Wie niet sterk is…

 

politiepet

Het kwaad is diep doorgedrongen en op plaatsen waar we het niet hadden verwacht. Onschuldigen aangevallen, zonder enige waarschuwing. Hier staat de defensie, zoals we die kennen, ter discussie en rijst de vraag of de bevoegdheden voldoende zijn om bescherming te bieden. Waar een opsporingsbeambte tot nu toe beperkt werd in mogelijkheden, blijkt dat het loslaten van grenzen voor nu even de beste tactiek is. Niet alleen staande houden wat exact staat beschreven, maar elk kenmerk apart onderzoeken en als verdacht beschouwen, totdat helder is waar het kwaad zich bevindt. Geen gedetailleerde daderomschrijving en geen procedures, maar direct tot de aanval, bij elke verdachte beweging. Die tactiek is geoorloofd om het kwaad te bestrijden, omdat het kwaad zich vertakt en daarmee anders aan de aandacht ontglipt. We hebben bommen gegooid en politiekcorrect opgetreden. Steeds een afweging gemaakt en getreurd om de onschuldige slachtoffers die daarbij vielen. Maar nu het kwaad dichterbij komt, laten we afspraken los. We geven de politie even meer vrijheid en bestrijden het kwaad van dichtbij, in de hoop zo onze normen en waarden te beter te beschermen.

Terwijl de wereld op z’n kop staat en Europa in shock is, volg ik de nieuwsberichten vanuit mijn eigen wereld. Groot en toch klein, afgezonderd en toch betrokken. Een wereld van verschil, in vergelijking tot wat er zich nu in de wereld afspeelt en toch ook een aantal verrassende overeenkomsten. Daarmee kijk ik vooral naar de gebruikte tactiek. Want juist die maakt het plotseling heel gemakkelijk om uit te leggen op welke tactiek mijn nieuwe behandeling gebaseerd is.

De politieagent die mijn lichaam beschermt, heeft doorgaans instructies om ongewenste indringers naar buiten te werken. Dat zijn indringers met een daderprofiel en de agent heeft zich te houden aan strikte instructies. Alles wat afwijkt, maar niet staat beschreven in het boekje van de agent, is vogelvrij of moet van buitenaf worden aangepakt. Maar wat nu, als we die agent meer bevoegdheden geven? Als hij alle afwijkingen mag arresteren, zonder dat de wet hem daarin beperkt? Dan zou hij misschien, van binnenuit kunnen werken en geheel eigenhandig het kwaad kunnen uitroeien, daar waar het kwaad ooit begon. Door de hoofcommissaris van mijn immuunsysteem op non actief te zetten, krijgt het systeem bevoegdheden en meer mogelijkheden het kwaad op te sporen. Geen chemo van buitenaf, maar een interne verschuiving in de hiërarchie van mijn natuurlijk herstel.

Alleen de tijd zal leren of deze tactiek heeft gewerkt. Of de verworven vrijheid om elke verdachte aan te pakken de oplossing is of misschien wel de bron van nieuw kwaad.  Of het nu gaat om wat er in mijn lichaam gebeurt of over het kwaad in de wereld, het blijft natuurlijk altijd een gok. Maar wat we wel zeker weten is, dat niks doen geen oplossing is. Dat de aanval alleen van buitenaf coördineren tot nu toe nog niet voldoende resultaat heeft geboekt. Dat het misschien daarom juist nu tijd is geworden om te laten zien dat we niet alleen sterk zijn, maar ook slim…

 

Advertenties

2 Reacties op “Wie niet sterk is…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s