De roze schoentjes

all stars

Een belangrijk onderwerp, omlijst met een grapje over een paar roze schoenen. Kan het wel, kan het niet? Zijn roze gymschoenen geschikt om te dragen, als je op bezoek gaat bij een minister, die ook nog eens de vicepresident is van ons land? Een kleine enquête en een hilarische uitwisseling van foto’s tussen mij en de man in kwestie. De keuze gemaakt, mijn gympen blijven aan en ik vertegenwoordig mezelf, zoals ik ben.

Een groep ervaringsdeskundigen, die de kans krijgen hun verhaal te doen. Nuttig, want wie kanker heeft, staat voor een zwaar traject en daarbij speelt werk soms een belangrijke rol. Re-integratie na kanker is zwaar. Ik weet het uit ervaring en luister mee naar hoe anderen dit ervaren hebben. De minister luistert ook aandachtig en het is fijn dat we hiermee onze stem mogen laten horen. Een betere regeling voor kankerpatiënten, gericht op de toekomst. Omdat de toekomst ons vertelt dat er steeds meer kankerpatiënten terugkeren op de werkvloer. Daar is aanpassing voor nodig, van zowel de werkgever, als de overheid. Want de regelgeving komt nu nog niet tegemoet aan de verandering van de levensverwachting na kanker. De worsteling om jezelf weer terug te vinden en de rol van werk in dit traject. De onzekerheid over volledig herstel en de druk die nu soms nog wordt uitgeoefend op zowel werkgever als werknemer.

Ik sluit af met een grapje en leg mijn roze gympen, samen met de keurige schoenen van de minister vast om ons twittergesprek ook mooi af te ronden.

Onderweg naar huis, denk ik na over de indrukwekkende verhalen die zijn verteld en over de verschillen die daar ook bij naar voren kwamen. Ik heb mijn zegje mogen doen en ben blij dat we gehoord zijn. Maar ik besef ook dat alle andere verhalen wel een bepaalde overeenkomst met elkaar hadden, waar mijn verhaal eigenlijk buiten viel. Terug op de werkvloer, opbouwen, re-integreren. Een doel met toekomstperspectief, al dan niet met zicht op volledig herstel. Een perspectief dat voor mij ontbreekt. Mijn kansen op de arbeidsmarkt zijn misschien straks iets groter, dankzij al deze verhalen en ik ben trots dat ik daar een klein stukje aan heb mogen bijdragen. Maar ik zal nooit tot de groep behoren, waarvoor de verandering in de regelgeving nu zo hard nodig is. Want voor mij is werk in de toekomst, slecht dat stukje waardigheid en zelfredzaamheid, maar zal het nooit werken aan de toekomst worden…

Bron: Het AD over ons gesprek met Lodewijk Asscher

Advertenties

Een Reactie op “De roze schoentjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s