Over cijfertjes gesproken…

glas

Negen doden per dag, één op de negen en een voorspelling van acht jaar geleden, dat ik tachtig procent kans dat ik na vijf jaar nog zou leven. Die vijf jaar heb ik gehaald. Voor het oog, voor de statistieken, voor de arts, maar niet in lichaam en zeker niet in mijn dagelijks bestaan. Want de kanker heeft me in die jaren in de greep gehouden en enorm veel invloed gehad op mijn leven.

Negen doden per dag, één op de acht en een kans van twintig procent dat ik na vijf jaar nog leef. Met ruim twee jaar, drie behandeltrajecten en zeventien kuren op de teller, is het moeilijk voor te stellen dat ik ooit aan de andere kans van de balans stond. Tachtig is twintig geworden en ik vraag me weleens af wat er van die twintig over is gebleven, nu ik al een aantal van mijn opties heb verbruikt.

Toch voel ik me niet als een nummertje of onderdeel van een statistiek. Want cijfertjes zijn slechts een samenstelling van strepen op papier, zoals een verhaal een compositie van woorden is. Cijfers zijn hard, maar lang niet altijd even zwart-wit. Cijfers en statistieken, creëren een beeld die mij in een hokje stoppen, waar ik niet in thuis wil horen. Maar cijfers vertellen mij ook iets over de buitenwereld en over hoeveel mensen ik bereik. Dan maak ik gebruik van dit bereik en wordt dat beloond met een complimentje of- nog mooier- de wetenschap dat ik iemand heb kunnen steunen of helpen. 

Toen ik zelf nog aan de goede kant van de balans stond en mijn overlevingskansen tachtig procent waren, stuitte ik op onbegrip, omdat het glas duidelijk halfvol was. Ik dronk met grote teugen, maar nu het glas half leeg is, neem ik kleine slokjes, terwijl de dorst naar het leven eerder groter is geworden. Nu gebruik ik mijn dorst om het glas te vullen. Voor mezelf en hopelijk heel af en toe voor een ander.

Iedereen heeft een mening of doet ongevraagd kansberekeningen. Wat koop ik ervoor dat de kans op een busongeluk even groot is als de kans dat ik er over vijf jaar nog ben? Wat heb ik er aan als ik een bodempje in mijn glas laat staan, voor als ik later nog wat wil drinken, zolang ik niet weet of dat later nog komt? Cijfers zijn handig om uitleg te geven aan mensen die duidelijkheid nodig hebben om te begrijpen in welke positie ik zit. Maar voor mij zijn het slechts nummertjes die mijn leven in de war gooien en mij steeds weer opnieuw op het verkeerde been zetten. Voor mij is het glas altijd halfvol geweest en maakt het niet uit aan welke kant van de balans ik precies sta. Want zolang ik mijn eigen glas zelf gewoon blijf bijvullen, kan ik een ander misschien ook wat bijschenken en kan ik blijven geloven dat ik straks gewoon bij die twintig procent hoor die de vijf jaar wel haalt!

Advertenties

5 Reacties op “Over cijfertjes gesproken…

  1. Weer zo goed omschreven…..en tja, wat moet ik dan nog zeggen…?
    Toch een berichtje achterlatend, zodat je weet dat het gelezen en op prijs gesteld word!

  2. Ik weet nooit zo goed wat ik moet zeggen als ik je collum lees. Je raakt me enorm, komt altijd direct in mijn hart binnen. Ik denk (hoop) altijd dat ik de mensen in mijn omgeving die ook te kampen hebben met kanker een beetje beter leer begrijpen door jou….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s