je gezin,het is niet eerlijk en erg moeilijk voor je,je pakt alles positief aan en bent een krachtig persoon voor alle mensen om je heen,ik lees heel graag je berichten,en vind dat je heel sterk in het leven staat,maar er mogen ook momenten zijn dat je baalt van alles,heel gewoon en natuurlijkl,sterkte met met de moeilijke momenten,en laat het toe ,je bent al zo flink,lieve groet een oma.

  5. Ja zeg, gelukkig ben je er nog! En ook jij mag gewoon klagen hoor. Balen trouwens dat je neuropathie hebt, dat is zeer vervelend. Ook weer met dat onwijs bewondering voor jouw instelling!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s