Eenzaam in een glazen huis

glazen huis

Elke keer weer het dilemma en steeds weer een innerlijke tweestrijd. Zonder dat ik zelf echt kan kiezen, krijg ik keuzes opgelegd die ik eigenlijk helemaal niet maken wil. Ik heb mensen om me heen die mij begrijpen willen en toch heb ik steeds het gevoel dat ik mijzelf moet verantwoorden. Ik schrijf over de eenzaamheid en over het glazen huis waar ik aan bouw. Ik deel mijn verdriet, maar blijf terughoudend, omdat ik niemand kwetsen wil en moet blijven waken over mijn idealen.

De buitenkant is stoer, de binnenkant een beetje. Ik knok voor mijn bestaansrecht en voor mijn plekje in de maatschappij. Want ik wil niet dat mijn gezondheid de boventoon voert en mijn kinderen beschermen tegen het verdriet. Ik wil midden in het leven staan, zolang de beperktheid van mijn leven dat toelaat, maar ondertussen geef ik daarmee een gemengd signaal af naar de buitenwereld.

Ja, ik werk nog en ja dat is zwaar. Ik combineer mijn gezin met mijn gezondheid en de eenzaamheid die ik dagelijks voel. Werk is daarbij een fijne afleiding en een toegang tot de buitenwereld. De prijs die ik daarvoor betaal is hoger dan de energie die het me kost. De prijs die ik betaal is namelijk niet de energie die ik erin steek, maar de verantwoording die ik ervoor moet afleggen.

Ik wil mijn kinderen laten zien dat ik gewoon blijf leven. Daar tegenover staat dat ik steeds weer voor een keuze sta. Hoe laat ik mijn omgeving zien hoe eenzaam ik soms ben in mijn keuzes en wil ik wel steeds uitleggen waarom ik voor deze weg heb gekozen? Moet ik mijn idealen opgeven en het glazen huis betreden, zodat de wereld ziet welke prijs ik daadwerkelijk betaal? Moet ik een duidelijke keuze maken, voordat mensen mijn keuzes echt gaan respecteren?

Ja, ik kies voor mijn gezin en mijn gezondheid, maar ik kies ook voor mijn leven. Werk hoort bij mijn leven en dat betekent niet dat ik mijn gezin tekort doe. Ik zou mijn gezin pas tekort doen, als ik mijn idealen op zou geven.

Als mijn huis van glas was, zou iedereen mijn angsten kunnen zien. Als mijn huis van glas was, zou ik toch nog eenzaam zijn. Ik wil namelijk wel laten zien hoeveel verdriet ik heb, maar zonder steeds een uitleg te hoeven geven. Want zolang ik mijn keuzes nog steeds moet verantwoorden, is het glas niets meer of minder dan een onzichtbare muur.

 

Advertenties

10 Reacties op “Eenzaam in een glazen huis

  1. Herkenbaar.
    Gisteren kreeg ik bij een second opinion juist het advies om zo lang mogelijk te blijven werken. Van thuiszitten ga je veel meer piekeren. Zolang je de mogelijkheid hebt en het je goede afleiding geeft, is werken juist goed!
    En sowieso moeten anderen zich daar niet mee bemoeien!

    • Helemaal mee een Diana! Maar de praktijk is toch dat mensen het niet kunnen begrijpen.
      Wat ik vooral moeilijk vind, is dat het een signaal afgeeft dat het allemaal wel goed met je gaat, omdat je aan werken toekomt. Daardoor blijven de ‘hulptroepen’ een beetje weg en kom je voor een keuze te staan: werk of huishouden. Een keuze die ik niet wil moeten maken, maar steeds vaker doe, omdat het zo lastig te verkopen is dat je ziek bent en toch kan werken…
      Moeilijk, moeilijk dus!
      Fem

  2. Ik denk dat je de ramen met je laatste blogs wagenwijd hebt open gegooid Femke.
    Meer helderheid hoef je echt niet te geven.
    Ik denk ook dat je een betere en leukere moeder bent juist doordat je werkt. Juist doordat je zo veel mogelijk het “gewone leven” door wil laten draaien. Juist voor je gezin.

    Dat dit de eenzaamheid maar tijdelijk verminderd is niet aan de buitenwereld om te snappen. Dat kunnen en zullen ze niet. De mensen die echt om je geven zullen zich zo veel mogelijk inleven. De rest moet je het niet van verwachten hoe moeilijk dat ook is.

    Hoewel onze situaties niet vergelijkbaar zijn herken ik het moeten kiezen tussen huishouden en andere dingen. Je energie is maar beperkt. Zowel fysiek al geestelijk, En soms kies je dan voor dingen die fysiek misschien net zo zwaar zijn maar geestelijk minder belastend.

    Geen glazen huis Femke, de ramen heb je al open gegooid. Hang gewoon een bordje op de deur wanneer hij OPEN is.

    Dikke knuffel

  3. Herkenbaar Femke, (ook voor mij zonder gezin). Ik denk dat je het zo heel goed aanpakt. Je laat je moeilijkheden en kwetsbaarheden wel af en toe zien, zodat men weet dat ze er zijn en je kunnen steunen indien nodig. Verder is het fijn om zoveel mogelijk normaal te kunnen leven. Werken, zorgen voor je gezin… Maar het is goed als mensen weten dat het ‘zo normaal mogelijk is’. En niet ‘normaal’. Want er zijn zorgen en angsten en zoveel moeilijke dingen die energie vreten en de kanker is er altijd. ALTIJD. Daar mag je iedereen best af en toe inzicht in geven. Maar het is moeilijk om alles te beschrijven. Je doet het goed. Sterkte!

  4. Beste Femke.
    Mijn man kreeg kanker. Door de afgenomen energie was het juist heel erg van belang dat we de beschikbare tijd met elkaar doorbrachten, als gezin. Tijd was te kostbaar om nieuwe vriendschappen aan te gaan, of wat tanende vriendschappen nieuw leven in te blazen. Het is een mooi streven om in alles te doen of het allemaal nog ‘normaal’ is. Maar niets is natuurlijk normaal. De ziekte staat op een prominente plaats, waar niemand omheen kan, ook niet zogenaamd. Het zat overal doorheen geroerd.
    Wij hadden vrienden die in de ziekteperiode erg in de problemen kwamen en dat kon mijn man er gewoon niet bij hebben. Hij had alle energie nodig om zichzelf overeind te houden. Had met willen niks te maken. De spiegel hangt in de buitenwereld, door ons zelf opgehangen. Want wat is ‘normaal’ ?

    Het is waar je je het fijnst bij voelt, gaan werken, of juist thuisblijven. Tijd wordt een kostbaar iets als je ziek wordt. Ik vind het dapper dat je doorgaat met werken, en je huis open zet voor nieuwe vrienden. Het allerbelangrijkste is dat het leven die kwaliteit heeft die je zelf het liefste hebt. Ik heb mijn werk direct losgelaten en ben thuis gebleven. Wij hebben ons ingegraven en veel tijd met elkaar doorgebracht als gezin en met de nabije familie. Waardoor de tijd die we nog hadden betekenisvol en dierbaar is geworden.
    Ik hoop voor jou dat degene die jou ter verantwoording heeft geroepen over je keuzes, die al moeilijk genoeg zijn, voortaan zijn/haar mond houdt. Je weet voor jezelf echt het beste wat er moet gebeuren.
    Vind het bijzonder om te zien dat jij de deur open zet, terwijl bij mij precies het tegenovergestelde gebeurde en ik hem alleen van het slot hield, zodat iedereen die wilde wel binnen kon komen.

    Veel sterkte, lieve groet, Patrice.

  5. Lieve Fem,
    Dit is zo herkenbaar. Het is zo vermoeiend om steeds te moeten “bewijzen”dat je echt ziek bent en echt beperkingen hebt. Ik heb geen kanker maar met de nasleep van de hersenbloeding en het gebruik van medicijnen tegen epilepsie kom ik elke dag onbegrip tegen.
    Van buiten ziet alles er normaal uit maar van binnen ben ik niet meer de oude. Hoe ga ik hier mee om? schijt hebben en je leven leiden. kus

  6. Lieve Femke,
    Je bent aan niemand verantwoording schuldig en helaas als mensen dat niet willen of kunnen begrijpen waarom zou jij dan verantwoordelijk zijn om ze dat uit te leggen?. Kies voor jezelf, jouw gezin, jouw liefsten en doe de dingen die jij belangrijk vindt.
    Ik wens je de moed toe om egocentrisch te mogen zijn!.

    Van harte gegroet,

    Reina Heikamp

    • Dank je Reina!

      Helaas is het een beetje een grijs gebied. Ik werk, dus mensen denken dat het allemaal wel goed gaat. Hulp blijft uit en vragen is zo’n beetje het lastigste wat er is! Hoe leg ik uit dat ik ‘middags te moe ben om boodschappen te doen, als ik in de ochtend nog ben gaan werken?

      Fem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s