Vijftig tinten…

grijs

Nederland is een vrijgevig land. Dat blijkt steeds weer, al kijken we wel steeds kritischer naar onze donaties. Wat gebeurt er met ons geld en is het wel goed besteed? Heel logisch en een prima ontwikkeling, want we geven graag en willen dat ons geld goed terecht komt, toch?

Een nieuwe vorm van geven, is doneren via crowdfunding. Een geweldig fenomeen en zelf ik heb mogen meemaken hoe vrijgevig mensen zijn, als ze een ander wat gunnen. Maar hoe helder zijn de doelen waar we aan geven?

Een hartverscheurend filmpje en het verhaal van een alleenstaande moeder. Ik leef mee met dit lotgenootje en voel het verdriet van haar kinderen. Ik hoop dat ze een kans krijgt en gun haar het allerbeste. Dat hebben meerdere mensen ook zo ervaren en de donaties stromen binnen. Toch zet ik er vraagtekens bij en dat is niet omdat ik twijfel aan de goede intenties. Ik vraag me, vanuit mijn eigen ervaring, gewoon af wie bepaalt dat iemand is uitbehandeld en hoe het kan dat een behandeling over de grens zoveel meer kan beloven. Als de studie waar ik aan heb deelgenomen, wereldwijd wordt uitgevoerd, waarom is Nederland dan ineens zo klein geworden, als het gaat om het aanbod van middelen?

Ik ben wel benieuwd naar die behandeling over de grens en ga me er zeker nog in verdiepen, als de tijd daar rijp voor is. Wat ik me wel afvraag, is in hoeverre de gulle gevers weten waar ze met zijn allen aan meebetalen. Een donatie doen uit medeleven, is per definitie geen weggegooid geld, maar bij de argeloosheid waarmee dit gedaan wordt, zet ik wel vraagtekens. Als de behandeling nu eens zou bestaan uit een handoplegging of een bad in gewijd water, zou iedereen dan nog steeds even gul zijn? En wat gebeurt er met het overschot? Dat gaat in een studiefonds voor de kinderen. Een prima bestemming, maar als we geven voor slachtoffers van een natuurramp, zien we toch het liefst dat een overschot wordt gebruikt om in te zetten bij een volgende ramp en niet om de staatskas aan te vullen?

Er bestaat een stichting die geld inzamelt voor kankerpatiënten zoals deze. Een overschot doorschuiven om een ander te helpen die in dezelfde positie zit, zou ik wel wat gepaster vinden, maar dat is een persoonlijke mening.

Al met al doet mijn verhaal niks af aan de tragedie van dit gezin en mijn wens dat dit lotgenootje een eerlijke kans krijgt. Ik hoop vooral dat de therapie die ze dankzij de donaties kan krijgen, zal werken. Ik hoop dat het de doorbraak is waar ik ooit van mag profiteren, als de dag is aangebroken dat ik zelf ook ben uitbehandeld. Tot die tijd vestig ik mijn hoop op bewezen methodes en uit wereldwijd lopende onderzoeken.

Ik waag mij nog niet in het grijze gebied en ben bang voor valse hoop. Want hoop is goed, maar valse hoop kan vernietigend werken. Misschien ben ik wel iets te nuchter, maar ik ga dan ook nuchter met mijn middelen om. Kanker te lijf gaan is iets heel persoonlijks, dus ik begrijp dat het betrekken van mensen bij een mogelijke kans in het buitenland, een methode is die voor anderen werkt, maar ik vind wel dat deze mensen het recht hebben om te weten waarin ze investeren. Ik investeer zelf nu alleen nog in zekerheid, maar misschien is dat ook gewoon omdat ik al zo ontzettend veel onzekerheden ken?

 

BRON AD

 

Stichting NGNG 

 

Advertenties

3 Reacties op “Vijftig tinten…

  1. Ik heb het filmpje gezien en leef absoluut mee met de moeder en het gezin. Maar vooral voor de 11 jarige Martijn, die zo te merken aan de manier van praten bijna geen echt kind kan zijn, omdat hij heel veel op z´n schouders krijgt. Een verantwoordelijkheid die een knulletje van 11 niet op zich zou hoeven nemen….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s