Mijn wensballon

wensballon

Het was 1 januari 2014 en voor het eerst sinds jaren hoefde ik niet op deze dag te werken. Normaal doe ik dat wel, maar dit jaar wilde ik absoluut bij mijn gezin zijn, omdat ik niet weet of ik volgend jaar nog mee zal maken. We hadden lekker samen ontbeten en ik was net in bad geweest met mijn zoontje van vijf. Mijn dochter lag in bed te lezen en toen ik beneden kwam, stond er een kopje koffie voor me klaar. Kortom, het was een goed begin van het nieuwe jaar, totdat ik mijn laptop opstartte en een nieuwspagina opende.

Normaal schrijf ik op mijn blog over mijn ervaringen als moeder en mijn leven met uitgezaaide borstkanker. Ik schrijf vanuit mijn hart en heel soms maak ik een uitstapje naar een ander onderwerp, omdat het mij aangrijpt. Op die bewuste morgen was ik geraakt door de nieuwsberichten over oud en nieuw. Ik was boos, verontwaardigd en schaamde me ervoor dat we dit als maatschappij laten gebeuren. Maar ik was vooral boos over het feit dat het allemaal maar normaal lijken te vinden en dat er geschreven werd over een relatief rustige jaarwisseling.

Was het vroeger allemaal beter en moeten wij ons schamen voor het gedrag van een kleine groep die het feest voor de rest van Nederland verpest? Kunnen wij als maatschappij veranderen en is een vuurwerkverbod de oplossing?

Ik ben slechts een verontwaardigde moeder met een blog waar gemiddeld zo’n honderdvijftig lezers per dag komen en ik heb echt de antwoorden niet. Ik heb alleen mijn eigen referenties en de opvoeding die ik van mijn ouders gehad heb. Vanuit die referenties en vanuit mijn gevoel, heb ik Nederland aangesproken. Niet elke Nederlander apart, maar de maatschappij in z’n geheel en zonder de verwachting dat meer dan honderd mensen het zouden lezen.

Hoe mijn blog uiteindelijk zoveel mensen heeft bereikt, is voor mij een raadsel. Maar uit de reacties en het aantal bezoekers, blijkt wel dat het leeft. Wat mij ook duidelijk is geworden, is dat de meningen verdeeld zijn. Ik heb eerlijke reacties gehad, maar ook schokkende. Mensen hebben zich aangesproken gevoeld, al dan niet terecht.

Onze jaarwisseling was er eentje met een dubbele lading. Mijn zoontje vond het eerst nog een beetje eng, maar uiteindelijk heeft hij genoten van het vuurwerk. Ik was samen met mijn gezin en we hebben een wensballon opgelaten, met daarop de wens dat we volgend jaar ook nog samen zullen zijn.

Vandaag liep ik langs de brievenbus op de hoek en zag de brokstukken op de grond liggen. Ik denk niet dat ik in mijn eentje iets veranderen kan, maar hoop wel dat de discussie gaande blijft. Misschien laat ik dan volgend jaar wel twee wensballonnen op. Eentje met mijn eigen wens en eentje met een wens voor Nederland…

vervolg op  Nederland schaam je!

Advertenties

5 Reacties op “Mijn wensballon

  1. Pingback: Nederland schaam je! | femkevanrossum·

  2. Ben het met je eens hoor ben zelf als,de dood voor vuurwerk!! Maar dan snap ik je wensballon niet die zijn niet gevaarlijk dan?? er is hier in de buurt een garage in vlammen opgegaan doorzoon ding omdat hij nog brande toen hij lande.dat was niet dit jaar overgens maar toch. Over andermans spullen slopen gesproken 🙂

    • Ik ben niet dol op vuurwerk, maar ik ben er zeker niet tegen (een hardnekkig misverstand).
      Die wensballon heb ik met uiterste zorgvuldigheid opgelaten, in een ruime omgeving. Hij is trouwens, dankzij het slechte weer, al snel weer naar beneden gekomen….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s