Groetjes uit…

tent

Vorige week heb ik een tentje opgezet. Een tentje met dunne wanden, zodat de geluiden van buitenaf werden gedempt en gefilterd binnen kwamen in de intieme sfeer die ik er voor mezelf had gecreëerd. Ik was niet afgesloten van de rest van de wereld, maar kon er wel gemakkelijk zelf voor kiezen wat ik wel en niet wilde horen of zien. Het was niet donker in mijn tentje, want het zeil is van een licht materiaal gemaakt. Het was niet ongezellig in mijn tentje, omdat ik voldoende ruimte had gemaakt en kon zelf beslissen wie of wat ik binnen liet.

Vandaag moest ik mijn tentje even uit. Er was niks nieuws en weinig veranderd. Mensen leven nog steeds met mij mee en hebben begrepen dat ik de tijd in mijn tentje even nodig had. Maar het was niet alleen de confrontatie met mijn omgeving, die mij in mijn beschermende onderkomen hield. Het was de angst voor het onbekende en tegelijk het bekende terrein van een intensief traject om mijn leven te verlengen. In mijn tentje kon ik even schuilen en genieten van alles wat mijn leven juist zo de moeite waard maakt. Buiten was de realiteit en ik leef al lang genoeg met die realiteit, om te weten dat het soms heerlijk is om voor even de rits naar buiten te sluiten.

Buiten mijn tentje voelde ik me kwetsbaar, maar ook dapper. Buiten mijn tentje, kreeg ik vandaag de keus om nog wat langer te blijven kamperen en het onvermijdelijke traject vooruit te schuiven. Twee maanden vakantie van kanker en de tijd voor mezelf. Twee maanden onzekerheid, maar rust voor mijn gezin. Een beslissing die mijn moed op de proef stelt, maar mij ook de kans geeft om tenminste nog voor twee maanden in mijn tentje te blijven.

Als ik naar mijn tentje kijk, zie ik hoe gezellig het er binnen is. Ik hoor de vogels in de schemering van dichtbij fluiten en weet dat ik gemakkelijk weg zal dommelen bij de gedempte geluiden van buitenaf. Het zal wel even duren eer ik me voor langere tijd echt comfortabel voel in het primitieve onderkomen, maar ik zie mezelf al zitten en verheug me op de gezelligheid van het onbezorgde leven. Ik heb de knoop doorgehakt en mijn tentje van wat extra scheerlijnen voorzien. Ik ga voor twee maanden op vakantie en wie zin heeft om mij op te zoeken is van harte welkom. Zolang iedereen maar accepteert dat de ruimte in mijn tentje soms wel wat beperkt is…

 

Advertenties

4 Reacties op “Groetjes uit…

  1. Twee maanden met vakantie van een hoop behalve natuurlijk je familie.
    Het mooie weer schijnt nog even aan te houden en de kids hebben straks twee weekjes vrij.
    Geniet van je time out ik hoop dat het de knappe koppen genoeg tijd geeft om een nieuw plan te bedenken.

    Powerstraaltjes van mijn (dak)terras naar jouw terras en je tentje.

    >>>>>>X<<<<<<<

  2. Dat heb je weer zo voortreffelijk geschreven…niemand kan dat zoals jij!
    Maar wat moet of zal ik vooral niet zeggen, ik weet het ff niet meer want ik wordt er ook soms zo verdrietig van. Niet omdat ik niet meer hoop, maar ik voel gewoon van alles tijdens het lezen…hoop, verdriet, angst, het waarom. Maar mag ook best wat dompig in je tentje zijn als je hem dan voor de nattigheid en voor fris air maar altijd open zet.
    Heel veel liefs en een knuffel van ons allemaal♡♥♡♥

  3. Zo’n behandelpauze geeft een dubbel gevoel, ik begrijp je heel goed!!
    Maar eens de beslissing genomen is het vooral een kwestie van zo veel mogelijk proberen te genieten.
    Ik wens je een fijn ‘tent’ tijd en ook fun als je er even uitkomt!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s