Advocaat van de duivel

oogmasker-duivel

 

Midden in al het medisch geweld en de storm van emoties, sta ik alleen. In het oog van de tornado, is het stil, terwijl de brokstukken van het leven voorbij razen. Ik schreeuw, maar niemand hoort mij. Ik probeer mijn pijn te delen, maar de wind snoert me de adem en er komt geen geluid meer uit mijn mond.

Ziek zijn is een eenzaam bestaan. In het begin is het gemakkelijk de pijn het verdriet te delen. Mensen zijn geschokt en leven mee, maar het doet ook pijn om anderen verdrietig te zien. Mijn gezin is mijn veilige haven, waar ik openlijk kan praten, terwijl de kloof tussen ons en de buitenwereld steeds groter wordt. Want het leven gaat door en de aandacht verslapt. Ondertussen werk ik zelf mee aan de groei van die kloof, door mijn nieuws steeds op een positieve manier naar buiten te brengen, ook als het slecht nieuws is. Ik wil namelijk geen medelijden, maar steun. Ik ben sterk, maar ik heb de kracht niet om anderen te troosten. Dus ik deel mijn angst door te schrijven en neem de vele reacties met een warm gevoel in ontvangst.

Maar toch ben ik eenzaam. Ik voel me alleen en geïsoleerd, omdat mijn wereld steeds kleiner wordt en de buitenwereld zich niet bewust is van de kloof die ontstaan is. De natuurlijke selectie, binnen mijn vriendenkring, lijkt steeds opnieuw toe te slaan. Waar mijn telefoon bij het eerste bericht nog roodgloeiend stond, blijft het nu stil. Komt dat door mijn positieve instelling of juist uit angst voor het verdriet? Zijn mensen bang geworden voor wat de toekomst mij gaat brengen of denken ze dat het allemaal wel mee zal vallen, omdat ik zelf geen doemdenker ben?

Ik wil anderen verdriet besparen en wil midden in het leven blijven staan. Ik klaag nooit en wil laten zien hoe sterk ik ben. Maar wat bereik ik met mijn kracht, als ik iedereen behalve mezelf blijf beschermen? Niemand kan mijn angst overnemen en niemand kan mijn lasten voor me dragen. Ik trek mij op aan de steunbetuigingen, maar het lijntje is dun en kwetsbaar. Nu de kloof breder lijkt te worden, vraag ik me af hoe ik aan de overkant kom, voordat het lijntje echt breekt.

Misschien moet ik advocaat van de duivel spelen en de waarheid kenbaar maken. Mijn kansen worden steeds kleiner en de kans dat ik mijn doel bereik is verder weg dan ooit. Het traject waar ik in stap, is een enorme gok. Het kan mijn gezin meer tijd geven of juist afnemen. Ik kan meewerken aan een doorbraak, maar ook mijn eigen vonnis tekenen. Het is geen kwestie van kiezen, maar een strijd op leven en dood, want de dood is door het laatste nieuws beangstigend dichtbij gekomen.

Ik heb mijn handen te vol aan mijn strijd om die van anderen vast te houden, maar mijn gezin kan wel een handje gebruiken. Want zij moeten straks misschien verder zonder mij en ik zou echt niet willen dat zij eenzaam achterblijven…

Advertenties

12 Reacties op “Advocaat van de duivel

  1. Hoi Femke,

    Ik werd getroffen door jouw zin: “ik heb de kracht niet om anderen te troosten” dit is zo raak, zo treffend dat ik er nog van aan het bijkomen was toen ik de rest las.

    Ik denk dat je er goed aan doet open kaart te spelen al zal dit de kloof tussen jou en sommige mensen waarschijnlijk idd groter maken.

    Ik kan alleen voor mezelf spreken en wil dat ook wel doen.
    Wij kenden elkaar voor ik hier kwam wonen alleen van internet. Het was best grappig toen onze kinderen steeds meer met elkaar in contact kwamen en bij mij het kwartje viel dat “de moeder van” en jij één en dezelfde waren.
    Maar echt goed kennen we elkaar nou ook weer niet al kwamen we elkaar geregeld op school tegen.
    Ik vind het daarom lastig om je tot steun te zijn. Weet niet wanneer ik me te veel bemoei en wil geen indringer zijn in jouw gezin in jouw cirkel of op jouw eiland.

    Ik snap je geregeld beter dan de gemiddelde lezer maar dat komt omdat ik dezelfde weg afleg. Een stukje achter je op het pad.
    Maar weet dat ik graag bruggen bouw en altijd met jou of je gezin mee wil lopen.

    En zoals ik laatst al zei; je bent er de persoon niet naar om om hulp te vragen en dat maakt het lastig, want ik wil ook geen brug bouwen naar jouw kant van de kloof als je hem op die plek of op dat moment niet wil hebben.

    Dikke virtuele knuffel en powerstraaltjes.
    >>>>>>>>>X<<<<<<<<<

  2. Lieve Femke, stil en met tranen in mijn ogen heb ik gelezen. Wat een eenzame strijd. En zooooo herkenbaar. Maar open en eerlijk zijn over de harde werkelijkheid is dat wat het lijntje niet laat breken.
    Ik heb ook lange tijd me groter gehouden dan ik ben, om het makkelijker te maken voor de ander. Ik ben er nu achter, doordat ik zelf vastliep, dat ik het de nader helemaal niet makkelijker heb gemaakt, maar vooral mezelf niet. Het verwarde juist. Zo ziek en altijd zo optimistisch. Leuk al die complimentjes. Maar ze zagen alleen de buitenkant. Ik laat nu alles zorn, de buitenkant en de binnenkant. Het geeft rust. Ik krijg er daardoor vrienden bij. Maar ik verlies ook vrienden, die hadden liever alleen die buitenkant. Soi, ik mis ze niet. Ze zijn mijn vriendschap niet waard.
    Sterkte en een dikke knuffel voor jou en je gezin x

  3. Lieve lieve Fem,
    Mijn hart huilt, ik huil
    om jou, je ventje en de kids
    Weet dat we er zijn, willen zijn en ook zullen zijn
    voor jullie allemaal nu,tijdens en erna.
    Ik stuur je mijn kracht om jezelf te troosten, mn schouder om te steunen , ff gewoon niks, spuien, of een lach en traan samen.
    Love you babe

  4. Heel indrukwekkend om te lezen. Ik heb het geluk dat ik gezond ben, maar het is goed om te lezen hoe jij je voelt, zodat ik ‘iets’ kan inleven in hoe het moet zijn. Ik wens jou en je gezin heel veel sterkte. Ik denk aan jullie ook al ken ik je niet persoonlijk.

  5. Lieve Femke,
    Mijn hart huilt om jou en om jouw gezin. Je bent altijd in mijn gedachten
    Het is inderdaad niet de bedoeling dat jij anderen moet troosten.
    Jij houdt je altijd sterk, maar diep van binnen weet ik dat je veel verdriet en angst hebt.
    Maar het is ook verdomde moeilijk.
    Soms is het verdomde moeilijk om iets te zeggen, en om niet het verkeerde te zeggen zwijg je maar.
    Dit is niet goed, maar weet je lieve Fem. jij en jouw gezin zijn altijd in mijn gedachten.

  6. Ook ik lees en leef met je mee en herken veel in wat je schrijft. Het is lastig aan niet-lotgenoten uit te leggen dat je kanker steeds om de medicijnen heen gaat. Ik hoop dat de studie je extra tijd oplevert met je gezin.

  7. Ik ben mensen kwijtgeraakt en ik weet wat je bedoelt met die “kloof” en hoe niet zieke mensen verwachten getroost te worden. Dat maakt het ziek zijn en het vooruitzicht te sterven alleen maar maar zwaarder. Samen verdrietig zijn is genoeg en misschien nog mooier. Je bent een bikkel en iedereen (ook ik) heeft enorm veel respect voor je…. maar eerlijk zijn waar je je zorgen over maakt en hulp en steun aannemen is misschien, als je even niet meer wil of kan bikkelen, nog veel knapper. Ik dacht altijd: Fem heeft genoeg mensen om dr heen… Ik bedoel, if u wanna .. ik heb de tijd en een onbeperkt bellenbundel …xxx…

  8. Lieve Fem,

    Een powerstraaltje vanuit Veldhoven. Ik zou liever een toverstokje sturen waarmee ik alles anders kon maken voor ons allemaal. Ik kan er met mijn pet niet bij. Sinds mijn tweede diagnose ontmoet ik in de digitale wereld allerlei fantastische vrouwen waar ik zomaar vriendinnen mee wil worden/zijn. En dan blijkt dat er helemaal niet “alle tijd van de wereld is” om vriendschappen te vormen. De leukste nieuwe vriendinnen-in-spé blijken niet in de buurt te wonen. Jij ook al niet, maar ik wil er graag voor je zijn, als vriendin, luisterend oor, wat je wil.

    Liefs,
    Margriet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s