Collateral damage

105411

Hoe ver mag je gaan voor je idealen? Hoeveel verdriet kan je onder het vloerkleed vegen en hoeveel van de pijn kan je toeschrijven aan slechts een verschil van mening? Hoe gemakkelijk is het om anderen de schuld te geven, als je bent gewaarschuwd en zelfs uitvoerig bent geadviseerd? Hoeveel verantwoordelijkheid schuif je af voor jouw idealen? Hoeveel zijn je idealen waard en hoever reikt het excuus dat je bedoelingen integer zijn, zelfs al maak je daarmee slachtoffers?

Ik ben het gesprek aangegaan. Ik ben zelfs gevoelig geweest voor de argumenten en heb meegedacht aan een passende oplossing. Ik heb aangedragen, voorgesteld, uitgelegd en geadviseerd. Maar de dialoog bleek monoloog. Je was niet uit op wederzijds respect, maar slechts op mijn respect voor jouw mening en zelfs dat was niet voldoende. Je kon niet afstappen van je doel en stapte, teneinde dit te bereiken, in de rol van slachtoffer. Het was allemaal de schuld van de media en social media. De media die jouw woorden censureerde en manipuleerde, zodat de tegenstanders in een kwaad daglicht kwamen te staan. Daar had jij geen schuld aan en je nam vervolgens het recht alle verdere kritiek te blokkeren.

Nee, een grote groep vrouwen in bikini, heeft niks met seks te maken. Want er stonden ook vrouwen tussen met borstkanker, dus de groep die gekwetst wordt mag er niks van zeggen. Je doet het voor een hoger doel en daarbij heb je nu eenmaal collateral damage. Ja, dat is wat wij zijn. De vrouwen met borstkanker, die moeite hebben met de link tussen seks en borstkanker. De vrouwen die leven met de gevolgen van borstkanker. De vrouwen die ook mooi zijn, zoals ze zijn, maar niet passen in jouw plaatje, omdat ze het niet met je eens zijn. De vrouwen die geen enkele moeite hebben met het feit dat er geld wordt opgehaald voor onderzoek, maar wel nadrukkelijk hebben gevraagd of de link naar borstkanker kan worden weggelaten. Omdat wij wel gekwetst zijn en strijden tegen de seksualisering van een ziekte die juist zo ver van seks afstaat. Wij mogen onze mening geven, zolang we maar niet te hard schreeuwen en doen we dat wel, dan doe je gewoon of we niet bestaan.

Ik heb met je willen samenwerken. Ik heb zelfs aangeboden mee te doen. Het enige wat ik wilde bereiken, was hetzelfde als jij, maar dan zonder collateral damage. Geen duidelijk verband en een stukje respect naar al die vrouwen die zich wel gekwetst voelen.

Het is zo gemakkelijk een ander de schuld te geven van hoe het gelopen is. Het is zo gemakkelijk alle signalen te negeren en over een belangrijke groep heen te walsen, omdat je bedoelingen nu eenmaal goed zijn. Het is zo gemakkelijk om de media de schuld te geven van iets wat je met een klein beetje meer inzicht zelf ook had kunnen voorspellen. Maar weet je wat nog veel gemakkelijker geweest was? Echt respect tonen en je ideaal een beetje aanpassen, zodat je de collateral damage tot een minimum had beperkt…

 

 

“>Verklaring Bikinirecord op 15 februari 2016

Advertenties