Het is eigenlijk een doodgewoon baantje

volgnummer dispenser aan paal groot

Het is nog donker buiten als de wekker voor de tweede keer afgaat. Ik heb hem al een keertje weggedrukt, maar ik kan me dat geen tweede keer veroorloven. Ik schakel een lampje aan en knipper met mijn ogen. Het licht is nog te fel en het kost tijd er aan te wennen. Ik vecht tegen de slaap en sleep mezelf de trap af voor een kopje koffie. Mijn hoofd is wazig en mijn armen en benen voelen als lood. Het duurt een tijdje voordat ik helder ben, maar tot die tijd doe ik alles op automatische piloot. Koffie zetten, ontbijten, kinderen wakker maken, ontbijt klaarzetten, honden eten geven, vaatwasser uitruimen, was aanzetten. Als mijn tweede kopje koffie op is, gaat mijn telefoon. De taxi staat voor en ik neem afscheid.

Nummertje trekken, in de wachtkamer plaatsnemen, bloed prikken. Wachten, aanmelden, wegen, meten en weer wachten. Uitslagen en vragen bespreken, lichamelijk onderzoek, een hartfilmpje en weer wachten. De lift naar de vierde verdieping, het infuus aanleggen, spoelen, het inlopen, weer spoelen en toekomstige afspraken doornemen. Tijd voor lunch. Aanmelden, wachten, uitkleden, plaatsnemen. Een verdoving, een prik, een hapje uit mijn long. Op een bed in de lift naar de eerste verdieping, pijn, een kopje thee. Terug naar beneden, aanmelden, wachten, een foto, infuus afkoppelen en weer naar huis. Boodschappen doen, kind uit school halen en dan tijd voor het avondeten. Hoe is jullie dag geweest? Pyjama aan, voorlezen, was in de droger en vaatwasser inruimen.

Het huishouden laat ik op zo’n werkdag voor wat het is, maar wat blijft liggen moet uiteindelijk ook gedaan worden. Mijn agenda staat vol met dagen als deze, al is niet elke werkdag zo vol gepland. Op mijn werkrooster heb ik geen invloed en ik weet zelfs niet of ik ooit zal worden uitbetaald. Het zijn onregelmatige diensten, zonder onregelmatigheidstoeslag of zekerheid over een vaste aanstelling. De ene week elke dag voor een uurtje, de andere week een hele dag lang. Een functieomschrijving heb ik niet echt, maar wel een soort personeelsnummer. Je zou kunnen zeggen dat ik een proefkonijn ben en mijn lichaam beschikbaar gesteld heb aan het ziekenhuis voor onderzoek. Mijn taakomschrijving bestaat voornamelijk uit het nakomen van afspraken en in ruil daarvoor krijg ik een unieke kans op een onzekere uitkomst. Het alternatief is echter niet beter. Een baan waarbij mijn lichaam het echt moet ontzien. Meer vrijheden en zelfs wat meer zekerheid, maar ook de wetenschap dat het altijd maar voor tijdelijk zal zijn.

Vandaag drink ik in opdracht voor morgen. Want voor morgen heb ik een scan op de planning staan. Twee dagen later zie ik de arts en volgende week mag ik vier van de vijf dagen aan de slag. Daarnaast leef ik mijn leven. Gewoon en intens tegelijk. Ik ben huisvrouw, vrijwilliger en zo heel af en toe werk ik in opdracht. Ik wil tijd met mijn gezin doorbrengen, herinneringen maken, een boodschap over brengen, iets nalaten. Om dat alles te kunnen doen, heb ik moeten toegeven aan mijn beperkingen en me moeten overgeven aan het enige baantje wat er voor mij nog beschikbaar was. Een pittig baantje, zonder enige garantie. Maar als ik ooit echt word uitbetaald, dan zit ik wel heel ruim boven de Balkenendenorm.

Advertenties

6 Reacties op “Het is eigenlijk een doodgewoon baantje

  1. Geen idee hebben mensen daarvan, dat kankerpatiënt zijn echt een baan is! Toen ik nog middenin mijn behandelingen zat voelde dat voor mij ook echt zo. Sterker nog, een dagje naar mijn werk gaan leek me ineens heel erg relaxt!

  2. Druk druk druk!! Veel afspraken en verplichtingen… Alles voor een toekomst… Alles voor leven.
    Onwijs veel sterkte en success.

    Mijn dagje vandaag was iets rustiger:
    Vroeg wakker worden, aankleden, ontbijten, taxi stond op tijd voor, bloedafname, wachten op de arts, gesprek, groen licht, spoelen, inlopen spoelen, inlopen, spoelen. Afkoppelen van infuus. Naar huis. Onderweg afspraak gemaakt bij de kapper, vlassies mogen er ook af. Kaal wordt de modetrend van 2016. Nu thee drinken en zo koken. Want na een werkdag moet er ook gekookt en gegeten worden.
    Maar echt waar: jou dag was drukker!
    Heel veel succes!!!

  3. Ook al ben in Crohn/reuma patient, ik herken een soortegelijke dagindeling voor een groot aantal weken in het jaar, en zo al het meerendeel van 22 jaar. Gezonde mensen hebben vast geen idee hoeveel tijd ziek zijn kost.

  4. Dan vergeet je nog de oproepdiensten, ’s nachts naar het ziekenhuis met hevige koorts. En de weekenddiensten, een bloedtransfusie omdat een HB van 3 echt niet fijn is. Een wondje wat niet dichtgaat tijdens de gezinsvakantie….poeh, poeh het is een hele intensieve baan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s