Hoe heurt het eigenlijk?

biz-etiquette-table

Ja, wat zeg je nou eigenlijk tegen iemand met kanker? Wat kan wel en wat echt niet, maar bovenal, wie bepaalt de etiquette? Is dat degene met kanker zelf of wordt er juist van de kankerpatiënt verwacht elke opmerking- goed of fout- onder de noemer ‘het is toch goed bedoeld’ weg te zetten? Bestaat er een soort richtlijn voor kankerconversatie en in hoeverre is de diagnose of de prognose bepalend voor de toon van het gesprek? Wie is het slachtoffer en wie de dader, als er dingen gezegd worden of juist verzwegen?

Met bijna tien jaar ervaring op mijn naam, kan zelfs ik niet alle antwoorden geven. En ik heb er heel wat voorbij horen komen en vaak over nagedacht. Opmerkingen of vragen waar ik niks mee kan, omdat ze niks toevoegen aan mijn situatie en zelfs niet de troost bieden waarvoor ze bedoeld zijn. Maar als ik dat uitspreek, loop ik wel het risico nog minder begrepen te worden of zelfs te worden veroordeeld. Zo doe ik het evenmin ooit goed en zijn we weer terug bij af.

Nee, als ik echt eerlijk ben en kijk naar mijn eigen behoefte, gaat het niet om de woorden zelf, maar vooral om de timing. Het gaat niet altijd om wat je mij vraagt, maar meer om of je het vraagt en wanneer. Hoe oprecht de vraag klinkt en welke ruimte ik krijg om de vraag te beantwoorden. Dat klinkt ingewikkeld, maar ik kan het vrij simpel uitleggen.

Als ik op een verjaardag zit en niemand vraagt hoe het met me gaat, dan voel ik mij eenzaam. Dan lijkt het net of mijn kanker niet bestaat of totaal onbelangrijk is, terwijl het voor mij een groot deel van mijn leven bepaalt. Zit ik op dezelfde verjaardag en krijg ik steeds vragen, dan komt er een moment dat ik het eens over iets anders wil hebben. Zo lijkt het net of het nooit goed is, maar er bestaat ook een vraag die echt antwoorden geeft.

Vraag me eens hoe het met me gaat en of ik erover wil praten. Negeer me niet en stel de vraag alleen als je ook echt bereid bent te luisteren. Kom niet met vergelijkingen om mij te laten zien dat je weet wat ik doormaak, tenzij jouw vergelijking een eigen ervaring is. Maak van jezelf niet het slachtoffer als ik jouw vraag op dat moment niet goed begrijp. Wees niet boos en geef het niet op, ook als blijkt dat je timing niet goed is geweest. Vraag het dan gewoon de volgende keer weer en vergeet ook vooral niet dat een gesprek met mij echt niet altijd over kanker hoeft te gaan.

Advertenties

11 Reacties op “Hoe heurt het eigenlijk?

  1. Dankjewel! Al spreek ik jou nooit in real life…vind ik dit goede tips voor als ik iemand spreek met kanker. Ik heb dezelfde ervaring…maar dan over een ander onderwerp. En eigenlijk ook hetzelfde antwoord. Fijn dat jij dit onder woorden kan brengen!

  2. Wow Femke, ik vind je altijd een geweldige schrijfster, maar deze steekt met kop en schouders boven al je eerder schrijfsels uit!! Super goed. Deze moet gedeeld worden.

  3. Ja, precies dit. Je hebt het mooi verwoord. Zelfde ervaring, ander iets – ik denk dat het vrij universeel is, een ‘Hoe om te gaan met mensen die moeilijke dingen door maken’.
    Lastig voor alle betrokkenen maar niet onmogelijk.

  4. Dit is weer een geniaal stukje, Femke! Ik heb ‘m ff gedeeld op mijn FB. Ik zag dat we ook geen vriendjes meer waren, heb je dus weer ff uitgenodigd!

  5. Geniaal stukje weer, Femke. Ik heb ‘m gedeeld op mijn FB. Ik zag ook dat we geen ‘vriendjes’ meer waren, dus heb ik weer uitgenodigd!
    Liefs, Mandy

  6. Helemaal waar. Ik maak me niet zo heel gauw druk over wat mensen zeggen of vragen want ik ga er altijd vanuit dat ze het goed bedoelen en soms gewoon niet weten hoe ze iets moeten zegge. Dat snap ik heus, maar het negeren geeft je idd een ongemakkelijk gevoel. Maar waar ik echt heel naar van wordt is als men net doet of het een griepje is dat geeft je het gevoel dat je je loopt aan te stellen en dat je kanker gewoon even hebt en dat het vanzelf weer overgaat. Niet zeuren dus en gewoon doorgaan!! Dan wordt ik boos. G
    Gelukkig gebeurt dat niet vaak maar die twee keer dat me dat overkwam waren echt twee keer te veel. Die mensen mogen het heus even van me overnemen.

  7. Ik vond het altijd heel moeilijk als mensen gaan zitten opbieden. Zij weten iemand die het erger heeft, hoezo nou erger??? Of iemand die tegen mij durft te klagen dat ze een hernia heeft en 6 weken plat moet, wat nou 6 weken…ik had 21 weken chemo, mij hoor je toch ook niet klagen…het blijft lastig…

  8. Pingback: 10 november 2015, Jarig. | (Over-)leven bij de dag.·

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s