Opgeven is nog geen optie

piste

Boven waait het en de wind koelt de tranen die nog over mijn wangen lopen. Ik veeg ze weg en wrijf in mijn ogen. Het zonnetje is nog niet doorgebroken en ik heb het warm en koud tegelijk. Een prachtig uitzicht, maar ook een beangstigend uitzicht. Ik heb mijn angst getrotseerd op de weg naar de top en sta daar met nog wat knikkende knieën. Innerlijke strijd tussen de angst en het triomf over de stap die ik genomen heb en de reis die ik heb afgelegd om hier op dit punt te komen.

Een sprong in het diepe, een nieuwe behandeling. Niet weten wat het brengen zal en onzeker over het resultaat. Het infuus wordt aangekoppeld en we wachten af of er geen allergische reactie op zal treden. Angstige momenten en het bloed stijgt naar mijn gezicht. Ik heb het warm en koud tegelijk. Een vooruitzicht vol onzekerheid en een kans op meer tijd. Een innerlijke strijd tussen gevoel en geweten.

De berg is hoog en de afdaling steil. Ik weet hoe ik af moet remmen, maar ben bang dat mijn onzekerheid te groot is om de juiste handelingen te verrichten. Ik zet mijn ski’s over de rand en sluit heel even mijn ogen. Dan zet ik af en laat me voorzichtig richting de zijkant glijden. Punten naar elkaar toe en mijn rechterbeen voor. Het eerste bochtje om vaart te minderen, terwijl ik van achteren hoor dat ik niet alleen op de berg ben. Een mengeling van aanmoediging en ervaren skiërs die me passeren. Ik heb geen keus meer en kan niet meer terug.

Terwijl de vloeistof mijn lijf binnen druppelt, denk ik terug aan die berg en alle bergen die ik mijn leven verzet heb. De angst en de tranen, die plaatsmaakten voor trots, omdat ik toppen bereikt heb. Met vallen en opstaan, omdat elke stap een les is geweest.

Halverwege de afdaling, krijgt mijn angst de overhand. Ik kan niet meer denken en vergeet even alles wat ik geleerd heb. Het is te steil voor mij en ik moet toegeven dat dit niet de berg is die ik zal bedwingen. Ik trek huilend mijn ski’s uit en ga lopend verder. Het voelt even als falen, maar ik word onderaan de berg ontvangen met luid gejuich en aanmoedigingen voor het deel dat ik wel zelf heb afgelegd. We gaan op zoek naar een berg die past bij mijn geringe ervaring en daar vind ik de voldoening die ik zocht.

Het infuus wordt afgekoppeld en ik ben moe, na een lange dag in het ziekenhuis. Onderweg naar huis, val ik in slaap en ik droom van die berg. Niet die steile, maar de berg die ik zelf vanaf de top heb bedwongen. Want toegeven aan angst is geen falen. Het is accepteren dat er nu eenmaal altijd beperkingen zullen zijn, maar tegelijkertijd ook een wijze les. Een les in doorzettingsvermogen en een zoektocht naar de berg die past bij mijn capaciteiten. Want als er één ding is wat ik de afgelopen jaren geleerd heb, is het wel dat opgeven voor mij voorlopig nog geen optie is!

Advertenties

16 Reacties op “Opgeven is nog geen optie

  1. Ik vind jou een TOP(pertje).
    Heel goed geschreven weer Femke. Alsof ik naast jou op die berg stond met mijn eigen beperkingen.
    Liefs en kus 😘

  2. Femke, ik ken je niet persoonlijk, maar volg met veel interesse je blog. Ik kan alleen maar zeggen dat ik heel veel bewondering heb voor de manier waarop je met je ziekte omgaat, en voor de manier waarop je alles weet te verwoorden. Heel veel sterkte! Gr, Michaela

  3. Mooie vergelijking.
    Helaas is er nu geen rem. Of de optie om halverwege te stoppen.
    Kan niet wachten om in het dal, in de zon een drankje te doen =)

  4. Wat kan jij het toch mooi verwoorden!!
    Ik wens je veel succes met de nieuwe kuur, dat hij extra tijd mag opleveren om in te vullen met heel veel ‘genietmomenten’ zonder al vervelende bijwerkingen!
    Maandag start ik ook met wekelijkse Taxol en bevind ik me ook boven aan de berg en nee ‘opgeven is geen optie’.

  5. lieve Femke,

    Weer prachtig geschreven maar erachter schuilt zoveel verdriet, ik lees het met een prop in mijn keel.

    Bang zijn en huilen mag, je hoeft niet altijd de stoere Fem te zijn.
    Ik wens je heel veel succes en sterkte met deze nieuwe behandeling.

  6. Ik ken je niet, maaf zoals jij het verwoord …..het treft mij diep in mijn hart ik heb deze reis ook moeten maken samen met mijn man, helaas is hij overleden, Ik wil je graag heel veel sterkte toewensen en bid voor rust op jou zware reis, liefs Nies

  7. Wat ben je toch sterk, zoveel vecht en levenslust in je, toppertje ben je!!!
    Je schrijfstijl trekt me enorm aan, jammer dat t over zo’n rotonderwerp gaat…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s