Afgelast?

storm

De zomervakantie begon voor mij vroeg dit jaar. Ik had mijn tentje opgezet en begon me al behoorlijk thuis te voelen. Want het is altijd even schakelen, als je vanuit een druk leven de rust opzoekt. De storm in mijn hoofd had tijd nodig om te gaan liggen en het was een hele klus om alle tentharingen stevig in de grond te krijgen, zodat mijn tentje niet weg zou waaien en een veilig onderkomen kon bieden voor de twee maanden vakantie die we gepland hadden.

Gezakt voor de studie, met een klein puntje verschil en in goed overleg gekozen voor een adempauze. Uit het klasje gezet en even rust, voordat het echte werk weer zou beginnen. Maar toen stak er gisteren plotseling een flinke storm op. De scheerlijnen klapperden in de wind en trokken aan de tentharingen. Mijn tentje dreigde in te storten, toen ik onverwachts geconfronteerd werd met een mogelijke correctie op mijn eindrapport.

Een maand nadat ik een onvoldoende kreeg, heeft de examencommissie mijn cijfers nog eens bekeken en besloten mij toch nog een herkansing te geven. Deze kans is gebaseerd op de cijfers waarmee ik een maand geleden zakte en voorwaarde is wel dat ik mijn examen opnieuw afleg. Dit aanbod aannemen betekent dat ik mijn vakantie vroegtijdig moet afbreken, zonder enige garantie en dat ik het risico moet aanvaarden dat het ook slecht nieuws kan brengen. Niemand weet wat mijn lichaam heeft gedaan en het voelt als vreselijk oneerlijk dat ik niet verder mag op basis van mijn eerdere resultaten, nu deze plotseling wel voldoende blijken te zijn. Want een nieuw examen, na een maand zonder behandelingen, heeft veel gevolgen en zal zeker geen beter cijfer als uitkomst geven.

Toch grijp ik deze kans aan en het voelt alsof de wind mij uit mijn tentje heeft weggeblazen en mij een campingveldje verder weer op de grond heeft geslingerd. Terug in de realiteit en heen en weer geslingerd tussen angst en hoop. Dat laatste is mij niet vreemd, maar nu wordt de storm nog eens aangewakkerd door een gevoel van onmacht en onrecht. Dat maakt de storm des te grilliger en ik zal mijn scheerlijnen deze week nog eens extra moeten controleren om ervoor te zorgen dat mijn tentje blijft staan, tijdens mijn afwezigheid. Want als ik voor de tweede keer zak, zal ik mijn tentje heel hard nodig hebben. Om me te beschermen tegen de wind en tegen de regen van tranen die bij een teleurstelling ongetwijfeld zullen stromen…

Advertenties

2 Reacties op “Afgelast?

  1. Oh Femke dat is een optater voor je gemoed. Ik begrijp de emoties die daarbij komen kijken, de maand die je behandelingsloos achter je hebt liggen, de kleine verschillen op papier die voor jou letterlijk van levensbelang zijn. Ik hoop dat het een goed campingbedje is waar je heen bent geblazen. Veel succes!

  2. Wat een hoop heen en weer geslinger in je koppie….Dat zal niet meevallen inderdaad!
    Toch wens ik je veel succes met je herexamen, je weet maar nooit Fem!!! Xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s