Weetikveel

vragen

Ergens tussen de één en de tien jaar. Ja, lang is mijn haar alweer he! Nee, van deze behandeling valt het niet uit. Bijwerkingen? Dat weten ze niet precies, want het is experimenteel. Lichamelijk voel ik me heel redelijk, maar ik ben wel een stuk sneller moe. Niet echt misselijk nee. Ik weet niet of de behandeling aanslaat, want ik voel mijn tumoren niet zitten. Lastig inderdaad, maar veel keus heb ik niet. Voor de kinderen is het ook moeilijk ja. Nee, het is niet te opereren en niet meer te genezen. Natuurlijk blijf ik positief, maar ik moet ook reëel blijven toch? Ja, alleen in mijn longen. Nee, geen longkanker, maar uitzaaiingen van borstkanker.

Voor elke vraag een antwoord, maar nooit zeker van de waarheid. Vragen gesteld uit oprechte interesse of vanuit de natuurlijke behoefte aan informatie. Want niks weten is als wandelen met een blinddoek voorgebonden. Onwetend, tastend in het duister, zoekend naar dat ene lichtpuntje. Ik zou graag dat lichtpuntje zijn en helderheid bieden, maar ik heb niet alle antwoorden. Ik loop zelf in de schemering van onzekerheid en er wordt vaak van mij verwacht dat ik een lampje inschakel door positief te denken.

Ik heb weleens het gevoel dat mensen zich graag laten verblinden door dat felle licht. Dat ze denken dat een positieve instelling de enige manier is om licht in de duisternis te brengen, maar zelf kies ik soms liever voor het licht van de verhelderende waarheid. Wie te lang in het licht kijkt, ziet daarna een tijdje niks meer en die blindheid kan ik momenteel niet gebruiken.

De dwingende woorden dat ik toch vooral positief moet blijven, drukken soms als een zware last op mijn schouders. Want als ik er straks niet meer ben, komt dat dan omdat ik niet positief genoeg geweest ben? Heb ik niet voldoende licht gegeven, doordat ik af en toe de donkere kant van mijn verhaal opzocht? Hoe positief ik ben, hangt af van mijn perspectieven en die zie ik liever onder ogen. Ik zie de werkelijkheid namelijk evengoed als een gunst en niet als iets negatiefs.

Voor mij gaat hoop boven positief denken. Een klein stipje, een lichtje aan de horizon. Dat stipje zal nooit doven en leidt mij door de schemering van onzekerheden. Vanuit die hoop en mijn ervaring, geef ik antwoord. Ik doe dat graag, maar vraag me niet steeds om vooral positief te blijven. Laat mij voor mezelf beslissen hoe ik in het leven sta en verwacht geen antwoord op elke vraag. Respecteer mijn keuzes, ook als ik het even niet meer weet. Want dan haal ik namelijk gewoon mijn schouders op en zeg: Weetikveel!

Advertenties

6 Reacties op “Weetikveel

  1. Mooi verwoord Femke.
    Ik denk wel eens dat mensen dat zeggen omdat ze gewoon niets anders weten te zeggen en eigenlijk niet goed weten wat ze daar mee aan moeten. Respect voor jou!

  2. ik word daar gek van, van dat positief blijven gedoe.. ik weet dat mensen het goed bedoelen maar ik vind het zo ergerlijk… en ook hoe mensen dan dingen tegen je zeggen, ja heel leuk dat zij tijdens de chemo kan oefenen voor alpe d’huzes… ik ben voorlopig al blij dat ik de trap op kan… en dan die amerikaanse filmpjes waar mensen staan te dansen en te zingen tijdens de chemo of voor een operatie… ik kan daar niks mee maar voel wel de druk dat ik niet leuk ziek kan zijn ofzo…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s