Fluitje van een cent?

18421-roze

Een gejaagd gevoel en gebonk door mijn hele lijf. Dan weer snel en dan weer langzaam, maar steeds op de voorgrond en een stemmetje in mijn hoofd zegt dat het niet goed is. Ik ben bang. Bang dat dit het einde van mijn behandeling zal inluiden, omdat mijn hart het niet meer aankan. Na ruim drie jaar behandelen, zegt mijn lichaam plotseling dat het klaar is en dat ik eerder dan verwacht voor moeilijke keuzes kom te staan. Die angst jaagt het gebonk alleen maar verder op en steeds opnieuw stel ik mezelf de vraag of het één nu door het ander komt of andersom.

Vorige week begon het, maar toen was die angst er nog niet. Toen weet ik het aan spanningen en de hoge druk waar ik de laatste tijd onder gestaan heb.  De drukste tijd van het jaar en dan ook nog elk moment pakken voor die herinneringen die ik zo graag maken wil. Wat persoonlijke teleurstellingen en confrontaties die ik niet had verwacht. Een emotioneel verjaardagsfeestje en de ontlading die daarop volgde. Ik legde de link nog niet tussen mijn klachten en de behandeling, omdat ik er na zoveel keren nog niet eerder wat van had gemerkt.

Tot vanmorgen. De spanning liep op en het gebonk werd angstaanjagend. Snel werd sneller en langzaam werd langzamer. Het gejaagde gevoel, afgewisseld door duizeligheid en een gebrek aan lucht. De angst nam het van me over en helder denken was er even niet bij. Ik ben doorgaans geen bangerd en stap niet snel naar een dokter. Ik laat me niet zo gemakkelijk de les lezen, dus vermande me en stelde het telefoontje uit.

Een uur heb ik bij de huisarts doorgebracht. Steeds weer meten, steeds weer overleg met het ziekenhuis. Maar ik ben gerustgesteld en weet nu waar het gebonk vandaan komt. Het gebonk komt uit mijn bloedend hart en wordt veroorzaakt door een combinatie van medicijnen en stress. Het is meer ongemak en ongevaarlijk, maar het antwoord kwam wel met een belangrijke boodschap. Een stapje terug en stress vermijden, is voor nu het medicijn. Vergeten wat er misgegaan is en toegeven aan de steeds groter wordende vermoeidheid. Frustraties opzij zetten en mijn lichaam meer tijd geven voor herstel.

De boodschap is duidelijk, ik ben terug gefloten. Ik sta voor de haast onmogelijke taak om opnieuw een balans te vinden en te luisteren naar datgene, waar ik doorgaans behoorlijk doof voor ben….

Advertenties

5 Reacties op “Fluitje van een cent?

  1. Hoe moeilijk dit ook voor je is lieve Femke toch mooi dat zo’n lichaam zelf al waarschuwt dat je even pas op de plaats moet maken.
    Je hebt inderdaad nog al niet een drukke periode achter de rug dus zo gek is het eigenlijk niet.

  2. Lieve dappere femke!Ik gun het je zo,deze ziekte te overwinnen,helaas is dit nietvoor iedereen weggelegd!Klinkt ook zo stom, overwinnen?Hoe doe je dat?Als daar een antwoord op zou zijn had je dit allang gedaan!Heel veel sterkte toegewenst,liefs Anneli!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s