Radiostilte

radiostilte

 

 

Er heerst chaos in mijn hoofd. Het is stil en tegelijk hoor ik een oorverdovend geschreeuw. Wat ik ook probeer, ik krijg het geluid niet gedempt en het lukt me niet om de herrie te overstemmen. Mijn gedachten schieten van links naar rechts en ik wankel steeds tussen hoop en vrees. Het lukt me niet om de woorden te vinden waarmee ik mijn gevoel kan omschrijven. Steeds als ik denk te weten hoe ik het zeggen wil, walsen mijn sombere gedachten gewelddadig over mijn woorden heen en blijft er niks meer over, dan een iel piepje in mijn hoofd.

Wat ik wil zeggen, komt er niet uit, omdat ik me volledig laat overrompelen door het geschreeuw en de roep om aandacht voor alle dingen die er momenteel in mijn leven spelen. Ik heb me de mond laten snoeren en ben weggekropen in een klein hoekje. Als een bang kind, omdat ik gewoon eventjes niet meer weet welke beschrijving mijn emoties het beste benadert.

Maar om het geschreeuw een halt toe te roepen, zal ik tegengas moeten geven. Ik zal uit mijn hoekje moeten komen en meer geluid moeten produceren. Ik moet mijn woorden, zonder inhoud kunnen uitschreeuwen, maar eerst zal ik mijn plankenkoorts moeten overwinnen. Want als je zelden om woorden verlegen zit, is praten eng en zwijgen de makkelijkste weg.

De afgelopen dagen heb ik mezelf laten overschreeuwen door de chaos. Ik heb mijn mond gehouden en tijd genomen om na te denken over wat er in een korte periode allemaal gebeurd is. Daarom was ik stil en ik weet niet of ik die radiostilte moeilijk vond of juist prettig. Soms is zwijgen beter, maar alleen als dat de ruimte geeft om gevoelens te overdenken.

Ik ben bang, boos en verdrietig. Dat zijn primaire emoties, die geen verfijnde omschrijving nodig hebben. Ik schreeuw tegen de herrie in mijn hoofd dat ik recht heb op die gevoelens dat ik me niet meer wil laten imponeren door het geweld van de chaos. Ik schreeuw heel zachtjes en merk dat mijn gefluister niet meer overstemd wordt, omdat mijn woorden indringend genoeg zijn.

Ja ik ben boos, ja ik ben bang en ja, ik ben verdrietig! Maar ik ben ook een doorzetter en niet iemand die zich makkelijk laat afwimpelen. Ik heb toegegeven aan de radiostilte, maar nu is het even tijd om lekker te schreeuwen. Geen mooie woorden en geen ingewikkelde theorieën over mijn gevoel. Gewoon een keiharde gil om de radiostilte te doorbreken: “Ik ben er nog en laat me door niets en niemand klein krijgen!”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s