De ongelofelijke reis

Ga je mee op reis door 2012? Dan volgt hier eerst een waarschuwing: snelheden kunnen variëren en de weg kent enkele obstakels die niet vermeden kunnen worden. Doe een gordel om en hou je vast, want daar gaan we….

2012 begon met een mooie vlucht over heuvelachtig landschap. Twee nieuwe borsten zorgden voor een adembenemend uitzicht, totdat het mij letterlijk verstikte. Een vrije val, vol angst en onzekerheid. Zes jaar gevochten om mijn angsten te overwinnen en in één klap terug in het rampgebied. Niemand kan mij vertellen hoe lang ik nog zal leven en ik moet accepteren dat ik nooit zal weten of ik mijn laatste verjaardag vier. Met beide benen op de grond en getuige van de verwoestingen die kanker aan kan richten. De grond is niet stevig, maar van een soort drijfzand, dat het ene moment steun biedt en mij het andere moment opslurpt als een onverzadigbaar monster.

Ik accepteer uiteindelijk mijn nieuwe route en betaal de prijs voor deze omweg, maar heb maar weinig vertrouwen in de gids die mij thuis moet brengen. Ik verlies één borst en moet terug in de tijd om dit verlies te verwerken. Ik kies voor de aanval en moet toezien hoe geliefden afhaken in de strijd. Mijn enige houvast is mijn wilskracht en de ondersteuning van de mensen om mij heen. Ik werk aan een afscheid door mijn emoties op papier te delen. Mijn nalatenschap wordt uitgegeven en ik vind afleiding in de nieuwe uitdagingen die ik krijg.

Zes pieken en zes dalen. Een hoogtepunt bij het nieuws dat mijn behandeling aanslaat en een dieptepunt als ik mijn zorgen mee moet nemen naar een nieuw ziekenhuis. Een vrije val, als de tweede serie niet het resultaat levert dat we verwacht hadden en de moeizame reorganisatie van mijn koffer vol emoties.
De zorgen om het welzijn van Zoë en het geluk dat ik binnen mijn gezin ervaar, volgen de meest woeste en schijnbaar onbegaanbare paadjes tussen de bergen door. De paadjes zijn smal en de afgrond is diep. Terwijl in mijn hoofd de storm maar niet wil gaan liggen, zoek ik houvast bij Hans en vind ik heel voorzichtig mijn balans weer terug.

In de luwte, smeed ik mijn eigen plan. Ik werk aan mijn herstel en aan de wederopbouw van mijn lichaam. Ik klim uit het dal om weer uitzicht te krijgen op twee borsten. De reis is er eentje vol beloftes en ik ben mijn eigen gids. Totdat ik weer de diepte in kijk. De operatie is onzeker en mijn angst krijgt de overhand. De aantrekkingskracht van de val is groot, maar ik kies ervoor het ravijn de rug toe te keren, mij om te draaien en nog een stapje hoger te gaan.

De laatste dagen van het jaar tellen af en ik kijk terug op een ongelofelijke reis. Details zijn onbelangrijk als alles zo snel gaat dat ze nauwelijks te onderscheiden zijn in het geweld van alle emoties. Het is een reis geweest die mij veel ontnomen heeft, maar misschien ook evenveel gebracht. Want uiteindelijk ben ik de gids geweest en heb weten vast te houden aan de route die ik zelf heb willen bewandelen.

Voor dit jaar is de rondleiding klaar. Je kunt uitstappen of blijven zitten. Op dit station blijven we nog wel even staan. Zodra we weer vertrekken, raad ik wel aan de gordels opnieuw aan te spannen, want ik heb nog geen idee welke bestemming mijn reis in 2013 zal hebben…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s