mijn laatste keer

  
Ja, dat klopt, dat ben ik, daar op tv. Of het plotseling slechter met me gaat? Niet helemaal. Het gaat al een hele tijd heel langzaam steeds slechter met me, maar daar zie je aan de buitenkant inderdaad niet heel veel van. Ja, ik weet dat ik er ook best goed uitzie, maar ik merk wel dat ik steeds weer een klein stukje in moet leveren. Confronterend? Voor mij niet in het bijzonder, maar dat komt misschien omdat het geleidelijk gaat en ik er al ruim drie jaar dagelijks mee worstel. Schrik je ervan? Waarom dan? Ik heb er toch nooit een geheim van gemaakt dat ik ziek ben en dat mijn toekomst onzeker is? Is het misschien omdat de werkelijkheid nu pas echt doordringt, ondanks alle keren dat ik het benoemd heb? Omdat dat wat je eigenlijk al ruim drie jaar weet, nu ineens een gezicht krijgt en een tastbaar geheel is omdat het op beeld staat?
Een vakantie, een verjaardag, de feestdagen. Al drie jaar vier ik het, met de wetenschap dat het tij elk moment kan keren. Nu ben ik fit en nu kan ik het nog beleven en genieten van dat wat ik nog mee mag maken. Maar elke keer besef ik heel goed en spreek ik ook uit dat de kans heel reëel is, dat ik iets misschien voor de laatste keer doe. Elk feestje dat ik vier, zou weleens mijn laatste feestje kunnen zijn en juist daarom hecht ik veel belang aan de mensen die dat met me willen delen. Of zij hetzelfde besef hebben als ik? Ik dacht van wel, maar misschien heb ik me vergist en heeft mijn voorkomen ze een rad voor ogen gedraaid. Zijn mijn woorden niet serieus genomen en hebben ze gedacht: volgende keer ben ik erbij?  

Ja, ik begrijp dat het lastig is om na drie jaar nog steeds te leven alsof elke kans de laatste kans is. De aandacht verslapt, ook bij mijzelf. Maar ik vraag me ook weleens af hoe ik het anders zou doen en of mensen meer moeite zouden nemen als ik er slechter aan toe was geweest. Misschien wachten ze dat af en misschien zijn ze dan wel te laat. Voor mezelf is daar het verdriet van nu, maar ik kan het ook niet laten te denken aan het verdriet van een ander. Ik zou ze dat verdriet willen besparen en willen voorkomen dat ze zich schuldig voelen over gemiste kansen. Juist omdat ik weet dat het doorgaans geen onwil is, maar een kwestie van tijdgebrek of besef over dat van mij.

Het zou zomaar kunnen gebeuren dat ik nog heel veel feestjes ga vieren en het kan ook zo zijn dat niet iedereen bij elk feestje aanwezig kan zijn. Dat kan een kwestie van kiezen zijn en ik snap dat een drukke agenda soms roet in het eten gooit. Maar ik vraag me ook af wat ik zelf zou doen. Zou ik het risico willen lopen meerdere keren tijd vrij te maken voor een feestje dat achteraf gezien niet het laatste feestje geweest is of zou ik wachten tot die ene bijeenkomst. Het afscheid waar iedereen wel tijd voor vrijmaakt, maar waar het feestvarken zelf niet meer bij is…
Mijn laatste keer

  • Vanaf 19 juli op SBS6 
Advertenties

14 Reacties op “mijn laatste keer

  1. Weggaan is iets anders
    dan het huis uitsluipen
    zacht de deur dichttrekken
    achter je bestaan en niet
    terugkeren. Je blijft
    iemand op wie wordt gewacht.

    Weggaan kun je beschrijven als
    een soort van blijven. Niemand
    wacht want je bent er nog.
    Niemand neemt afscheid
    want je gaat niet weg.

    Rutger Kopland

  2. Heel mooi en sterk geschreven. Je kan niet meer gelijk hebben. Het zou beter zijn weg te blijven van dat allerlaatste ‘feestje’, maar bij leven nog zoveel mogelijk samen proberen te zijn.

  3. Wow Femke, als die niet binnenkomt. Ik herken je woorden; in mijn hoofd spoken ze regelmatig rond. Heb ze wel eens uitgesproken alleen nooit zo kunnen, durven en willen uitspreken en plein public.
    Daar heb jij me ontzettend mee geholpen met je prachtige blog hierover. Ik had het zelf niet beter kunnen doen. En meid………. het lucht op, thanks xx

  4. Pingback: en plein public | Cancer Combat... Zolang ik blog, ben ik er nog·

  5. Mooi geschreven Femke,!!!!!!! Iedereen gaat dood en weet het uur niet, je hoeft zelfs geen bedreigende ziekte te hebben, maar doe vooral wat je zelf wilt/ kan. Ik wou dat ik zo kon schrijven als jij, maar ik praat liever en zo hebben we allemaal iets anders waar we ‘beter’ in zijn !!!! Liefs.

  6. Ik ben mijn jongste zusje en daarmee mijn beste vriendinnetje verloren op 4 maart j.l.
    Ik volg je verhaal al een poos en ik wens je echt het aller, aller, allerbeste toe.

  7. Ah Femke, weer zo raak geschreven. Ik heb soms ook het idee dat ik al aantal stappen vooruit ben op de mensen om mij heen, die zeker ook wel weten dat er een einde gaat komen. Maar ook zeker nog niet bezig (willen) zijn dat er ook een laatste keer kan zijn. Ik gun hen nog dat beetje hoop. En doe wat ik vind dat ik moet doen om al die laatste stappen, die nu nog steeds zo onduidelijk zijn welke de laatste zijn, te vieren. En blijf maar open in het vertellen dat ik niet weet hoe lang nog en op welke manier. Dat het om het hier en nu gaat.
    Dank je voor het inzicht geven in dat ik dan ook maar moet zien wie het pad naast mij nog blijft volgen of kan volgen….en met wie ik dan het feestje nog vier voor dat allerlaatste feest.

  8. Een heel bijzonder blog Fem. Een tekst waarbij veel mensen zich letterlijk aangesproken zullen voelen. Wie de schoen past trekken hem aan.
    Je bent een dapper open mens. Ik bewonder je kracht.
    En al weet je het allang, toch komt ie nog een keer…. Ben en ik gunnen en wensen jou, je gezin en je dierbaren nog ontelbaar veel mooie momenten met elkaar toe. Xx

  9. Pingback: mijn laatste keer | Marja danst·

  10. Dit is op Marja danst herblogden reageerde:
    Mijn laatste keer….. nee zover ben ik nog niet dat ik daar mee bezig ben. Voor mij is het nu lekker doen, genieten van het moment en niet te ver vooruit plannen. In het hier en nu zijn noem je dat. En dat bevalt mij goed. Dank zij al mijn yogalessen kan ik dat ook: ik heb daar geleerd met het moment bezig te zijn en dat te nemen voor wat het is. Nooit gedacht dat al die lessen mij zo van pas zouden komen!!!
    Femke loopt een stap op mij vooruit. En daarom heb ik zoveel respect voor haar: wat een moed om dit te delen. En nu dan ook zondag 16 augustus op tv. Ik ben haar dankbaar voor die moed, want ik weet dat ik weer veel van haar zal leren.
    Daarom deel ik haar gedachten over mijn laatste keer: want ik weet dat dit proces bij mij ook gaat komen en ben benieuwd hoe ik daar dan op zal reageren.

  11. Zo veel steun en herkenning aan dit mooi programma, dank jullie allen, veel tranen maar ook veel steun gekregen aan deze eerlijke, oprechte program.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s