Mam, vertel eens…

strijkstok

Hoop houdt mij op de been. Hoop op een toekomst en een wankel vertrouwen in de statistieken. Want de cijfertjes spreken niet bepaald in mijn voordeel. De statistieken vertellen mij dat mijn kansen beperkt zijn, maar dat ik de hoop nog niet op moet geven, omdat er hulptroepen onderweg zijn. Ik ben een strijder in nood, slechts bewapend met de middelen die op dit moment beschikbaar zijn.

Maar gelukkig sta ik niet alleen. Ik heb mijn achterban en er zijn duizenden toegewijde vrijwilligers die zich hard maken om de statistieken te wijzigen. Ze fietsen, wandelen en staan op tegen kanker. Zij geven mij hoop op een toekomst en de onderzoekers een kans om te werken aan het middel dat mijn gezin kan beschermen tegen het onvermijdelijke verdriet dat nu nog boven hun hoofd hangt. Die vrijwilligers zijn een voorbeeld voor hoe ik mijn kinderen groot wil brengen. Want ik leer mijn kinderen te delen. Ik leer ze lief te zijn voor iedereen en dat hulp aan anderen altijd loont. Ik vertel ze hoe ontzettend veel mensen ervoor vechten om hun mama in leven te houden. Dat de knappe koppen, dankzij de inzet van vrijwilligers, blijven zoeken naar een medicijn en dat we daarom hoop kunnen blijven houden.

Maar hoe leg ik ze nu uit dat een deel van alle inzet verloren is gegaan? Als mijn middelen op zijn, zeg ik dan tegen ze dat we heel dicht bij een oplossing waren, maar dat de baas van alle vrijwilligers centjes nodig had om een nieuwe auto te kopen?  Hoe leg ik uit dat die aardige mevrouw van de collecte haar opbrengst moet inleveren, zonder te weten welk deel er daadwerkelijk van overblijft? Dat al die vrijwilligers bloed, zweet en tranen gegeven hebben voor een dure campagne die zijn doel niet bereikt en dat onderzoekers beperkt worden door geldschietende bedrijven die enkel winst in cijfers willen behalen.

Hoe kan ik mijn kinderen bijbrengen dat je goed voor je naasten moet zijn, als de berichtgeving mijn hoop op een oplossing kapot maakt? Mijn geloof in de goedheid van mensen krijgt keer op keer een deuk. Niet het geloof in de bedoelingen van al die vrijwilligers, maar in de grote bazen die steeds weer in opspraak komen, omdat ze zichzelf verrijken met het geld dat bedoeld was om de cijfertjes en statistieken te veranderen. Als ik er strak niet meer ben, wie legt mijn kinderen dan uit waarom kanker nog niet overwonnen is, terwijl de wereld zoveel geeft aan de zoektocht naar het juiste middel?

Soms is het middel erger dan de kwaal, maar het mag toch niet zo zijn dat we het met zijn allen laten gebeuren dat de kwaal meer geld oplevert dan het middel!

Advertenties

4 Reacties op “Mam, vertel eens…

  1. Femke, je bezorgt me kippenvel. We spreken hier en nu af dat we over 40 jaar een “advocaatje met slagroom” pakken en onze toekomstige kleinkinderen vertellen “dat en hoe we deze ziekte de baas zijn geworden”.
    Liefs, Margriet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s