Onkruid wieden

sout-rommel

Achter mijn huis ligt een tuintje. Geen bijzonder groot tuintje, maar wel mijn verantwoordelijkheid en een plekje waar mijn leven groeit en mijn kinderen zichzelf kunnen zijn. Het is omheind met een muurtje, om onwelkome gasten buiten te houden, maar net laag genoeg om de wereld een inkijk te geven in wat er speelt in mijn leven.

Al mijn hele leven onderhoud ik het tuintje, soms met zorg en soms wat minder intensief. Ik ruim de rommel zo af en toe op of stapel het op in een hoekje en hoop dat ik het dan op een later tijdstip kan afvoeren. Zo heel af en toe huur ik iemand in van buitenaf, omdat ik het zelf niet allemaal kan en ik heb niet kunnen voorkomen dat er onkruid is komen te groeien. Woekerend onkruid, dat alleen door professionals bestreden kan worden. Met stevige maatregelen, die mijn tuintje soms dreigen te verstikken, maar als doel hebben het groen zo lang mogelijk in leven te houden.

In de strijd tegen het onkruid, heb ik keuzes moeten maken. Keuzes met gevolgen, zoals het loslaten van zorgen of juist zekerheden, die er voorheen altijd waren. De zekerheid, dat ik hulp van buitenaf kon betalen, als de rommel teveel werd of te ingewikkeld om er zelf aan te beginnen. Zonder die zekerheid, ben ik gaan schuiven en heb ik getracht nieuwe stapeltjes te maken. Geordend op urgentie of persoonlijk belang en opzij geschoven in het geval dat ik er zelf geen invloed op heb.

Zo kwam het dat ik een berg in de hoek had liggen, waarvan ik altijd wist dat hij ooit om zou vallen, maar tot op de dag van vandaag nog niet wat ik er mee aan moet. Want het is een wirwar van regeltjes, waaraan ik moet voldoen, terwijl een ander ze totaal verkeerd toe heeft gepast. Met loze beloftes, valse verklaringen en wanbeleid, heeft die ene persoon -die juist financiële zekerheid geven moest-een berg rommel in mijn tuin gestort. Puin, die ik zelf niet meer op kan ruimen, maar waar ik officieel wel zelf de verantwoordelijkheid voor draag.

Ik schep en ik graaf; ik stapel en orden, maar kan het niet oplossen zonder professionele hulp. En zelfs met die hulp, weet ik dat het ruimen een zware klus is, want het zou wel eens een kwestie van jaren kunnen worden; jaren die ik misschien niet meer heb. Dus ik smeek en ik bedel bij degene die het puin heeft gestort, maar hij lijkt totaal ongevoelig voor de chaos die hij in mijn tuintje veroorzaakt heeft. Terwijl de onkruidverdelgers hun best doen mijn tuin levensvatbaar te houden, worstel ik met de rommel van een ander, uit angst dat de stapel in de hoek straks genadeloos op me zal vallen. Dat aan de andere kant van het muurtje, instanties staan te wachten op het moment dat ze toe kunnen slaan. Want dat is het mogelijke gevolg van de acties van de dader. Hij komt ermee weg dat hij zijn wanbeleid in mijn tuin heeft gestort en ik krijg de taak te bewijzen dat het niet mijn rotzooi is, die mijn tuintje ontsiert.

Advertenties

3 Reacties op “Onkruid wieden

  1. Wat schrijf je dat weer vlot. Ik hoop dat je snel een bekwaam persoon tegenkomt die de rotzooi in je tuintje op komt ruimen want jij kunt je energie wel beter gebruiken wens je veel sterkte

  2. Overal in den lande zal je vele van deze tuintjes tegenkomen. Het wordt wat anders als je ziek bent en de rotzooi je inderdaad boven het hoofd groeit. Het is beeldspraak Femke, maar we begrijpen wat je zeggen wilt en je hebt helemaal gelijk, maar daar ben jij niet mee geholpen. Je moet beslist niet ziek worden in dit land, want voor je tuintje is geen geld en geen aandacht meer. Misschien is er nog iemand die jouw tuintje opmerkt en er wat aan gaat doen, ook voor vele andere in die situatie, Ik hoop het van ganser harte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s