Schreeuwen in stilte

parijs

Geschokt en toch ook weer niet. Zo ver weg en toch zo dichtbij. Dood, verdriet, paniek, woede en verbijstering. Zoveel onrecht, zoveel doden, zo ontzettend veel gezinnen kapot gemaakt. Angst en onmacht, over een daad van terreur. Parijs is in het hart geraakt door de terreur en het verdriet druipt van het scherm. Steunbetuigingen en een oproep om vergelding.

Ik heb tot laat in de nacht zitten kijken naar het nieuws. Elk bericht even schokkend, de schaarse beelden van terreur en angst, staan voor altijd op mijn netvlies. Alles staat op scherp en ook bij mij het gevoel van onveiligheid. Mijn kinderen lagen veilig op bed, maar hoe veilig is hun bed nu nog? Als het geweld zo dichtbij komt, hoe groot is de stap nog voor diegenen die echt kwaad willen?

Terwijl ik de berichten volg, lees ik de stroom aan reacties op Twitter. Daar spreekt het volk, daar klinkt de verontwaardiging door. Maar het is juist die verontwaardiging die mij het meest beangstigd. De haat, de woede, de uitlatingen van mensen over het geweld. Een steunbetuiging, een geschokte reactie, een foto van de Eiffeltoren. We leven mee met Parijs, maar geven ook uiting aan onze diepste gevoelens. We roepen op tot vergelding en reageren af op de daders, maar wie zijn die daders eigenlijk? Is dat die vriendelijke buurman, die hier al jaren woont of is dat de vluchteling die hier onlangs uit wanhoop gekomen is? Moeten we de grenzen dichtgooien voor de enorme stroom, omdat er mogelijk iemand met kwade bedoelingen tussen zit? Ik weet het niet, maar ik las ook een tweet, waar ik vannacht over na heb gedacht. Want is het niet zo, dat de vluchtelingen die hier naartoe komen, juist gevlucht zijn voor dit geweld? Voor deze mensen, die nu Parijs geraakt hebben en al jaren lang dezelfde daden plegen in het land van herkomst van de vluchteling? Nemen ze dat geweld mee of zijn ze er juist voor weggelopen? Die vraag zet mij aan het denken en brengt vertwijfeling in mijn overtuiging. Verzeker ik de veiligheid van mijn kinderen door haatdragend te zijn of door wraak? Geven we de terroristen niet hun zin, als we wraak nemen op het volk dat gevlucht is voor hun terreur?

Het blijft een lastige kwestie en doorgaans spreek ik me er niet zo over uit. Omdat ook ik het complex vind, maar aan de daden van vannacht kan ik niet voorbij gaan. Maar waar ik zeker ook niet aan voorbij wil gaan, is aan de haat die gisteren van mijn telefoonscherm afdroop en de angst die dat bij mij veroorzaakt. Haat, veroorzaakt door woede over een daad van slechts een handjevol mensen. Een handjevol terroristen, extremisten, vertegenwoordigers van een beweging die nog maar weinig te maken heeft met het geloof. Gaan wij hun werk afmaken, door een hele bevolkingsgroep te vervolgen? Zorgt onze woede en zin op wraak er nu voor dat ze nu niet alleen doel geraakt hebben, maar ook dreigen hun ultieme doel te zo bereiken…

Advertenties

7 Reacties op “Schreeuwen in stilte

  1. Je hebt volledig gelijk, zulke extreme gebeurtenissen mogen mijn beeld over rechtvaardigheid en menselijkheid niet vertroebelen. Veilig zijn, je veilig voelen is het allerbelangrijkste dat er is, daar mogen we wel aan werken, er breken nieuwe tijden aan.

  2. Lieve Femke,

    Ook ik heb tot vanmorgen het afschuwelijke nieuws gevolgd op CNN. En de onmacht, het ongeloof gevoeld dat er klaarblijkelijk mensen zijn die zo ziek zijn dat ze vanuit een perceptie, een hersenspoeling daadwerkelijk geloven dat er een God is die zulke afgrijselijke daden aanmoedigt en goedkeurt. Geweld roept geweld op en haat doet hetzelfde. Gewone mensen willen gewoon veiligheid en vrede en mijn geloof is dat er veel meer gewone mensen zijn dat extremisten. Hoop, Geloof en Liefde, het lijken cliché’s maar het zijn voor mij en hopelijk voor vele anderen belangrijke levenslijnen waarvan uit we kunnen leven en bestaan. Laten we ons niet uit elkaar laten drijven, maar juist de verwantschap, de verbondenheid als mensen onder elkaar blijven voelen, dat is wat ik van harte wens.

    Reina

  3. Zelfde gedachte hier Femke!! Ik zie op FB de reacties voorbij komen en dacht: ik ga dit niet allemaal delen maar schrijf wat ik voel:
    “Denk ik vreemd als ik denk dat IS of andere verstoorde geesten het dan toch gelukt is en hun tactiek werkt: eerst landen en steden zo kapot maken dat mensen hun heil en toekomst gaan zoeken in landen waar leven mogelijk is, waar vrijheid en veiligheid aanwezig is. Waardoor deze toch aardig stabiele landen opeens geconfronteerd worden met een iets waar niemand een menselijk antwoord op heeft, omdat het zo groot is, zo veel. En daar de onvrede en haat jegens dat wat je niet kent wordt gevoed.
    Is het in de media even weer wat gekalmeerd t.a.v. de heftige en soms idiote reacties, dan maar weer flink vuurtje opstoken daar in Parijs .En zie…bingo!!! Weer gaan mensen op de angst modus. En ja, het is ze gelukt: er worden grenzen gesloten………. mensen leven in angst, blijven bang, de haat zal weer worden opgestookt……..

    Al eeuwen lang is er strijd om geloof, bezit en macht……dat zal nooit veranderen. Maar hoe gek laat jij je er door maken?
    IS heeft weer gratis reclame gekregen dankzij de media, die we ook nodig hebben, dat wel. Maar laten we wel de vrijheid behouden die door onze voorouders is bevochten (ook dat dus….) En laat angst niet regeren…..

    Vandaag wil ik weer schreeuwen en neemt de hoop in mij toe dat ik en andere mensen er zullen zijn die ook dit aan kunnen en kunnen weerstaan.”

    Laten we dus alsjeblieft naast ons gevoel, ook ons verstand blijven gebruiken, hoe lastig dat soms ook is als angst zo groot wordt gemaakt.

  4. Inderdaad zo dacht ik ook. Ik zag het nieuws wat eerder, hier was het nog gisteravond/middag toen het gebeurde. De hele avond was ik van slag. Ik zit veilig ver weg, maar mijn familie is in de buurt. Heel raar is dat. Het is zo een complex iets dit en ik weet zeker dat er veel mensen zijn die veel meer weten dan wij over wat er eigenlijk gebeurt. Wij horen en zien alleen wat de media ons verteld, meer niet. In hoeverre iets écht veilig of onveilig is vind ik altijd lastig te peilen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s