Proost!

proost

Het jaar 2006 zou mijn jaar worden. Na een moeizame relatie, waar in ik mezelf tien jaar had weggecijferd en in een wereldje had geleefd waar ik me niet thuis voelde, was ik eindelijk vrij! Ik proostte op het nieuwe jaar, want ik had een nieuw huis, een nieuwe baan en een nieuwe toekomst. In februari kreeg ik borstkanker en nog geen maand later stierf mijn moeder.

Het jaar 2007 zou anders gaan. Ik proostte op de liefde die ik had gevonden en op mijn nieuwe borsten. Ik vierde dat ik een moeizaam jaar had afgesloten en op het geluk dat in het verschiet lag. Een huwelijk en eindelijk rust van alle behandelingen en de bezoekjes aan het ziekenhuis. Maar ik kreeg complicaties en het jaar stond in teken van de vele hersteloperaties en het besef dat ik nooit meer vrij zou zijn van angst.

Het jaar 2008 zou een heel bijzonder jaar worden. Het was het jaar dat ik niet kon inluiden met champagne, maar dat boeide me niet. Ik kon niet proosten, omdat ik zwanger was en ik koesterde mijn wonder. In dat jaar kreeg ik mijn zoon en twee nieuwe tepels.

Het jaar 2009 zou eindelijk rust brengen. Geen operaties en de angst langzaam onder controle. Mijn boek kwam uit en we gingen voor het eerst samen op vakantie. In dat jaar nam ik afscheid van mijn beide ouders en had ik verdriet om alles wat van mij afgepakt werd.

Twee jaar lang durfde ik niet meer te proosten. Ik had zoveel verloren en was bang om vooruit te kijken. Ik balanceerde tussen angst en geluk en ik probeerde heel voorzichtig mijn leven weer op te pakken, toen ik in 2011 van de artsen de status ‘genezen’ meekreeg.

Het jaar 2012 was het jaar dat ik een nieuwe start zou maken. Geen kanker meer in mijn leven, een afsluiting van een zware periode en een toekomst vol idealen. In januari kreeg ik nieuwe borsten en helaas ook een nieuw toekomstperspectief. Ik zou nooit meer verder dan een jaar vooruit kunnen kijken, omdat alle garanties waren vervallen. Ik verloor opnieuw een borst en stapte een zwaar traject van behandelingen in.

Het jaar 2013 was een jaar vol onzekerheden. Ik proostte voorzichtig op de goede resultaten en kon het jaar weer met twee borsten inluiden. Geen champagne voor de toekomst, maar voor de tijd die ik gekregen had. Een nieuwe kijk op mijn leven en een onzeker perspectief.

Door de jaren heen heeft de jaarwisseling een wisselend resultaat gebracht. Het bracht zelden wat ik ervan had verwacht, maar ondanks alle tegenslagen toch meer dan ik ooit had durven dromen. Zoals ik vroeger proostte zal ik nooit meer doen en verder dan een jaar ga ik niet meer kijken. Maar dat betekent niet dat de champagne dit jaar niet koud staat.

Het jaar 2014 wordt het jaar van hoop. Het jaar dat ik proost op al mijn zegeningen en op de kansen die ik zal creëren. Het wordt het jaar waarin ik mijn glas hef voor iedereen die wel wat hoop kan gebruiken en het jaar dat ik zal vechten. Want 2014 wordt het jaar dat ik proost op de hoop die ik heb om voor 2015 weer een flesje koud te mogen zetten…

Advertenties

3 Reacties op “Proost!

  1. De hoop die ik (soms) heb zijn helemaal niet zo belabgrijk, en voir zover ik weet ook niet nodig omdat ik me levensbedreigend voel. En daarom, mocht het mogelijk zijn geef ik mijn hoop heel graag aan jouw en je gezin!
    Liefs xxWilmaxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s