Vier centimeter

rolmaatje

Een gemiddelde toename van achttien procent. Dat is de uitkomst van het laatste beeldvormend onderzoek, na het multidisciplinair overleg, zoals dat in vaktermen heet. Een bekend plaatje op een nieuw scherm. In een nieuwe kamer, met een nieuwe arts. Ik ken het beeld, de ietwat ovale vorm, de witte vlekjes die van vorm en afmeting veranderen, terwijl het beeld beweegt. Ik herken ondertussen zelf ook de meeste vlekjes die er niet horen en welke een bedreiging vormen voor mijn bestaan. In mijn beleving waren het lang slechts speldenknopjes, al wist ik natuurlijk wel beter. Een beeldscherm toont niet de ware grootte en de cijfertjes zijn vrij abstract.

Ruim vier maanden geleden, keek ik mee en hoorde ik dat mijn behandeling geen effect meer had. Groei, maar geen exacte cijfers. Gewoon een vlekje dat in vergelijking tot het vorige plaatje iets groter was geworden. Nu zie ik een grote vlek. Een streep over het breedste stuk, met wat onleesbare nummertjes erbij. Bijna vier jaar geleden, was deze vlek nog nauwelijks waarneembaar en nu meet hij bijna vier centimeter. Mijn plekjes zijn geen plekjes meer, maar tumoren. Dat waren ze altijd al, maar zo zag ik ze nog niet.

We hadden de groei wel verwacht en hebben het altijd gezien als een ingecalculeerd risico. Mijn huidige behandeling heeft iets meer tijd nodig en we wisten waar we aan begonnen, maar toch schrik ik wel een beetje. De rest is minder hard gegroeid en het gemiddelde is binnen de norm. Nog net aan, dat wel, want twintig procent of meer, was aanleiding geweest om het plan te wijzigen. Maar in vaktermen wordt alles onder de twintig procent nog gezien als stabiel en stabiel is voor ons al een tijdje relatief goed nieuws. Dat de arts zijn teleurstelling uitspreekt, bewijst dat hij mij nog niet goed kent. Wij kennen elkaar nog maar heel kort en zitten nog een beetje in de aftastende fase. We zitten nog niet op dezelfde lijn, want hij ziet een half leeg glas, waar ik het glas half vol zie.

Natuurlijk had ik liever gezien dat mijn behandeling nu al aansloeg. Natuurlijk had ik liever gezien dat die vlek een vlekje was. Maar ik leef al vier jaar met mijn uitzaaiingen. Ik weet al vier jaar dat die speldenknopjes geen speldenknopjes zullen blijven. Maar stabiel is nog steeds niet progressief en als je het glas echt half vol wil zien, reken dan maar eens uit hoeveel ze per jaar groeien, als de grootste in die vier jaar nu nog net geen vier centimeter is…

Advertenties

8 Reacties op “Vier centimeter

  1. Op enig moment ben je met elk, niet per definitie negatief bericht, blij.

    Jullie zijn ook positief ingesteld; blijf hopen op (beter) resultaat in de nabije toekomst.

    Sterkte!

  2. Twijfel of ik je dit zal sturen…. Van Aidspillen word je dood en doodziek…. puur gif…. Je weet niet meer of de grond t plafond is of plafond de grond…. Je lichaam moet wennen aan die zooi…………. Maar van zeer dichtbij gezien, die nog maar 6 mnd had, (zijn nu 7 jaar verder), dat hij a. geen aids meer heeft, b. niet meer waarneembaar en kan niemand meer besmetten, tevens is hij c. kankervrij….. Sterkte! Klik gauw op verzenen, voor ik mij bedenk…. Date: Fri, 8 Jan 2016 16:32:58 +0000 To: xmiekex@hotmail.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s