Ik durf het bijna niet te vragen…

hand_with_sand

Mag ik even? Mag ik even om een kleine gunst vragen? Een vriendendienst, een stukje besef, een handje hulp? Mag ik even aandacht vragen voor mijn situatie en de ongemakjes, waar ik dagelijks mee worstel? Het zijn zo van die dingen die heel langzaam uit mijn handen glippen. Dingen die voor anderen gewoon zijn of niet gezien worden als bijzonder. Mijn conditie, mijn gezondheid, mijn werk, vriendschappen, de regie. De controle over essentiële zaken en over de manier waarop ik mijn leven het liefst zou indelen. Ik raak het kwijt. Soms heel langzaam en soms heel snel, maar onomkeerbaar.

Zoveel steun op afstand en zoveel lieve mensen die er voor me zijn. Nieuwe vriendschappen, al dan niet virtueel. Oude banden aangetrokken of juist verder verwijderd dan ooit. Door angst, door onmacht of simpelweg doordat ik er nog steeds gewoon ben. Want tijd heelt niet altijd alle wonden. Tijd doet vergeten en als het proces zo langzaam gaat, zijn de veranderingen niet voor iedereen zichtbaar.

Ik ervaar de veranderingen elke dag en het zijn juist die verborgen gebreken, die mij beperken. De vermoeidheid, het gebrek aan concentratie, het constant opgeblazen gevoel. De pijn in mijn botten, de slechte nachten en het afsterven van mijn zenuwuiteinden. Door dat laatste glippen zaken zelfs letterlijk door mijn vingers, maar om dat ongemak kan ik zelf nog wel een beetje lachen.

Maar de grootste onzichtbare verandering, is wel de verandering die ik om me heen ervaar. De verschuiving van prioriteiten, vriendschappen en van onzichtbare grenzen. Naarmate de tijd verstrijkt, raak ik vervreemd van het leven waar ik juist zo graag middenin sta. Steeds een stukje verder weg of juist naderbij. Ik moet vaker nee zeggen, terwijl ik zo graag ja zeg. Ik kruip heel langzaam achteruit, terwijl de wereld door blijft draaien en dat brengt de verhoudingen een beetje uit balans. Dat levert teleurstellingen op, waartegen ik mezelf maar nauwelijks kan beschermen. Ik wil een ander graag tegemoet komen, maar weet niet hoe. Ik wil de afstand overbruggen, maar heb de kracht niet altijd.

Langdurig ziek zijn, is een eenzaam bestaan en een bestaan vol liefde tegelijk. Het veroorzaakt een natuurlijke selectie van vriendschappen en prioriteiten. De harde kern ziet elke verandering en elk detail. De rest ziet alleen een vrouw die al zo lang ziek is en zich nog steeds staande houdt. Maar mag ik alsjeblieft toch heel even vragen of de rest wel beseft dat het feit dat ik er nog ben, niet betekent dat ik er altijd zal zijn…?

Advertenties

16 Reacties op “Ik durf het bijna niet te vragen…

  1. Lieve Femke, dat mag je zeker vragen. Je mag ze zelfs bij de lurven nemen. Vluchtig, heel vluchtig is onze maatschappij, maar daar behoren vriendschappen niet bij! Prachtig verwoord, laat je niet uit t veld slaan, de mensen die blijven daar gaat t om. De rest moet lekker doorlopen…..dikke knuffel

  2. Ja, jij mag dat vragen Fem…. Juist jij mag dat meer als wie dan ook, jij die ons, de mensen buiten jouw eigen harde kern om, een stukje laat meeleven in jouw wereld door je zo open te stellen via je blog, je boeken, je prachtig geschreven artikelen. En nee, ik weet de woorden niet zo goed te vinden als jij dat kan… Ik kan natuurlijk niet voor anderen spreken, maar als ik voor mezelf spreek dan is het antwoord: “Ja, ik besef het Fem en dat vind ik een vreselijke gedachte voor jou en jouw harde liefhebbende kern…”
    Liefs, Syl Xx

  3. Zo herkenbaar!!!!
    Het gaat toch goed met je, je mag jezelf gelukkig prijzen, je mag wel blij zijn dat het zo goed gaat!!
    Maar hoe lang nog, wanneer komt die dag, dat bericht……
    Natuurlijk ben ik blij en dankbaar maar het is inderdaad heel eenzaam en dat verscheurt je af en toe van binnen!!!!!!
    Sterkte Femke!
    Caroline

  4. Lieve Femke wij kennen elkaar niet, maar dat hoeft ook niet ik probeer je te begrijpen. En dat lukt al aardig ,fijn dat je het durft te vragen , want als vragen niet meer mag,dan komen er ook geen antwoorden meer , Ieder kan zijn antwoord invullen en het zullen er dan heel veel zijn, maar dat geeft niet , je kan dan kiezen welke je zelf het beste vind op jouw vragen . Ik ben nu stil Liefs Geesje

  5. Femke, ik ken jou niet, jij mij ook niet, maar uit jouw schrijfsels krijg ik zo veel respect voor de manier hoe jij de dingen beleeft, ervaart, vastpakt.Gelukkig is daar die harde kern, want die geeft je de moed om door te gaan!!!!!het ga je zo goed als mogelijk meid eem warme knuffel

  6. Hallo Femke,
    Bedankt voor je intense woorden.
    Het besef is ineens weer terug dat ik probeer te vergeten. Het is zo waar wat je zegt. Niet naar kijken, naar die mensen die gehaast voorbij rennen… Het heeft geen zin. Geniet van je dierbaren om je heen, die tellen! En geniet van alles om je heen. Ik voelde me ook langzaam afglijden…. En wens je aales wat goed is….. XXX

  7. Hallo Femke,
    Bedankt voor je intense woorden.
    Het besef is ineens weer terug dat ik probeer te vergeten. Het is zo waar wat je zegt. Niet naar kijken, naar die mensen die gehaast voorbij rennen… Het heeft geen zin. Geniet van je dierbaren om je heen, die tellen! En geniet van alles om je heen. Ik voelde me ook langzaam afglijden…. En wens je alles wat goed is….. XXX

  8. Hallo Femke,
    Geniet van je dierbaren om je heen! Het besef is ineens weer terug dat het leven zo kort kan zijn. Ik heb zoveel respect voor je, hoe jij met je ziekte omgaat. Ik word steeds helemaal stil van het lezen van je verhalen. Sterkte!

  9. Lieve Femke, Dank je wel dat je je beleving zo verwoord. Wat een lastige weg heb jij te gaan. Je bent een kanjer. Het maakt me heel stil en sprakeloos. Heel veel liefs en sterkte gewenst! Dikke kus. XXX

  10. Femke, woorden schieten altijd te kort.
    Maar met je eerlijke en open verhalen laat je wel degelijk iets achter.
    Liefs en sterkte.
    Jhon53

  11. Alles draait in onze maatschappij maar door en door en als je niet meer mee kunt draaien val je er genadeloos hard buiten. Herkenning op een andere manier en respect hoe je ermee om gaat!

  12. Je hele leven ben je een mooie donzige wolk en af en toe ben je ook een donderwolk geweest maar nu het is begonnen met regenen wordt de wolk steeds kleiner en zie we minder van je… maar als de wolk helemaal is veranderd in regen, kan je dan zeggen dat de wolk ‘dood is’ ? Nee, ze is overgegaan in een andere vorm en is nog volop in het leven maar niet meer als wolk.
    Toch is er mogelijkheid voor je om in die nieuwe vorm contact te houden met je geliefden en te genieten … Blijf daarom hoop houden dat het goed gaat komen en dat je niet in het niets verdwijnt.
    Ik kan niet tegenhouden dat dit een moeilijke tijd is want ook bij mij vloeien de tranen…
    Blijf schrijven tot het niet meer gaat en neem dan de tijd om te rusten… If it’s meant to be, it will happen.
    Liefs Alain
    ps. Ik wacht weer op je volgende item op facebook 😉

  13. Waar maken wij, gezonde mensen zich druk om. Denk ik tijdens het lezen van jou schrijven. Jij die zo mooi verwoord waar wij meer over na moeten denken Femke. Sterkte meid, en hoop dat je nog veel meer sprekende stukjes schrijft voor ons.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s