Kindsoldaten

strand

Twintig jaar geleden, een zwarte dag. De dag dat het tij keerde en je plotseling welkom was. Want daarvoor leek geen uitweg mogelijk en zwierf je rond om je gezin in veiligheid te brengen.  De dag dat jouw kind de wereldpers haalde, maar er was geen enkele aanleiding om trots te zijn op deze prestatie. Hoe lang zal dit beeld de wereld achtervolgen en hoe lang nog duurt de confrontatie? Je bent gevlucht voor het geweld en je was niet welkom, totdat jouw zoon aanspoelde op het strand. De ultieme opoffering, waar je nooit voor zou hebben gekozen, maar wel een doorbraak voor velen. Je kind een boegbeeld voor de verandering en kansen die daarna gecreëerd zijn. Hoeveel zou je geven, als je de kans kreeg de tijd terug te draaien? Als je nu met een jong volwassen zoon in de brokstukken van de oorlog een nieuw bestaan zou mogen opbouwen? Hoeveel zou je geven voor de vrede en een oplossing, zonder de ongewenste opoffering van twintig jaar geleden?

Tien jaar geleden, een zwarte dag. De dag dat je je kind nog in je armen hield, wetende dat het de strijd zal verliezen. Een foto, waar je de pijn op ziet, nog elke dag zichtbaar voor de rest van de wereld. Ongewenst is jouw kind ingezet om aandacht te vragen voor een doel waar je op zich wel achter kan staan. Maar toch zou je alles geven om de confrontatie uit de weg te gaan, omdat het na tien jaar nog steeds pijn doet.

Foto’s van kinderen, dood of doodziek. Ze raken ons allemaal en veranderen onze visie op een situatie. We willen geven en vergeven. We vergeten dat we ooit zo hard riepen ongevoelig te zijn voor argumenten. Want een kind overtreft elk argument en raakt iedereen recht in het hart, zoals het hoort. Maar ik vraag me weleens af hoe het met de ouders van die kinderen is, als ze de rest van hun leven geconfronteerd blijven worden met de pijn. Kinderen met kanker, een op het strand aangespoeld jongetje. Welk leed blijft over voor de ouders waarvan de kinderen als kindsoldaten zijn ingezet om aandacht te vragen voor een probleem? Hoe lang willen zij nog worden geconfronteerd met het verdriet?

Als de vader van Aylan een nieuw bestaan heeft opgebouwd, zou hij zijn kind dan niet liever herinneren als de vrolijke peuter die hij ooit was? Als de ouders van dat zieke meisje proberen haar dood te verwerken, willen ze haar foto dan nog tegenkomen als boegbeeld voor de strijd tegen haar ziekte?

Steun dit meisje, steun de vluchtelingen. Geef een like en deel deze foto. We delen klakkeloos omdat het ons zo raakt. Goed bedoeld, maar onnadenkend en pijnlijk voor de nabestaanden. Een strijd op leven en dood, gevoerd door volwassen, met kinderen als slachtoffer. Willen we het verhaal oprecht delen en onze verantwoordelijkheid nemen of van de slachtoffers kindsoldaten maken?

Advertenties

Een Reactie op “Kindsoldaten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s