Ziende blind

witte_stok

Je zit op een feestje en het is erg gezellig. Het is druk en iedereen is in gesprek. Je hebt afleiding, dus je bent even niet bezig met dat wat je doorgaans dagelijks in z’n greep houdt. Je angst, je eenzaamheid, het gevoel van onmacht. Je wilt die afleiding, maar de eenzaamheid groeit eigenlijk alleen maar, omdat niemand vraagt hoe het echt met je gaat. Terwijl iedereen druk is jou af te leiden, vergeten ze dat ze daarmee de onmacht juist voeden. Door er niet naar te vragen of over te zeggen, groeit het gevoel van eenzaamheid en is de kanker alleen maar nog nadrukkelijker aanwezig.

Je staat op het schoolplein en praat met wat moeders. Je wilt net als de rest zijn en praten over alledaagse zaken, maar wat jou nu juist bezig houdt, is geen onderwerp van gesprek. Wat voor jou alledaags is, is te groot voor de rest, dus luister je naar alle verhalen en knik je begrijpend. Je herkent de zorgen en deelt ze ook, maar kan jouw zorgen niet delen, omdat iedereen denkt dat je er liever niet over praat.

Sommige mensen bagatelliseren hun eigen problemen of willen je er niet mee lastig vallen, omdat je het al moeilijk genoeg hebt. Mensen vragen niet hoe het met je gaat, omdat ze denken je daar een plezier mee te doen. Ze gaan voor je denken en vergeten te vragen wat jijzelf prettig vindt. Ze vragen niks, omdat ze denken jou daarmee te beschermen, maar ondertussen groeit de kloof alleen maar. Er zijn ook mensen die niks willen weten, omdat ze eigenlijk ziende blind zijn. Omdat ze alleen denken te zien dat de kanker je leven beheerst en niet beseffen dat juist zijzelf bepalen hoe groot de rol van kanker in mijn leven is. Omdat ze de rol van kanker eigenlijk alleen maar meer ruimte geven, door hem niet te willen zien.

Ik wil zo graag gewoon zijn, voor zover dat mogelijk is. Ik wil dat mensen mij vragen hoe het gaat of hun zorgen met mij delen. Ik wil zelf kunnen kiezen of ik wil delen en zelf kunnen bepalen in hoeverre ik meeleef met iemand anders. Als mensen niet delen, benadrukken ze juist die eenzaamheid van mijn ziekte. Benadrukken ze dat ik niet gewoon ben, maar iemand die een speciale benadering nodig heeft. Ik heb niet alleen kanker, ik heb ook een gezin. Ik heb een huishouden, een man, kinderen, huisdieren en hobby’s. Ik heb passies, dromen en ergernissen, net als iedereen. En toch denken sommige mensen dat kanker mijn vermogen om zelf te beslissen heeft aangetast. Dat ik blijkbaar niet meer toerekeningsvatbaar ben. Dat ik niet mans genoeg ben om zelf te bepalen of ik wil praten over wat mij of juist jou dagelijks bezig houdt…

Advertenties

10 Reacties op “Ziende blind

  1. Het is zo herkenbaar maar ook zo moeilijk. Moeilijk voor jou maar ook voor die ander. Soms vergeten mensen gewoon hoe de situatie is…zien dat je er goed uitziet, mee lacht en willen dan niet over kanker beginnen. Is tenslotten niet leuk op een feestje toch? Hoe eenzaam kan je zijn in een volle kamer. Ik weet het.. Soms ben je op een plek waar het gewoon niet bespreekbaar kan zijn. Zo vroeg ooit de slager over de toonbank hoe het ging. Nou, met 10 wachtenden achter me, heb je dan niet echt de behoefte om te antwoorden.
    Het is het Nivea-probleem. Ooit kregen mijn collega’s en ik van onze baas een grote pot Nivea. Nivea stond voor Niet Invullen Voor Een Ander… en dat werkt verhelderend kan ik je vertellen. De pot staat nog steeds op mijn nachtkastje. Ik heb geleerd dat ik niet voor een ander mag/kan denken en alleen van mezelf moet uitgaan.
    Kanker is en blijft voor velen een zo te groot probleem om over te praten en mee om te gaan. Zo ben ik naar een schoonzusje toegestapt om te vragen waarom ze me zo liet stikken.. haar antwoord was letterlijk : iedereen van wie ik hou gaat dood.. Tja, daar kan ik niets mee, maar ik kreeg wel wat meer inzicht hoe zij denkt en leeft. Kanker is eenzaam zijn, je hebt de Haves en de NoHaves. Wees jezelf Femke, meer kan je niet zijn. Ik ken je niet in persoon, maar van je verhalen leer ik zoveel, dank je wel hiervoor.

  2. Ik vind het heel gewoon dat jij kanker hebt, al was het vanwege je man dat ik je leerde kennen… Het enige waarmee ik zit is hoe het moet gaan met je kinderen als jij er niet meer bent. Meestal bewaar ik herinneringen maar zo goed ken ik je niet… Ik heb zelf ook te maken met “gewillige blindheid” van de mensheid en al gaat het bij mij om telepathie & andere hallucinaties , de eenzaamheid is er niet minder om. Ik ben van mening dat de meerderheid het (ontkennen-er niet over praten) niet doet om mij te sparen maar meer vanwege wat anderen gaan denken over hen als ze het wel doen. In Amerika heeft bijvoorbeeld Helende Hennep Olie enorm veel terrein gewonnen. In Nederland is de stichting mediwiet opgehouden met de verkoop ervan en is gedegradeerd tot informatie-voorziening over hoe je het zelf gemakkelijk kan maken. Net als de Europese subsidies voor bijvoorbeeld voedselbanken waarvan Nederland geen gebruik maakt ; is het de Nederlandsche overheid die liever niet ziet wat voor Nederlanders heel gewoon is , allemaal om “net te doen alsof” voor het binnen & buitenland. Stropdassen-cultuur waar de weinige belangrijke vrouwelijke ambtenaren gewillig hun ogen ook voor sluiten… Waarom is er geen politiek gesprek over Fukushima-straling in Europa (wereld), de enorme lichamelijke consequenties van de menopauze of de noodzaak voor voedsel voor armoedige mensen ? Allemaal gewillige blindheid en geen onwil want dat mag je niet zeggen… Maar ach , dit is jouw blog en dan moet ik maar m’n eigen pagina starten. Het is de titel en inhoud die bij mij veel losmaken en daar moest ik even over praten…

  3. Mooi geschreven! Lijkt me heel moeilijk. Mensen gaan opeens voor je denken. Alsof ze precies weten wat jij nodig hebt. Wat waarschijnlijk bijna nooit echt zo is.

  4. ik heb meer het idee dat mensen het niet vragen hoe het met je gaat omdat ze zich niet in willen leven hoe dat echt is….Veel te eng om daar over na te denken ,dat levert negatieve geachten op etc … Dus doen ze lekker niets reuze makkelijk. Ik zeg altijd mijn ziekte heeft me een positief ding gebracht ik steek geen aandacht meer in mensen die tijdens mijn ziekte nooit ever naar mij gevraagd hebben en de tijd hebben genomen om naar me te luisteren. Ze zijn het niet waard . En liever een handvol vrienden dan een land vol met…………………

  5. Ik hoor vaak van de mensen die kanker hebben (en waar ik mee ‘werk), dat ze vaak juist naar een verjaardag of naar een andere vorm van afleiding gaan en dan hopen dat ze niet worden ‘gestoord’ door mensen die vragen hoe het met ze gaat…..juist om even de zinnen te verzetten…

    • Dan neem ik aan dat ze dat zelf aangeven en dan is dat ook gewoon helemaal prima. Waar het wringt, is daar waar anderen je de keuze uit handen nemen en voor ‘het gemak’ maar gewoon niks meer vragen….

  6. Hallo Femke, ik heb deze blog een paar keer gelezen en betrap mij erop, dat ik soms toch hetzelfde doe als andere mensen. Jij bent eerlijk en open, maar je kan het ook zo goed verwoorden !
    Ik wil je niet met mijn zorgen, die ik soms heb opzadelen. Ik hoor hel slecht, faciales parese, aangezichtsverlamming sinds mijn 17 j, verwaarlozing van een middenoorontsteking, werd abces bij de hersenen, nalatigheid van een arts, gehoor kwijt, andere kant was slecht, door vele operaties, met hoorapp. kan ik mij redelijk redden. Door Glaucoom zie ik met 1 oog zeer slecht, kan ook niet lezen met dat oog, nu zes jaar geleden dat de lees functie helemaal weg is, na een staar operatie, andere oog is nog redelijk met staar, operen wachten zolang mogelijk mee, omdat ik risico’s loop. Mijn motto is, Kijk naar wat je wel kan en niet wat je niet kan.
    Ik vind je en je gezin knokkers en heb veel respect voor jullie.
    Ik reageer nu hier en niet FB een beetje te veel en te openbaar.
    Schrijf eens als je tijd en zin hebt, wat je hobby’s zijn, als je mij niet te nieuwsgierig vindt !
    Ik lees graag, gaat wat minder makkelijk als vroeger, maar ik red mij aardig, fotografeer in vakantie weer een beetje en fiets graag, samen met mijn man, die ziet slecht, nog geen 20%, maar we redden ons prima. We reizen graag, maar dat staat de laatste paar jaar op een zacht pitje, door oog operaties van mij, maar we gaan nog ider jaar met de caravan op pad, zolang ik nog kan autorijden.
    Ik ben wel een stukje ouder als jij bent(68,bijna69j), kan je moeder wel zijn, haa,
    Ik hoop dat je mijn relaas niet vervelend vind.
    Ik kan nog steeds van jouw stukjes leren, sterkte voor jouw en je gezin. Liefs

  7. “When you assume you make an ass out of u and me.”
    Waarheid als een koe.

    Ik heb een haat/liefde verhouding met feestjes, precies om de reden die je omschrijft. Iedereen weet het, het is zelfs af te lezen aan hun gezichten maar niemand benoemd het. Even kort door de bocht gezegd.

    Toch merk ik ook mijn eigen aannames hierin:
    Ik ben een personificatie van ziekte en dood (ik ben eng), niemand wil een echt interessant gesprek, das niet gezellig (ik ben te confronterend), ik ben onderwerp van gesprek terwijl ik op een afstandje ‘alleen’ sta (ik ben fascinerend dat wel).
    Het doet me wat. Net als het die ander ook ongetwijfeld op een (onbewuster) niveau iets doet. Ik kan dan alleen maar denken dat de machteloosheid hier van twee kanten komt en dat er één z’n hand uit zal moeten steken.
    Soms heb ik er alleen geen zin in om diegene te zijn die een handje helpt. En wil ik gewoon gezien worden voor wie ik ben. Maar geef toe, ook zonder kanker is zien en gezien worden een uitdaging, alleen wat minder out there…

  8. Kanker is geen gemakkelijke ziekte. Zelf ben ik 3 jaar geleden aan borstkanker geopereerd. Iedere kanker is anders, net zoals iedereen die kanker krijgt (of niet, natuurlijk) anders is. Het (genezings)proces – lichamelijk en geestelijk – kan dan ook zeker niet gegeneraliseerd worden.

    Inmiddels heb ik je stukje “ziende blind” een aantal keer gelezen. Het is jouw blog, dus dit zijn jouw gevoelens. En die voelen best pijnlijk aan, voor jou, maar ook voor mij als ik dit lees. Ja, het is heel herkenbaar.
    Maar wat ik hierin ook voel is dat je lijkt te verwachten dat anderen de “oplossing” voor je aandragen. Want ik lees eigenlijk niets over jouw eigen pogingen om zelf een door jouw zo gewenst gesprek aan te gaan? Worden die direct afgekapt? Of voelt dat in ieder geval zo voor jou? In welk geval je je dan kunt afvragen “of dit dan wel echt klopt, of lijkt het maar zo”?
    Nog zo’n pijnlijk iets. Vergeet niet dat voordat je kanker kreeg, er ook nauwelijks iemand was die ECHT wilde weten hoe het me jou ging. En als jij aan een ander vroeg hoe het ging (of gaat), en die ander gaf (of geeft) een echt eerlijk antwoord, hoe was (of is) dan jouw reactie? Waren zij / was jij echt geïnteresseerd en werd verder gevraagd, of dwaalden (ook?) jouw gedachten al snel weer af naar …
    Vergeet ook niet dat voor ieder ander het leven gewoon door gaat, terwijl voor jou (d.w.z. wie dan ook met kanker) het eerste jaar gewoon een verloren jaar is en daarna alles – hopelijk – langzaam weer verbetert. Met langdurig – en vaak voor de rest van je leven – naweeën … En dat ”rest van je leven” kan helaas soms ook niet zo lang blijken te zijn …

    NIVEA, het “Niet-invullen-voor-een-ander” is een mooi motto dat in alle gevallen op gaat. Vul niet in wat een ander denkt, of wat jij denkt dat een ander over jouw of jouw ziekte denkt, of wat jij denkt wat een ander denkt wat jij denkt.
    GA DUS GEWOON EENS ZELF HET GESPREK AAN, als je dat nog niet doet!
    Begin voorzichtig en hou het kort. Dan kun je zien hoe men reageert. Bij positief: ga door. Bij negatief: misschien gewoon toch ook nog even doorgaan. Maar verwacht bij school – of een feestje? – ook geen uitgebreide, diepgaande gesprekken over jouw diepste gevoelens. Zelf heb ik hierdoor een aantal heel mooie gesprekken gehad. Waarbij de ander op een gegeven moment bewonderend opmerkte dat ik tenminste gewoon over kanker kon praten. Waardoor zij zelf ook verder “durfden” te vragen. Waardoor het moment komt dat jij wél je diepste en pijnlijkste gevoelens zou kunnen vertellen.
    Die heel mooie gesprekken volgen alleen niet altijd met degenen van wie je het zou verwachten. Vaak juist met mensen van wie je het juist níét verwacht.
    Dus misschien dat die gesprekken van jou zelf uit kunnen gaan? Wie weet hoe opgelucht en/of verrast die anderen daarover zullen zijn …
    In ieder geval: geniet van het leven zolang (of kort) het duurt. Vergeet dus ook af en toe die pijnlijke gevoelens. Zoals je zelf al zegt: “live the life you love”!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s